در بخشی از نامه سرگشاده مدیرمسئول دیار عیار خطاب به رییس دانشگاه آزاد سیستان و بلوچستان آمده است: برگزاری امتحانات حضوری در برهه‌ی کنونی که استان و مناطق جنوبی کشور تحت‌الشعاع تهدیدات هوایی و موشکی قرار دارند، چیزی جز تحمیل اضطراب غیرضروری بر دانشجویان نیست. وقتی در نقاط دیگر کشور، شرایط در آرامش نسبی است، اصرار شما بر برگزاری حضوری امتحانات پایان ترم، معنایی جز تبعیض علیه دانشجویانی که در سیستان و بلوچستان گرفتار بحران شده‌اند، ندارد.

در حالی که آسمان سیستان مملو از غبار شده و طوفان‌های گرد و غبار، حیات را در این منطقه مختل کرده است، آمار منتشر شده از سوی دانشگاه علوم پزشکی زابل، فراتر از یک گزارش بهداشتی ساده، بلکه یک زنگ خطر حقوقی و انسانی است. روایت ۱۶۶۵ مراجعه به مراکز درمانی، از جمله ۸۳۸ مورد با عوارض تنفسی و ۴۶۷ مورد با مشکلات قلبی-عروقی، نشان می‌دهد که ما با یک بحران در حال گسترش روبرو هستیم که پاسخ دستگاه‌های متولی به آن، نه‌تنها کافی نیست، بلکه با «ترک فعل» در مدیریت، منجر به افزایش صدمات شده است.

در معادلات پیچیده ژئوپلیتیک منطقه، کریدورهای ترانزیتی دیگر تنها ابزار تجارت نیستند، بلکه ستون‌های فقرات امنیت ملی محسوب می‌شوند. تغییرات ساختاری در ایالت بلوچستان پاکستان طی تنش‌های اخیر (جنگ رمضان) و مسدود شدن مسیر سنتی کویته-زاهدان، نشان داد که وابستگی به مسیرهای غیرقابل کنترل، یک آسیب‌پذیری استراتژیک است. در این میان، اقدام هوشمندانه شرکت راه‌آهن ایران در نرمال‌سازی مسیر زاهدان به میرجاوه، نه تنها یک مدیریت بحران، بلکه یک تغییر پارادایم در مدیریت لجستیک مرزی بود که توانست تهدیدهای امنیتی را به حداقل برساند.

همبستگی را نه در یک‌رنگی اجباری، که در گشودگیِ رواق‌مآبانه در برابر صداهای ناهمساز باید جست. این روزها توهینِ یکی از چهره‌های تندرو به یکی از شخصیت‌های شناخته شده ی اهل سنت، موجی از واکنش‌ها را در فضای مجازی برانگیخت. آنان که علمِ همبستگی برافراشته بودند، گویی هنوز در تصور خامِ خود، همبستگی را با هم‌نواییِ محض اشتباه گرفته‌اند.

سال‌ها پیش و برای تأمین مصالح پروژه‌های مسکن ملی، مجوز استقرار تعدادی از واحدهای تولید بتن در محدوده‌ای صادر شد که آن زمان شرایط متفاوتی داشت. امروز اما پروژه‌های اصلی به پایان رسیده و این محدوده به یکی از مناطق آموزشی، مسکونی و خدماتی شهر زاهدان تبدیل شده است.

اگر روزی بنا به هر دلیلی تصمیم بگیرید که از شمال استان سیستان و بلوچستان به جنوب  آن و بالعکس سفر نمایید و پلاک ماشین تان متعلق به این استان باشد، شاهد اتفاقاتی عجیب خواهید بود که یک لحظه با خودتان فکر می کنید که نکند در این کشور بیگانه محسوب می شوید و شما از آن بی اطلاعید! این قوانین صرفا برای ساکنان بومی که پلاک ماشین آن‌ها متعلق به این استان است، اعمال می شود!

روابط عمومی در بسیاری از دستگاه‌های اجرایی سیستان و بلوچستان، با وجود آگاهی از شرح وظایف حرفه‌ای، به دلیل نگاهِ تقلیل‌گرایانه مدیران، عملاً به وضعیت کما دچار شده است. وقتی مدیری، روابط عمومی را نه به‌عنوان بازوی اقناع و ابزار توسعه، بلکه به‌عنوان ویترینی برای معرفی شخصی خود می‌بیند، ناگزیر این جایگاه را به ضعیف‌ترین و بی‌انگیزه‌ترین نیروها می‌سپارد.

۳۱ اردیبهشت‌، روز ملی بوم‌گردی، در تقویم رسمی کشور ما فراتر از یک نماد، بازتاب‌دهنده یک تغییر پارادایم در صنعت پیشران گردشگری است. این روز، پاسداشت ارزش‌هایی است که از تلاقی غنای فرهنگی، اصالت تاریخی و هویت پایدار ایرانیان جوانه زده است.

در روزگاری که سرمایه اجتماعی مهم‌ترین پشتوانه هر نهاد حاکمیتی به شمار می‌رود، کوچک‌ترین نشانه‌های تبعیض و انحصار می‌تواند به فرسایش اعتماد عمومی بینجامد. اعتمادی که بازسازی آن بسیار دشوارتر از حفظ آن است. ماجرای واگذاری موسوم به خط سفید به برخی کارکنان و اعضای خانواده مدیران اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان، آن هم به صورت گزینشی و بدون اطلاع‌رسانی شفاف به صاحبان جراید و فعالان رسانه‌ای، مسئله‌ای صرفاً اداری یا محدود به چند امتیاز ارتباطی نیست، بلکه موضوعی است که به اصول بنیادین عدالت، شفافیت و پاسخگویی، گره خورده است.

در بخشی از این نامه آمده است: به عنوان فردی سیستانی و علاقمند به سرمایه‌گذاری در زادگاه خود، ریشه اصلی عقب‌ماندگی سیستان را نه در کمبود منابع، بلکه در عملکرد بخشی از مدیران می‌دانم؛ مدیرانی که به جای اتکا به قانون، عدالت و حراست از حقوق عمومی، روابط شخصی، رفاقت‌ها و ملاحظات قومی را بر مصالح مردم ترجیح می‌دهند. بدیهی است تا زمانی که این چرخه ناصحیح اصلاح نشود، مسیر سرمایه‌گذاری و توسعه در سیستان همچنان دشوار و پرهزینه خواهد بود.