هفته گذشته پس از ورود سیلاب رودخانه هیرمند به مرز سیستان، خبر اعزام هیاتی متشکل از منتفذان طایفه‌ای و مذهبی بلوچ منطقه سیستان به ولایت نیمروز و برگزاری جلسه‌ای میان این هیات و والی نیمروز در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد.

علی رغم هشدار کارشناسان مبنی بر ممنوعیت خروج آب از تالاب هامون سابوری و صرف این آب برای تثبیت خاستگاه‌های گرد و غبار، منابع محلی از تکرار تجربه تلخ و ناموفق انتقال سیلاب رودخانه فراه و تالاب هامون سابوری به زهکش ادیمی توسط یک قرارگاه نظامی خبر دادند.

این روزها با ورود آب از فراه رود به سابوری و از هیرمند به چاه نیمه ها بار دیگر نمایندگان، محیط زیست و برخی مقامات با استوری کردن تصاویر ورود آب و انتشار خبر آمدن آب در پی بهره برداری از رخدادی هستند که نه در آمدنش نقشی داشتند و نه می دانند منشاء این آب چیست و به چه میزان و تا کی تداوم خواهد یابد.

حجم سیلاب حوضه آبریز هیرمند، تلفات جانی و مالی حاصل از آن، یادآور سیلاب‌های دهه ۷۰ این حوضه آبریز است، بنابراین اگر بند انحرافی کمال‌خان غالب سیلاب رودخانه مذکور را به شوره‌زار گودزره منحرف نمی‌کرد، احیای بیش نیمی از تالاب بین‌المللی هامون تا اوایل بهار دور از انتظار نبود.

ورود سیلاب از کشور افغانستان به ایران از طریق دو مسیر «جاریکه» و «فراه‌رود»، باعث شد تا مقداری آب به بستر خشک پهنه‌های آبی استان سیستان‌ و بلوچستان، همچون مجموعه تالاب‌های بین‌المللی هامون (در این خصوص هامون صابوری) وارد شود. خبر ورود این سیلاب‌ها به تالاب هامون تا حدی خوشایند بود، اگرچه مطلع شدم برادران و خواهران افغانستانی در غرب این کشور به‌دلیل جاری‌شدن سیل متحمل خسارات مالی و جانی شده‌اند که به ایشان تسلیت عرض می‌کنم.

رئیس مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی در نامه‌ای به رئیس‌جمهور، «گروه‌های افراطیِ هویت‌طلب را جاعلانی توصیف کرد که وحدت تاریخی مردم ایران را هدف گرفته‌اند» و پیشنهاد کرد «با به‌کارگیری تدابیر ضروری، با اهداف ضدملی آنان مقابله شود.»

طرح بزرگترین آب‌شیرین‌کن فراساحلی جهان در منطقه دشتک سیستان به عنوان طرحی اشتباه که منجر به هدر رفت منابع مالی شد و در آینده صدمات جبران ناپذیری به منابع آب، خاک و محیط زیست منطقه وارد خواهد کرد، واکنش معاون شرکت آب و فاضلاب کشور را برانگیخت، اما در شبه جوابیه این مقام مسئول به تشریح اقدامات صورت گرفته پرداخته شد، اما ایرادات و چالش‌های اصلی طرح بی پاسخ ماند.

پس از سفر وزیر امور خارجه کشورمان به کابل و نشست های وی با وزیر خارجه و رئیس‌الوزرای طالبان، شاهد اظهار نظر رسمی مولوی امیرخان متقی، دانش آموخته دارالعلوم مکی زاهدان، پیرامون مسئله آب بودیم. مولوی متقی دقیقا مشابه این اظهارات را پس از سفر محرابیان، وزیر نیرو دولت سیزدهم به کابل نیز مطرح کرده بود.

مناقشه آبی افغانستان با کشورهای همسایه تمامی ندارد و سیاست های مبتنی بر دروغ این بار با اظهار نظر وزیر امور خارجه طالبان وارد فاز تازه ای شده است. این مقام طالب مدعی ست امارت اسلامی در نعمتی که خداوند داده دخالتی ندارد، مردم سیستان و بلوچستان هم برادران ما هستند و ما بین مردم هلمند، نیمروز و سیستان و بلوچستان فرقی نمی گذاریم و مشکلات به وجود آمده به خاطر خشکسالی ست. 

مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی در مقاله ای نوشت: از اینها تأسف‌بارتر اینکه وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران در فرودگاه کابل با چند کارمند دون‌پایه وزارت خارجه افغانستان مواجه شد نه وزیر خارجه و در دیدار رئیس‌الوزرای حکومت خودخوانده طالبان از پرچم جمهوری اسلامی ایران خبری نبود و آقای عراقچی زیر پرچم گروه طالبان که شرعشان هم مثل حکومتشان خودخوانده است وعده‌های شرعی تکراری و بدون پشتوانه تحویل گرفت!