تقسیم جامعه استان و به ویژه شهر زاهدان به خوب و بد، برای آینده یک این منطقه جغرافیایی و فرهنگ به عنوان زنگ خطر است و بی گمان پیامدهایی ناگوار در پی خواهد داشت. خیر و شر محصول تاریخ باستان و قصه های دوران کهن است و در دنیای مدرن نه خیر مطلق معنا دارد و نه شر مطلق. در دنیای مدرن غالب انسان ها خاکستری هستند و دیکتاتورترین انسان ها هم از خود رفتارهای خیرخواهانه ای انجام داده که او را از شر مطلق متمایز می کند.

رایزنی تا جایی عرف است، اما وقتی به ناکارآمدی، کم کاری و ترک فعل‌ منجر شود، خیانت به رای است.

این روزها در سیستان و چه بسا در کل استان، نه کار کن داریم و نه کار راه انداز. سیستان بیش از دو دهه ست با بحران آب دست و پنجه نرم می کند. در آن روزهای آغازین بحران، زمزمه های روزهای بدتر به گوش می رسید، اما برای آن تمهیدی اندیشیده نشد.

نه مدیران ارشد استانی، نه نمایندگان مجلس و نه دستگاه دیپلماسی کشور از عمق فاجعه انسانی که در سیستان اتفاق افتاده اطلاعی ندارد که اگر می داشتند؛ بی تردید میبایست به میل خود، نام مجلس و دولت انقلابی را از مجلس یازدهم حذف می کردند.

حامیان یک نماینده با بی اخلاقی هر چه تمام روند تخریب علیرضا کیخا مدیرکل صدای سیمای استان، فرشید عابدی مدیر مسوول دیار عیار و سلطانعلی عابدی سردبیر این رسانه را کلید زدند. نماینده مطبوع این هواداران تندرو، به جای پاسخگویی به مطالبات، استودیو را ترک کرده، مانع پخش برنامه شده، حضور دوباره در برنامه را مشروط به عدم حضور میهمانان برنامه قبلی کرده، بر خلاف واقعیت مدعی شده او را در جریان موضوع برنامه نگذاشته اند و ... 

طفل نوپای مطالبه گری اگر چه راه افتاده، اما خطرات بسیاری آن‌را تهدید می کند. سیاسونی که منافع آن‌ها به خطر می افتد، این موضوع را بر نمی تابند و حامیان آن‌ها با نوشته هایی شبیه شبنامه های قدیم، مطالبه گران را مزدور، وابسته و خودفروخته معرفی می کنند. برخی تهدید و برخی با ضد ارزشی خواندن به تخریب روی می آورند.

افغان ها با هدف بهره برداری حداکثری از آب های سطحی خود، سیاست های آبی را طراحی کرده که در نهایت گریبانگیر مردم افغانستان نیز خواهد شد. افغان ها با شعار تیل به جای آب، سد کمال خان را افتتاح کردند. افغان ها اگر چه به ظاهر خود را پایبند به حقابه می دانند و منظورشان از شعار تیل به جای آب این بوده که آب مازاد بر نیاز را با تیل معاوضه کنند، اما در عم،ل انگار به واقع در پی زیاده خواهی هستند.

این روزها فرهنگ قهر و ترک جلسات از سوی سیاسیون، افراد ذی نفوذ و حتی معتمدین سیستانی، رو به فزونی ست و باعث نگرانی طیف صاحب اندیشه شده است. چرا افراد قهر می کنند؟ 

اظهار نظر عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی، مبنی بر این‌که درگیری با طالبان دعوایی خانوادگی ست که با گفتگو حل می شود، ضربه ای مهلک به خون شهدای مرزبان و خانواده های آن‌ها و همه سیستانی هایی ست که از محروم شدن حقابه در رنج اند. اگر تطهیر کنندگان گروهک طالب نمی توانند منافع ملی را تامین کنند، لااقل می توانند سکوت پیشه کرده و حرفی نزنند. یک روز تمام مرزبانان در مرز سیستان با طالبان درگیر بودند، فرزندان این سرزمین جان باختند، زخمی شدند، نگرانی بر جامعه استان حکمفرما شد، که یک سیاستمدار بگوید درگیری مختصری بود؟

اهل سیاه نمایی و بد جلوه دادن رویکردها و عملکردها نیستم. بنا به نگرش شخصی بر این باورم که عملکرد مثبت مدیران، به صورت روزانه منعکس می شود، اما ترک فعل ها و تصمیمات اشتباهی که نتایج منفی در بردارند به دلیل اینکه باعث دشمن تراشی می شود، کمتر کسی حاضر است تبعات رسانه ای کردن آن‌را بپذیرد و عطایش را به لقایش می بخشد.