پس از سال‌ها انتظار و بلاتکلیفی، سرانجام این کرسی صاحب یافت، اما این انتصاب، به جای آنکه گرهی بگشاید، پرسش‌هایی تازه پدید آورد. آنچه از سابقه‌ی حرفه‌ای این انتخاب بر می‌آید، دوری او از رسانه و نیز نبود تجربه‌ای مستقیم در بخش‌های فنی و اجرایی این شرکت است. حال آنکه روابط عمومی این نهاد میراثی کم‌مانند را بر دوش دارد: دورانی درخشان در ثبت و ضبط پروژه‌های استان، و بزرگ‌ترین آرشیو استانی و شاید کشوری از سدها و طرح‌های انتقال آب. چنین گنجینه‌ای را کسی می‌تواند به سرمایه‌ی گفت‌وگو با جامعه بدل کند که هم زبان رسانه را بداند و هم حافظه‌ی فنی این نهاد را بشناسد. و آنچه پس از چند سال تعطیلی و تعلل انتظار می‌رفت، انتصاب چهره‌ای بود که با رسانه و عملکرد آب منطقه‌ای آشنا باشد و بحران اطلاع‌رسانی و شفاف‌سازی را به راهی روشن بکشاند.
اما شگفت‌تر از انتخاب، رفتار پس از انتخاب است. گزارش‌ها حاکی از آن است که رئیس جدید روابط عمومی همچنان بر صندلی پیشین خود در حوزه‌ی مدیرعامل می‌نشیند و کار هماهنگی و ترتیب دیدارها را ادامه می‌دهد، و اتاق مجهز روابط عمومی، با همه‌ی تجهیزات رسانه‌ایش، همچنان بی‌صاحب مانده است. سال‌ها این اتاق تعطیل بود و در پاره‌ای از روزها درش گشوده می‌شد، اکنون که صاحب عنوان یافته، گویی عنوان به جای آنکه به اتاق بازگردد، در دفتر دیگری ماندگار شده است. در این میان پرسشی ساده و سنگین بر جا می‌ماند: چرا کسی که اتاق و ابزار کار رسانه‌ای را در اختیار دارد، در جایگاه خود حاضر نمی‌شود و در شغل پیشین خود می‌ماند؟
دو تفسیر در برابر خواننده قرار دارد، و هر دو درخور تأمل‌اند. نخست آنکه این حکم صرفاً صوری باشد و برای پر کردن جای خالی صادر شده باشد، و دیگر آنکه از این انتصاب هدفی فراتر از ظاهر آن مراد شده باشد. هرچه باشد، قضاوت قطعی میان این دو، بی‌اطلاعاتی که تنها مدیران این نهاد در اختیار دارند، شدنی نیست و این یادداشت نیز مدعی آن نیست. اما آنچه روشن است این است که پاسخ‌گویی به این پرسش بر عهده‌ی همان مقامی است که حکم را صادر کرده است، و سکوت در برابر آن، خود به معنای پاسخ نخواهد بود.
آنچه در این میان باید به یاد داشت این است که روابط عمومی در نهادهای عمومی ملک شخصی هیچ مدیری نیست. امانتی است که شهروندان برای دانستن، پرسیدن و نقد کردن در اختیار نهاد گذاشته‌اند. روابط عمومی‌ای که در دفتر مدیریت می‌نشیند و به جای پاسخ دادن به رسانه، دیدارهای مدیر را سامان می‌دهد، در عمل از نقش میانجی به نقش دربان فرو می‌افتد و دربان، هر قدر هم کاردان، دری را باز نمی‌کند که قرار است بسته بماند. نهادی که می‌خواهد از بحران اطلاع‌رسانی بیرون آید، پیش از هر چیز باید کرسی روابط عمومی‌اش را به کسی بسپارد که بنشیند، بگوید، پاسخ بدهد و پاسخ‌گو بماند.
آب منطقه‌ای را می‌توان از روی سدهایش شناخت، اما اعتماد مردم را فقط از روی صداقتِ روایتش می‌توان به دست آورد. اگر این نهاد به راستی در پی آن است که سرمایه‌ی عظیم آرشیو و تجربه‌ی خود را به اعتماد عمومی بدل کند، گام نخست روشن است: اتاق روابط عمومی باید آباد شود، درش باز بماند، و کسی که نامش بر آن کرسی نوشته شده، خود بر آن بنشیند. در غیر این صورت، این انتصاب را تنها می‌توان حکمی بر کاغذ دانست، و کرسی‌ای که در خانه‌ی آب، تشنه‌ی صاحب خود مانده است.
