هنر متعالی، آیینه‌ی تمام‌نمای شکوه و عظمت فرهنگی یک تمدن است؛ آیینه‌ای که باید برترین و اصیل‌ترین جلوه‌های یک سرزمین را با تمامی ظرافت‌ها و پیچیدگی‌هایش نمایان سازد، نه آنکه با ناآگاهی و سهل‌انگاری، دستمایه‌ی تحریف و ابتذال گردد.

راه آهن چابهار _ زاهدان _ سرخس یکی از ابرپروژه‌هایی‌ست که برای توسعه اقتصادی کشور، تکمیل کریدور شمال به جنوب، سواحل مکران و استان‌های سیستان و بلوچستان و خراسان‌ها در حال تکمیل است. اگر چه که از دولت یازدهم تا کنون تلاش‌های زیادی برای تکمیل این پروژه شده، اما روند کُند پیشرفت فیزیکی آن و سرمایه‌گذاری چین بر روی بندر گوادر پاکستان و شبکه بزرگراهی این‌ کشور موجب شده که فرصت‌های طلایی ژئوپلیتیکی و ژئواکونومی این پروژه کم اثر شود و از طرفی چالش‌های طبیعی استان و بی توجهی به سایر مسیرهای ریلی به مقاصد مرزهای میرجاوه و میلک، توسعه اقتصادی از طریق راه آهن زاهدان به چابهار را به یک توهم بَدَل کرده است. زیرا تکمیل این پروژه با توجه به شرایط کنونی، منطقه جنوبشرق را صرفا روی کاغذ به توسعه می‌رساند.

بحران زیست‌محیطی ناشی از خشک شدن دریاچه بین‌المللی هامون، منجر به تبدیل بستر آن به یکی از کانون‌های اصلی تولید ریزگرد در جنوب شرق ایران شده است. برای حل این معضل، طرح احداث دیوارهای بادشکن گلی به عنوان یک راهکار مهندسی برای کاهش سرعت باد و مهار ریزگرد از سوی منابع طبیعی ارائه و در حال اجراست. این مقاله به ارزیابی جامع کارایی این سازه‌ها بر اساس اصول پایه‌ای هواشناسی، دینامیک سیالات محیطی، مهندسی ژئوتکنیک و ژئومورفولوژی می‌پردازد.

این مقاله به بررسی ریشه‌های واژه «کوچ و بلوچ» در شاهنامه فردوسی و مقایسه آن با هویت قوم بلوچ امروزی می‌پردازد. با استناد به منابع شاهنامه‌شناسی معتبر، تاریخنگاری اسلامی و پژوهش‌های مدرن، نشان داده می‌شود که کاربرد این واژه در اثر حماسی فردوسی، صرفاً بازتابی از یک جغرافیای اساطیری و توصیف اقوام بیابانگرد حاشیهٔ ایران باستان است و هیچ ارتباط قوم‌نگارانه‌ای با قوم ایرانی‌تبار بلوچ در دوره‌های پس از اسلام ندارد.

کودتای سوم اسفند 1299ش تیر خلاص به شیوۀ کشورداری موسوم به « ممالک محروسۀ ایران» بود و راه را برای تحقق الگوی «دولت – ملت» در حکومتداری هموار کرد. الگوی سنتی کشورداری ممالک محروسۀ ایران هر چند در اواخر قاجار در حوزه های اجتماعی، فرهنگی و معیشتی دستخوش بحران شد و کارائی اش را از دست داد؛ اما در تنظیم مناسبات دوسویۀ حکومت مرکزی با ایالات و ولایات تابعه تا اندازۀ زیادی موفق بود.

رویکرد هیدروپلیتیک افغانستان بر روی ابعاد سیاسی، اقتصادی، امنیتی و اجتماعی دو سوی مرزهای ایران و افغانستان تاثیرات شگفتی می گذارد که با توجه به پیچیدگی آن، باید برای دفع خطرات آن آگاه بود و به موقع اقدام کرد. برای مقابله یا بی اثر کردن رویکرد هیدروپلتیک افغانستان، ابتدا می‌بایست استراتژی این کشور را در قبال مسئله آب تعریف کرد تا امکان بازتعریف ضد استراتژی فراهم شود.

زمستان بود. از آن‌ها که استخوان‌های آدم هم یخ می‌زند. من مزارشریف بودم، در اتاق خودم، در کنسولگری ایران. باید زمستان‌های مزار را تجربه کرده باشید تا حرفم را بفهمید. گمانم دی‌ماه ۱۳۷۶ بود. از فرودگاه خبر آمد یک پرواز از مشهد نشسته است.یک راننده با نماینده‌ی کنسولگری فوری رفت فرودگاه. پروازها فقط نظامی بودند.

بودجه‌های حمایتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، که هرساله با شعار توسعه‌ی فرهنگ و هنر به استان‌ها، از جمله دیار محروم سیستان و بلوچستان، تزریق می‌شود، سرنوشتی غریب و پرسش‌برانگیز یافته است. بودجه‌هایی که گویی در گرداب بی‌ثمری و بی‌هدفی غرق شده‌اند، بی‌آنکه ردّی از دستاوردی فرهنگی یا هنری برای این خطه بر جای نهند. این اعتبارات ارزشمند، که می‌بایست شریان حیات بخش جریان‌های اصیل فرهنگی باشد، یا به کام ادارات دولتی دیگر سرازیر می‌شود که خود دارای ردیف بودجه‌ای مستقل هستند، یا در کام افرادی فرومیرود که هیچ پیوندی با عرصه‌ی فرهنگ و هنر ندارند.

روزنامه کیهان با استناد به اصولی از قانون اساسی و قانون وظایف رئیس قوه قضائیه، استرداد لایحه موسوم به صیانت۲ توسط دولت را عملی مخالف با تکلیف قانونی و ناممکن خوانده و از مجلس خواسته از بازپس‌دادن آن سرباز زند. اما آیا این ادعا بر سنگ‌ بنای استوار حقوقی ایستاده یا بر رمل‌های تفسیرهای گزینشی؟ تحلیل این پرونده، پرده‌برداری از تقابل نهادهای قدرت در شرایط کنونی ایران است.

تجربه نشان داده که هرگاه رژیم‌صهیونیستی در حوزه سیاست یا در میدان دچار مشکل شده، عمق استراتژیک این رژیم تحت عنوان گروهک جیش‌العدل به بهانه حقوق شهروندان بلوچ دست به جنایت و کشتار زده است تا تمرکز حاکمیت معطوف به مرزهای جنوب‌شرقی شود، این در حالیست که این گروهک تروریستی نسبت به مهندسی اجتماعی توسط حکام پشتون افغانستان در ولایت نيمروز افغانستان با اکثریت بلوچ، بی تفاوت است.