طفل نوپای مطالبه گری اگر چه راه افتاده، اما خطرات بسیاری آن‌را تهدید می کند. سیاسونی که منافع آن‌ها به خطر می افتد، این موضوع را بر نمی تابند و حامیان آن‌ها با نوشته هایی شبیه شبنامه های قدیم، مطالبه گران را مزدور، وابسته و خودفروخته معرفی می کنند. برخی تهدید و برخی با ضد ارزشی خواندن به تخریب روی می آورند.

آن چه افغانستان با سیستان کرده است به مثابه یک جنایت جنگی ست. انسان ها کاشانه خود را رها کرده و به امید زنده ماندن به سایر مناطق مهاجرت می کنند. بیمارستان پر شده از بیماران تنفسی. اگر هم این وسط کشته ای داده شده(که حتما داده شده) به دلیل عدم آمار گیری ما از آن بی اطلاع هستیم.

در حالی نمایندگان در مجلس شورای اسلامی از نقدهای فضای مجازی درباره خودروهای شاسی بلند دلخورند و می گویند مگر لکسوس گرفتند، در برخی روستاهای سیستان، آب به صورت سقایی تقسیم می شود. گرما تاب و توان مردم را بریده و گرد و غبار، بسیاری را راهی بیمارستان کرده است. 

سیستان امروز را رنجی است به ژرفای تاریخ؛ بستن آب و عطش و ستمی که یادآور عاشورا است. تنهایی و فراموشی درد و رنج مردمانی که گویی گرفتار در شعب ابی طالب اند. ندای زجه این مردمان انگار از عمق تاریخ به گوش می رسد، این شرایط در حالی قابل پذیرش است که همه اهرم‌ها در گرفتن حق آبه به کار گرفته شده و نتیجه بخش نباشد، در حالیکه حداقل‌ها در این مورد عملی نشده است.

سه هفته قبل محمد سرگزی نماینده مردم سیستان ، در برنامه تلویزیونی دادخواه حاضر شد در حالیکه فرشید(کیان) عابدی مدیر مسئول پایگاه خبری تحلیلی دیار عیار، میهمان برنامه بود. نماینده جوان که احتمالا توقع یک برنامه تشریفاتی را داشته پس از طرح سوالات چالشی، استودیو را ترک می کند. در نبود وی برنامه با حضور دو میهمان برنامه ضبط شده و برای پخش آماده می شود اما نماینده جوان از طریق مدیران ارشد صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بر شبکه هامون فشار می آورد تا از پخش برنامه جلوگیری به عمل آورد. بهترین گواه برای این موضوع عذرخواهی شرافتمندانه مدیر شبکه هامون از مردم بابت عدم پخش این برنامه بود.

این روزها فرهنگ قهر و ترک جلسات از سوی سیاسیون، افراد ذی نفوذ و حتی معتمدین سیستانی، رو به فزونی ست و باعث نگرانی طیف صاحب اندیشه شده است. چرا افراد قهر می کنند؟ 

امروز 17 ژوئن (27 خرداد ماه) روز جهانی مقابله با بیابانزایی و خشکسالی است. مفاهیم آشنایی که آثار و نتایج آن در جسم و روح مردم استان سیستان و بلوچستان آشکار است. بیابانزایی پدیده ای که با کاهش تولید اراضی آغاز می شود و با تخریب اراضی، فرسایش بادی و مهاجرتهای وسیع انسانی، ابعاد وخیمی و فاجعه باری می یابد.

واحد، واحد خونی که هم استانی های عزیز و شهروندان قهرمان شهرمان زاهدان، اهدا می کنند در واقع فرصت زندگی را به سایر مردمان این سرزمین اهدا می کند. یک روز ممکن است خدای نکرده دریافت کننده خون، یکی از ما و شاید خود ما باشیم.

آنچه در وضعیت مطالبه گری سیستان مشهود است، سازمان های مردم نهاد به دلایل مختلف هنوز نقش موثری در حل بحران آبی ایفا نکرده اند و آنچه تا کنون صورت گرفته است بیشتر حاصل دغدغه افراد و اشخاص بوده است. حاکمیت استان اگر در حل این گونه مسائل ناتوان است بر حفظ قدرت در بخش دولتی اصرار و پافشاری نکند و اجازه دهد تا با توانمند سازی و توسعه کمی و کیفی نهاد های مدنی مانند سازمان های مردم نهاد شرایط اجتماعی بهبود یابد.

طالبان به خواسته قانوني مسئولين ايراني جواب سربالا مي‌دهد و حتي حاضر نيست هيأت کارشناسي ايراني را براي راستي‌‌آزمائي ادعاي خشکسالي و بي‌آبي هيرمند به افغانستان راه بدهد، اصحاب تطهير دچار انفعال شده‌اند اما هنوز هم حاضر نيستند از مسير نادرستي که طي کرده‌اند برگردند.