یک جستجوی ساده در اینترنت می‌گوید که آمایش سرزمین، ارزیابی نظام‌مند عوامل طبیعی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و… به منظور یافتن راهی برای تشویق و کمک به جامعه بهره‌برداران در انتخاب گزینه‌هایی مناسب برای افزایش و پایداری توان سرزمینی در جهت برآورد نیازهای جامعه است.

در عصر حاضر، شاهد تحولی عمیق در نحوه شکل‌گیری و انتشار گفتمان‌های سیاسی-اجتماعی هستیم. فضای مجازی به عرصه‌ای تبدیل شده که در آن جریان‌های مختلف درصدد بازتعریف هویت‌های قومی و تاریخی برآمده‌اند. یکی از بارزترین مصادیق این پدیده، فعالیت‌های گسترده جدایی‌طلبان بلوچ در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های دیجیتال است که با اتکا به روش‌های نوین تبلیغاتی، درصدد بازنویسی تاریخ و بازسازی هویت قوم بلوچ برآمده‌اند.

جمعی از فعالان آب و محیط‌زیست سیستان‌وبلوچستان به «شینا انصاری»، رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور، نامه‌ای سرگشاده نوشته و در‌ آن نسبت به وضعیت شکننده و بحران‌های محیط‌زیستی سیستان‌وبلوچستان به‌ویژه منطقه سیستان و ترک فعل‌های صورت گرفته، هشدار داده‌اند و درخواست اقدامی عملی کردند.

در پهنه‌ی گسترده‌ی فرهنگ و اندیشه، آنچه روح یک سرزمین را معنا می‌بخشد، نه مرزهای جغرافیایی آن، که جوهره‌ی فرهنگی و ژرفای تاریخی آن است. سیستان و بلوچستان، این گنجینه‌ی ارزشمند فرهنگی ایران زمین، سرزمینی است که تاریخ کهن آن با اسطوره‌های پهلوانی و هویت اصیل ایرانی پیوندی ناگسستنی دارد. اما امروز، این میراث گرانبها در معرض آسیبی جدی قرار گرفته که ریشه‌ی آن را باید در نگرش و عملکرد متولیان فرهنگی استان جستجو کرد.

امروز که روز جهانی محیط زیست است، طبیعت با متوقف کردن کارها بدلیل وقوع طوفان و گرمای بی سابقه در استان بیش از همه صدایش را به گوش ما رسانده است. قصد ندارم با ذکر کلیاتی چون مسئولیت ما برای ایجاد زمین سبز و طبیعت پاک اهدافی بزرگ و جهانی را یادآور شوم بلکه می خواهم با انطباق حداقلی برای راه حل مشکلات محیط زیستی بر روشی که دستاوردهای بی نظیری در دنیا داشته این مناسبت را ارج گذاری کنم.

پس از خشک شدن تالاب بین‌المللی هامون ماحصل سدسازی‌های افغانستان و مدیریت نادرست منابع آب، فرسایش بادی در بستر تالاب و اراضی ملی گسترش یافت و نعمت بادهای ۱۲۰ روزه را به وضعیت آخرالزمانی تبدیل کرد.

تأخیر یک‌ساله در برگزاری انتخابات شوراهای محلی، که در پی تقدم زمانی انتخابات ریاست‌جمهوری رخ نموده، بیش از یک وقفه اداری ساده، مجالی تاریخی برای تأمل عمیق در ماهیت و کارآمدی نهادهای دموکراتیک محلی گشوده است. این فسحت زمانی، همچون استراحتگاهی در مسیر طولانی تکامل سیاسی جوامع، فرصتی بی‌بدیل برای بازنگری در بنیان‌های نظری و عملی مشارکت شهروندی و حکمرانی مدنی پیش روی ما قرار داده است. در این بستر، که هیچ قانون مکتوبی هنوز مشروعیت رسمی به این تأخیر نبخشیده، طیف‌های متنوع اجتماعی و سیاسی ناگزیرند خود را برای آزمونی جدی در عرصه کسب قدرت محلی آماده سازند.

در دشت‌های بی‌کران سیستان، جایی که باد صد و بیست روزه نه تنها خاک را به پرواز درمی‌آورد، بلکه گویا ارزش‌ها و آداب کهن را نیز با خود می‌برد، شاهد رویدادی بودیم که نشان از سقوط آزاد اخلاق در جامعه‌ای دارد که روزگاری سنگر احترام و کرامت انسانی بود.

زیاده‌خواهی طرف افغان به عنوان بالادست حوضه آبریز هیرمند و سرشاخه‌های اصلی این حوضه آبریز، موجب افزایش فرسایش بادی و گسترش کانون‌های بحرانی گرد و غبار شده است؛ با آغاز بادهای تابستانه منطقه که مدت زمان آن به ۱۷۰ روز در سال رسیده، منطقه سیستان را با سرعت بیش از ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت درمی‌نوردد.

اختلاف بر سر یک قطعه زمین در زابل که بنا بوده به مسجد تبدیل شود، اما در آن‌جا اسکلت خانه جوان بنا شده، نمونه‌ای بارز از تنش‌های عمیق‌تری است که جامعه ایران با آن مواجه است. این درگیری که در ظاهر محلی و اداری به نظر می‌رسد، لایه‌های پیچیده‌ای از تعارض میان نهادهای سنتی و مدنی، عدالت اجرایی و نگرانی از قطبی‌شدن اجتماعی را در خود نهان دارد.