سال‌ها پیش و برای تأمین مصالح پروژه‌های مسکن ملی، مجوز استقرار تعدادی از واحدهای تولید بتن در محدوده‌ای صادر شد که آن زمان شرایط متفاوتی داشت. امروز اما پروژه‌های اصلی به پایان رسیده و این محدوده به یکی از مناطق آموزشی، مسکونی و خدماتی شهر زاهدان تبدیل شده است.

اگر روزی بنا به هر دلیلی تصمیم بگیرید که از شمال استان سیستان و بلوچستان به جنوب  آن و بالعکس سفر نمایید و پلاک ماشین تان متعلق به این استان باشد، شاهد اتفاقاتی عجیب خواهید بود که یک لحظه با خودتان فکر می کنید که نکند در این کشور بیگانه محسوب می شوید و شما از آن بی اطلاعید! این قوانین صرفا برای ساکنان بومی که پلاک ماشین آن‌ها متعلق به این استان است، اعمال می شود!

روابط عمومی در بسیاری از دستگاه‌های اجرایی سیستان و بلوچستان، با وجود آگاهی از شرح وظایف حرفه‌ای، به دلیل نگاهِ تقلیل‌گرایانه مدیران، عملاً به وضعیت کما دچار شده است. وقتی مدیری، روابط عمومی را نه به‌عنوان بازوی اقناع و ابزار توسعه، بلکه به‌عنوان ویترینی برای معرفی شخصی خود می‌بیند، ناگزیر این جایگاه را به ضعیف‌ترین و بی‌انگیزه‌ترین نیروها می‌سپارد.

۳۱ اردیبهشت‌، روز ملی بوم‌گردی، در تقویم رسمی کشور ما فراتر از یک نماد، بازتاب‌دهنده یک تغییر پارادایم در صنعت پیشران گردشگری است. این روز، پاسداشت ارزش‌هایی است که از تلاقی غنای فرهنگی، اصالت تاریخی و هویت پایدار ایرانیان جوانه زده است.

در روزگاری که سرمایه اجتماعی مهم‌ترین پشتوانه هر نهاد حاکمیتی به شمار می‌رود، کوچک‌ترین نشانه‌های تبعیض و انحصار می‌تواند به فرسایش اعتماد عمومی بینجامد. اعتمادی که بازسازی آن بسیار دشوارتر از حفظ آن است. ماجرای واگذاری موسوم به خط سفید به برخی کارکنان و اعضای خانواده مدیران اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان، آن هم به صورت گزینشی و بدون اطلاع‌رسانی شفاف به صاحبان جراید و فعالان رسانه‌ای، مسئله‌ای صرفاً اداری یا محدود به چند امتیاز ارتباطی نیست، بلکه موضوعی است که به اصول بنیادین عدالت، شفافیت و پاسخگویی، گره خورده است.

در بخشی از این نامه آمده است: به عنوان فردی سیستانی و علاقمند به سرمایه‌گذاری در زادگاه خود، ریشه اصلی عقب‌ماندگی سیستان را نه در کمبود منابع، بلکه در عملکرد بخشی از مدیران می‌دانم؛ مدیرانی که به جای اتکا به قانون، عدالت و حراست از حقوق عمومی، روابط شخصی، رفاقت‌ها و ملاحظات قومی را بر مصالح مردم ترجیح می‌دهند. بدیهی است تا زمانی که این چرخه ناصحیح اصلاح نشود، مسیر سرمایه‌گذاری و توسعه در سیستان همچنان دشوار و پرهزینه خواهد بود.

در سال های اخیر ضعف ساختاری و مدیریتی وزارت نیرو و نهادهای محلی آبی در سیستان‌ و بلوچستان، موجب شده است تا این دستگاه‌ها از شناخت درست و به‌روز نسبت به تحولات فرهنگی، اجتماعی و فنی آن‌ سوی مرز، یعنی در افغانستان بازمانند. این عقب‌ماندگی دانشی و ارتباطی سبب شده کارشناسان و مدیران ایرانی نتوانند چشم‌اندازی روشن و راهبردی برای آینده‌ی آب در منطقه ترسیم کنند.

دانشگاه علوم پزشکی زابل به‌عنوان یکی از دانشگاه‌های فعال در مناطق کمتر برخوردار، با چالش‌هایی در حوزه رفاه کارکنان، زیرساخت‌های آموزشی و امکانات دانشجویی مواجه است. کمبود فضاهای فرهنگی و ورزشی، فقدان سالن آمفی‌تئاتر استاندارد، اجاره‌ای بودن بخشی از خوابگاه‌های دانشجویی و گلایه‌های مستمر کارکنان از فشار کاری و محدودیت‌های معیشتی، از جمله مسائلی است که بارها مطرح شده است.

استراتژی افغانستان در قبال مسئله آب منجر به سدسازی‌های گسترده و احداث کانال‌های انحراف و انتقال آب در مسیر رودخانه‌های حوضه آبریز هیرمند به عنوان منابع اصلی تغذیه تالاب بین‌المللی هامون شده است. 

او بهرام بود نه آنکه تیغ برکشد و خون ریزد ، که تیغ سخن برکشید تا رگ جهل بزند.