بودجه‌های حمایتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، که هرساله با شعار توسعه‌ی فرهنگ و هنر به استان‌ها، از جمله دیار محروم سیستان و بلوچستان، تزریق می‌شود، سرنوشتی غریب و پرسش‌برانگیز یافته است. بودجه‌هایی که گویی در گرداب بی‌ثمری و بی‌هدفی غرق شده‌اند، بی‌آنکه ردّی از دستاوردی فرهنگی یا هنری برای این خطه بر جای نهند. این اعتبارات ارزشمند، که می‌بایست شریان حیات بخش جریان‌های اصیل فرهنگی باشد، یا به کام ادارات دولتی دیگر سرازیر می‌شود که خود دارای ردیف بودجه‌ای مستقل هستند، یا در کام افرادی فرومیرود که هیچ پیوندی با عرصه‌ی فرهنگ و هنر ندارند.

روزنامه کیهان با استناد به اصولی از قانون اساسی و قانون وظایف رئیس قوه قضائیه، استرداد لایحه موسوم به صیانت۲ توسط دولت را عملی مخالف با تکلیف قانونی و ناممکن خوانده و از مجلس خواسته از بازپس‌دادن آن سرباز زند. اما آیا این ادعا بر سنگ‌ بنای استوار حقوقی ایستاده یا بر رمل‌های تفسیرهای گزینشی؟ تحلیل این پرونده، پرده‌برداری از تقابل نهادهای قدرت در شرایط کنونی ایران است.

همان‌طور که در سینما، کارگردان مغز متفکر و رهبر بی‌بدیل تیم است، در تلویزیون این بارِ سنگین رهبری و موتور محرکه خلاقیت بر دوش تهیه‌کننده قرار دارد. شبکه هامون، به‌عنوان صدای محلی سیستان و بلوچستان، از نخستین روزهای تأسیس تا امروز، با چالشی عمیق و دوگانه دست‌وپنجه نرم کرده است؛ معضل تهیه‌کننده خلاق و بحران خلاقیت.

جشنواره‌های منطقه‌ای فیلم کوتاه، پس از طلوعگاهِ جشنواره‌ی ملی تهران، چونان کوچه‌های نورانی و امیدبخشی هستند که فرصت درخشش را پیش پای فیلمسازان جوان داستانی، مستند و پویانمایی می‌گسترانند. این آوردگاه‌های هنری، نه تنها عرصه‌ی رقابت و رخنمایی آفرینش‌های سینمایی است، بلکه فرصتی بی‌بدیل برای استان میزبان فراهم می‌آورد تا با دستانی گشاده و دلی پر از مهمان‌نوازی، گنجینه‌های فرهنگی و ظرفیت‌های بی‌بدیل خویش را به دیدار هنرمندان همسایه و دورتر بنشاند. والاترین موهبت این گردهمایی‌ها، گشودن دروازه‌ی مستقیم راهیابی آثار برجسته به جشنواره‌ی فیلم کوتاه تهران و هماوردی با برترین‌های سرزمین است.

در گستره‌ی پرتلاطم جغرافیای انسانی، گاه گروه‌هایی سر برمی‌آورند که در پوشش مبارزه و دادخواهی، جامه‌ای از تقدس بر تن خویش می‌پوشانند. «جیش العدل»، این پدیده‌ی برخاسته از خاکسترهای گروهک ریگی، کوشید تا راهی متفاوت از پیشینیان خویش بپیماید. آنان با دقتی حساب‌شده، نظامیان را نشانه رفتند و با بهره‌گیری ماهرانه از سازوکارهای رسانه‌ای، کوشیدند تا در آینه‌ی افکار عمومی و در میان اپوزیسیون پراکنده در فراسوی مرزها، تصویری از «مبارزان بلوچ» را حک کنند؛ نقابی فریبنده بر چهره‌ای که ماهیتی دیگر در سایه پنهان داشت.

خشکیدگی خزنده‌ی دریاچه‌های نمادینی چون ارومیه و هامون، که روزگاری تالاب‌های بین‌المللی و حیات‌بخش جوامع پیرامونی بودند، تنها نوک کوه یخ بحرانی عظیم‌تر است. این پدیده‌ی هشداردهنده، همراه با افت کمّی و کیفی منابع آب زیرزمینی و سطحی در گستره‌ی جغرافیای ایران، پرده از یک شکست ساختاری در حکمرانی منابع آب برمی‌دارد.

مطالعات جامع شرکت ژاپنی کاژه سانیو در دهه ۱۳۴۰ خورشیدی با عنوان "آبادانی دشت سیستان"، یکی از پیشرفته‌ترین طرح‌های علمی مدیریت منابع آب و توسعه پایدار در منطقه به شمار می‌رود. با این حال، سرنوشت این پژوهش‌ها به نمادی از فرصت‌های سوخته در حل بحران سیستان تبدیل شده است. در این مقاله به تحلیل دلایل عدم اجرا، خلا مطالعات بعدی و ضرورت بازخوانی این اسناد برای نجات امروز سیستان می‌پردازیم.

در شب تجلیل از استاد علی‌اصغر انصافجو، شبی که می‌بایست استاندار و یاران او در پیشگاه این چهره ماندگار فرهنگ و هنر، سر تعظیم فرود می آوردند و درس عرفان و ادب تقدیم می‌شد، سرنوشت چون هماره چنان رقم خورد که سالن از حضور مقامات محروم ماند.

در خیمه‌گاه سیاست ایران زمین، پدیده‌هایی گاه متولد می‌شوند که روح و ماهیت آنها در هاله‌ای از ابهام پیچیده است. شورای سیاستگذاری سیستان و بلوچستان، این مولود انتخاباتی که از بطن کارزار پزشکیان برخاسته، اکنون به حیات خویش ادامه می‌دهد و در عرصه تصمیم‌سازی منطقه، نقشی مبهم اما پررنگ ایفا می‌کند.

در عصر فزون‌خواهی هزینه‌های تولید، سینمای معاصر بر لبه‌ی تیغ ایستاده است. این چالش اقتصادی، فیلمسازان جوان و مشتاق را در برابر انتخابی سرنوشت‌ساز قرار داده یا تن سپردن به الگوهای مألوف و پرهزینه‌ی مبتنی بر ستاره‌محوری، یا برگزیدن مسیری دشوارتر اما اصیل‌تر که در آن، جوهره‌ی هنر سینما در بطن روایت‌های بکر و اندیشه‌های ناب متجلی می‌شود.