به وفور شنیده ایم که فرهنگ در اولویت نظام نیست. نمی دانم این جمله واقعیت است یا محصول القائات. بررسی سیر عملکردی دولت ها نشان می دهد که برخی دولت ها به فرهنگ و هنر اهتمام ورزیده اند و در برخی دولت ها از فرهنگ و هنر توقعات دیگری داشته اند و آن را در خدمت اهداف ایدئولوژیک خود قرار داده اند. اکنون در دولت چهاردهم به سر می بریم. در دولتی که در نبود سلبریتی ها، برخی از چهره های فرهنگی به میدان آمده برای تشکیل دولت وفاق تلاش کردند. دکتر پزشکیان در هنگام تبلیغات بارها به نقش هنرمندان و اهالی فرهنگ در ساختن جامعه اشاره نمود و حال زمانش رسیده تا نمودش را انتصابات و حمایت از اهل قلم و اندیشه ببینیم.

منصور بیجار استاندار سیستان و بلوچستان در اولین شورای اداری خبر از تشکیل ستاد ویژه توسعه استان داد و از مدیران خواست تا برنامه های خود را به این ستاد ارائه دهند. این میزان دغدغه و عجله برای توسعه و حل مشکلات استان قابل تقدیر است و امید می رود با اختیارات ویژه ای که رییس جمهور به استاندار ویژه سیستان و بلوچستان داده، زمینه توسعه پایدار استان رقم خورد.

دولت چهاردهم با معارفه نماینده ارشد خود به عنوان استاندار، کار خود را در سیستان و بلوچستان آغاز کرد. حضور چهره های مختلف از جمله مولوی عبدالحمید چهره ناراضی این سال ها در مراسم معارفه قابل توجه بود و سوالات بسیاری به ذهن متبادر ساخت. اولا من بسیار خرسندم که دولت پزشکیان به یک بلوچ اهل سنت اعتماد کرد و باعث رفع کدورت ها بین بلوچ های ناراضی با نظام شد و اما حضور مولوی در معارفه استاندار سیستان و بلوچستان...

امروز رخدادی غریب، رخ داد. انتصاب جابر علیمحمدی به عنوان مدیرکل صدا و سیمای سیستان و بلوچستان، شوکی بزرگ برای دغدغه مندان رسانه است. از آنروی این موضوع قابل اعتناست که حدود چهار سال از آمدن وی به استان نمی گذرد و او اکنون بر یکی از مهم‌ترین کرسی های استان تکیه می زند. او قبل از آمدن به استان در شهرکرد متصدی حفاظت فیزیکی بود و به عنوان معاون صیانت به صدا و سیمای سیستان و بلوچستان آمد. حال این سوال مطرح است که چگونه یک کارمند عادی در عرض چهار سال در سیستان و بلوچستان به مدیر کلی می رسد، اما بومیان منطقه از دستیابی به چنین توفیقی محرومند؟

سلطان علی عابدی، فیلم ساز و مدرس سینما طی نامه ای خطاب به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نوشت: انتخاب و انتصاب یک مدیرکل از جنس فرهنگ و هنر، از جنس مردم رنج‌دیده سیستانی و بلوچ، فردی امتحان پس داده و دارای رزومه قوی و دغدغه مند نسبت به مردم منطقه می تواند التیام درد هنرمندان و اهل فرهنگ در سیستان و بلوچستان باشد. مرهمی بر دل آنهایی که در حسرت کار فرهنگی، تماشاچی هدررفت بودجه و دادن آن به موسساتی بودند که تنها قرابتشان با فرهنگ یک کت و شلوار شیک و گرانقیمت بود.

در روزهای پایانی دولت سیزدهم، خزاعی رییس سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد برای افتتاح چند سالن سینمایی به سیستان و بلوچستان سفر کرد و در محل استانداری با استاندار، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی و جمعی از فیلمسازان دیدار کرد. من به دلیل عدم دعوت و حضور در جلسه از آنچه در آنجا گذشته بی خبر هستم و لازم دیدم نکاتی را در قالب یادداشت یادآور شوم به امید آن‌که در آینده مثمر ثمر واقع شود و فیلمسازی در استان به دوران باشکوهش بازگردد.

سه سال از عمر ششمین دوره شورای شهر و شهردار منتخب آن ها در زاهدان می گذرد. این مدت برای آشنایی اعضای شورا با مسائل شهری، ساختار مالی و اداری، رسیدن به راهکار برای دستیابی به توسعه شهری و رسیدن به درآمد پایدار زمان زیادی ست. در این بازه زمانی اعضای شورا، صدای مردم نبودند و دغدغه تامین مطالبات مردمی را نداشتند و با سکوت خویش عملکرد ضعیف شهرداری را تایید نموده و اکثریت به کسب منافع فردی اکتفا کردند.

حدود ده سال قبل در حال تهیه و تولید مستندی به نام زیارت برای شبکه هامون بودم. مستندی بر اساس تحقیقات میدانی و کتابخانه ای خودم با موضوع پیوند اسطوره ها، افسانه ها، حماسه ها، تاریخ و نقش خواب و باورهای مردم در شکل گیری زيارتگاه ها در سیستان. اتفاقی شگرف که نمونه اش در هیچ کجای دنیا مسبوق به سابقه نبود و فلسفه شکل گیری زیارتگاه های سیستان را متمایز و تبدیل به یک نقطه عطف در پیوند مذهب و تاریخ میکرد، یک آشتی میان تاریخ ایران باستان با ایران اسلامی.

پیرمحمد ملازهی از صاحبنظران قوم بلوچ در باره علل مخالفت خود با تقسیم استان سیستان و بلوچستان به چند استان در یک یادداشت به بیان نگرانی های خود در این باره پرداخته است. هویت زدایی قوم بلوچ، نگرانی طرح تقسیم از سوی نماینده اصولگرای سیستان و نگرانی در باب نامیده شدن زاهدان به عنوان سرحد سیستان، از سوی نگارنده قابل واکاوی آمد.

به دلیل نبود ساختارهای فرهنگی و فاصله گرفتن از روزهای طلایی فرهنگی و هنری، نسل جوان رابطه خود را با فرهنگ این سرزمین از دست داده و در یک بلاتکلیفی فرهنگی به سر می برند. این محدود به سیستان نبوده و در بلوچستان هم این بلاتکلیفی نسبت به گذشته و آینده وجود دارد.