سد کجکی در افغانستان در پی سیلابی شدن رودخانه هیرمند در بالادست سرریز کرد. خبری که براساس تصویر ماهواره‌ای نیز قابل‌تأیید است. براساس تصاویر ماهواره‌ای «سد کجکی»، ۳۰ فرودین ۱۴۰۴ در بیشترین میزان ذخیره آب در بالاترین حد ممکن و کاملاً پر است.

نسیم‌ها، طوفان‌ها و بادها؛ این نوازندگان بی‌قرار آسمان که گاه به نجوایی لطیف و گاه به غرشی سهمگین، سرزمین‌ها را در می‌نوردند و هر یک حکایتی متفاوت می‌سرایند. در این میان، بادهای ۱۲۰ روزه سیستان، همچون نوازنده‌ای پایدار و سرسخت، سمفونی‌ای یکنواخت و بی‌وقفه را در گستره شرقی ایران زمین به اجرا می‌گذارند؛ نوایی که می‌توانست به جای هیاهوی بی‌ثمر، به نغمه‌ای سازنده در اقتصاد و زندگی مردمان این دیار بدل شود.

در روزگاری که خشکسالی چون زخمی کهنه بر پیکر سیستان نشسته است، اکنون آب‌های خروشان هیرمند از سد کجکی سرریز می‌شود؛ گویی طبیعت خود حکمی دیگر صادر کرده است. آن‌چه سال‌ها از سوی حاکمان افغانستان با بهانه‌ی کمبود آب انکار می‌شد، امروز در قامت سیلابی عظیم، حقیقت را فریاد می‌زند.

دیالکتیک هویت و شایستگی: (رویکردی فلسفی-اجتماعی) در فضای فلسفی معاصر، مفهوم "دازاین" هایدگری به‌درستی بازتاب‌دهنده وضعیت وجودی انسان در نسبت با محیط پیرامون است. هایدگر با تأکید بر اینکه هستی انسان در "توانستن" او تجلی می‌یابد، به ما یادآور می‌شود که اصالت وجود انسانی، در قابلیت تأثیرگذاری و تحول‌آفرینی اوست. این در حالی است که طبق پژوهش‌های میدانی انجام‌شده توسط مؤسسه مطالعات قومی ایران (۱۳۹۹)، شاخص توسعه انسانی در سیستان و بلوچستان با میانگین ۰.۶۸۳، همچنان پایین‌ترین رتبه را در میان استان‌های کشور دارد، که نشان‌دهنده شکاف عمیق میان "بودن" و "توانستن" در مدیریت این خطه است.

وقتی ماجرای ایستادگی یک پیرمرد ایرانی را در سوریه در مقابل نیروهای تحریر الشام شنیدم که با کلامش از کیان اعتقادی خود و مرقد حضرت زینب (س) دفاع کرده است، هنوز نمی دانستم این همان علی اکبر ابوطالب اصفهانی بند ۴ زندان زاهدان است که با شکایت بنیاد شهید و امور ایثارگران استان به زندان افتاده بود. از طریق یک هم بندی دیگر مطلع شدم پیرمرد ویلچر نشینی که این روزها همه جا صحبت از شجاعت اوست و‌ در سوریه با همان کلام جسورانه و آتشین خود گل کاشته، همان هم بندی خودمان است.

برنامه دادخواه به تهیه‌کنندگی دانیال اسداللهی فرصتی بود تا برخی از مشکلات شهری در گفت‌وگویی که بین من و محمدرضا کوچکزایی تدارک دیده شده بود به مردم اعلام شود. در این برنامه از سوی دو طرف مسائلی بیان شد که به دلیل ضبطی بودن برنامه، حذف شده بود. من به صورت ضمنی به تهیه کننده اجازه سانسور داده بودم، اما این حجم از سانسور در حدی که معانی را عوض کند در تصورم نمی گنجید .

سلطان علی عابدی، سردبیر سابق دیار عیار گفت: دنیا را کسانی می سازند که در مواجه با موانع از خود پایمردی نشان می دهند. با کمک صاحبنظران، جریانی نو بنا می نهم تا با نگرشی فراقومی، فرامذهبی و فراجناحی کاندیداهای مستقل به شورای شهر زاهدان راه یابند.

در ابتدا لازم می بینم توضیحاتی در باره گلایه برخی دوستان در قبال یادداشت (مولوی عبدالحمید مانع مداخله نزدیکانش در امور شهرداری شود) بدهم. من به جایگاه و اهمیت جناب مولوی عبدالحمید در میان قوم بلوچ و سایر اقوام آگاه بوده و به عنوان یک رهبر مذهبی برای وی احترام زیادی قائل هستم، اما حضور مسجد مکی به عنوان یک مکان مذهبی و مقدس در امر انتخابات را نمی پسندم و بر این باورم حداقل این مداخله در انتخابات شورای شهر برای زاهدان دستاوردهای منفی داشته و از مذهب برای سیاست هزینه شده است.

ماجرای طرح رزاق یا فروش سوخت مازاد بر نیاز جایگاه ها یا هر اسمی دیگری که بر آن گذاشته اند، تکرار قصه های تلخ گذشته است. بودجه ها و برنامه هایی که برای سیستان تعریف می شود، اما کمکی به تسهیل زندگی و رفاه ساکنانش نکرده و به رنجی بزرگتر بدل می شود.

یک خبر غم انگیز و فاجعه بار در فضای مجازی (پیج تخصصی نقد شورا و شهرداری) منتشر شد که خبر از یک مهمانی شبانه و نشست سه عضو شورای اسلامی شهر زاهدان، شهردار و حافظ اسماعیل چهره شناخته شده و پرحاشیه عضو خانواده مولوی عبدالحمید می داد. این پیج مدعی شده بود در یک میهمانی شام ع.ی به عنوان رئیس سازمان عمرانی و بازآفرینی شهری به شهردار تحمیل شده است و علیرغم مخالفت برخی اعضای شورا، حافظ اسماعیل بر انتصاب وی تاکید می ورزد.