اقدامات حکومت خودخوانده طالبان در افغانستان براي پاکسازي قومي و مذهبي و تحکيم پايه‌هاي نژادپرستي در هفته‌ها و روزهاي اخير، سرعت بيشتري گرفته است. به فرمان ملاهبت‌الله آخوندزاده رهبر طالبان که پيروانش او را اميرالمؤمنين و واجب‌الاطاعه مي‌دانند، 5 هزار خانواده از طالبان افغاني که پاکستان آنها را اخراج کرده در مناطقي از هزاره‌جات اسکان داده شده‌اند.

روزنامه جمهوری اسلامی در واکنش به حمله تروریستی به مقر انتظامی در راسک نوشت: پاکستان و مردم استان سیستان و بلوچستان ما نه‌تنها هیچ نسبتی با جنایت راسک ندارند بلکه بشدت با این قبیل اقدامات مخالفند. از سوی دیگر حضور عناصر گروهک موسوم به جیش‌العدل در اردوگاه‌های آموزشی متعلق به طالبان در افغانستان که افراد مطلع افغانستانی از آن خبر می‌دهند، تردیدی باقی نمی‌گذارد که این گروهک با فرمان حکومت خودخوانده طالبان عمل می‌کند.

حمله به مقر انتظامی شهرستان راسک یک حادثه تروریستی شرورانه و بزدلانه بود که در این حادثه و در جریان دفاع از حریم مقر و حفاظت از جان مردم، ۱۱ تن از فرزندان مدافع وطن، جان عزیزانشان را از دست دادند و به لقاء الله پیوستند.

به‌تازگی رهبر امارت اسلامی با حکمی فوق‌العاده دستور ساخت یک سد بزرگ بر رودخانهٔ «خاشرود» واقع در ولایت نیمروز را داده است. براساس گزارش‌ها، با تکمیل این سد بیش از هشت هزار هکتار زمین زراعی در ولسوالی‌های گلستان، دلارام، خاشرود، غوری و چخانسور زیر کشت آبی می‌روند. اطلاعات اولیه از این سد به‌نقل از خبرگزاری‌های افغانستانی حاکی از ارتفاع ۵۰متری و ظرفیت شش میلیون مترمکعبی آن است که باتوجه به ارتفاع، ظرفیت این سد احتمالاً بیش از شش‌ میلیون مترمکعب باشد. برخی منابع نیز ظرفیت سد را ۶۰ میلیون مترمکعب بیان کرده‌اند. رودخانهٔ خاشرود سالانه به‌طور میانگین ۱۷۰ میلیون مترمکعب آورد طبیعی دارد و مقصد نهایی آن تالاب «هامون پوزک» است.

بگذارید از همین اول راحت باشیم! کار با «خیریه» راحت‌تر از کار با «سازمان مردم‌نهاد» و «جامعهٔ مدنی» و این دست مفاهیم مدرن است. شما در خیریه عمدتاً با ثروت افراد یا سازمان‌ها کار دارید. اعلام نیاز می‌کنید و آنها هم تأمین مالی می‌کنند. تصمیم‌گیری هم عمدتاً با شماست. اما وقتی پای سمن‌ها به‌میان می‌آید، موضوع فقط تأمین مالی نیست، بلکه سمن‌ها می‌آیند تا «مشارکت» کنند، گوشه‌ای از کار را بگیرند و خودشان در چارچوب قوانین و مقررات کشور فعالیت کنند و تأثیر بگذارند.  ایده و نیروی انسانی و منابع مالی هم معمولاً با خودشان است. از نظر آنها، مشارکت یعنی آنکه چهارچوب کلی مشخص باشد و دولت تنها ناظر باشد، مردم خودشان فکر کنند، کار کنند و مشکلات را حل کنند.

در افغانستان ایده سیاست خارجی اقتصاد محور و تقویت دیپلماسی اقتصادی با کشورهای منطقه، از دو دهه قبل، در میان نخبگان افغانستان شکل گرفت. تجربه‌های سالیان گذشته به اثبات رساند که امنیتی‌سازی جغرافیای افغانستان برای کشورهای پیرامون، افغانستان را در انزوا فرو می‌برد و از شبکه‌ همکاری منطقه‌ای محروم می‌کند. بررسی سیاست حکومت طالبان در دو سال گذشته نیز نشان می‌دهد که این حکومت علاقمند است تا از طریق دیپلماسی اقتصادی در الگوهای همکاری منطقه‌ای ادغام شود و جایگاه مناسبی را برای افغانستان در شبکه همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ ترسیم کند.

مدیرکل امور اقتصاد و دارایی سیستان و بلوچستان با اشاره به این که ذیحساب بنیاد شهید استان کارمند همان سازمان است، گفت: سالی یک بار مباحث مالی بنیاد شهید را بررسی می کنیم، در خصوص پایان مدت ماموریت مدیرکل بنیاد شهید استان به صورت ویژه ورود می کنیم.

به رغم مختصات رفتاری حکومت طالبان در قبال مسائل حقوق بشر و زنان، اما مسائل متعددی آمریکا و متحدان آن را به سمت تعامل اجتناب ناپذیر با حکومت طالبان سوق می‌دهد که مهمترین این عوامل عبارتند از نیازهای بشردوستانه مردم افغانستان، تثبیت مستمر قدرت سیاسی طالبان، ناکامی جامعه جهانی در فشار آوردن به طالبان برای تغییر سیاست‌های سرکوبگرانه جنسیتی، دیپلماسی فعال و روز افزون کشورهای منطقه با طالبان و تمایل طالبان برای تعامل با غرب. هر چند سطوحی از تعامل هم اکنون وجود دارد اما به نظر می‌رسد که با گزارش اخیر دبیر کل سازمان ملل درباره افغانستان، باب تعامل آمریکا با غرب بیشتر باز خواهد شد.

اگر چه انتصاب مدیر کل صدا و سیمای سیستان و بلوچستان به عنوان نخستین مدیر بومی استان بر این مسند، با حواشی زیادی همراه بود، اما با آمدن وی بر خلاف پیش بینی ها، فضای مطلوبی نقد عملکرد مدیران و گفتگو درباره مشکلات استان فراهم شد.

زاهدان به عنوان مرکز اداری و سیاسی استان، متر و معیار قضاوت میزان تکثر آرا و میزبانی از انواع نحله های فکری در چهارچوب قوانین کشور است. عمر کوتاه این شهر نوبنیاد و نقش اقوام مختلف در شکل گیری این شهر، حکایت از تعدد نحله های فکری و نگرش های مختلف دارد. این‌که یک شهر ظرفیت پذیرش گرایش های مختلفی را در چهارچوب قوانین کشوری دارا باشد یک حسن است و در صورت شکل گیری جامعه مدنی تحت قیمومیت نگرش های متفاوت، چند صدایی بر جامعه حاکم می‌شود و رشد و توسعه همواره حاصل تقابل و رقابت های سیاسی سالم است.