دوشنبه, ۲۰ مهر , ۱۴۰۵
  • درباره‌ٔ ضرورت نگاهی فراگیر به ناامنی در سیستان و بلوچستان 17 مهر 1405

    امنیت ملی، نه مسئلهٔ محلی
    درباره‌ٔ ضرورت نگاهی فراگیر به ناامنی در سیستان و بلوچستان

    هر سرزمین، نخست در دل مردمانش آرام می‌گیرد و آن‌گاه در نقشهٔ کشور. امنیت پیش از آن‌که شمار گشت‌ها و ارتفاع سنگرها باشد، حسی است که مادری در بامداد، هنگام فرستادن فرزندش به مدرسه، در سینه دار. اطمینانی که کاسب بازار با گشودن قفل دکانش می‌یابد و آسودگی راننده‌ای که شب‌هنگام جاده‌ای خلوت را می‌پیماید. سیستان و بلوچستان سال‌هاست که این سه اطمینان را، به‌تدریج و با بهایی گزاف، از کف داده است.

توسعه سیستان و بلوچستان در گرو حکمرانی جسورانه 11 خرداد 1405
پارادوکس اختیارات و کارآمدی

توسعه سیستان و بلوچستان در گرو حکمرانی جسورانه

با استقرار دولت چهاردهم، رویکرد تمرکززدایی و تفویض اختیارات به استان‌ها به عنوان یکی از راهبردهای کلیدی در دستور کار قرار گرفت. موضوعی که اگرچه در ادوار پیشین نیز همواره محل بحث و تبادل نظر نخبگان بوده، اما در دوره کنونی با پیگیری دکتر مسعود پزشکیان، گام‌های عملی برای تحقق آن برداشته شد. در این میان، انتخاب هوشمندانه سیستان و بلوچستان به عنوان یک استان ویژه و اعطای حق حضور استاندار آن در جلسات هیات دولت، پنجره‌ای نوین را برای انتقال بی‌واسطه و ملموس چالش‌ها و فرصت‌های این دیار به قلب تصمیم‌گیری اجرایی کشور گشوده است.

ضرورت گذار از رکود اداری به پویایی مدیریتی در سیستان و بلوچستان 02 خرداد 1405
توسعه در گروِ جسارتِ تغییر

ضرورت گذار از رکود اداری به پویایی مدیریتی در سیستان و بلوچستان

سیستان و بلوچستان این روزها در حالی سودای توسعه و پویایی در سر می‌پروراند که سایه‌ی سنگین مدیران ناکارآمد، بی‌برنامه و کم‌حوصله، به سدی مستحکم در برابر تحول تبدیل شده است. این وضعیت که ترکیبی از میراث مدیریتی دولت‌های گذشته و برخی انتصابات چالش‌برانگیز در دوره کنونی است، تحت لوای مفاهیمی چون وفاق ملی تداوم یافته و فضای اداری استان را دچار نوعی سکون و دلمردگی کرده است. بسیاری از این انتصابات، یا حاصل فشارهای وزارتخانه‌ای بوده‌اند، یا برآمده از مشاوره‌های نادرست و یا تحمیل‌های اطرافیان. وضعیتی که اکنون انتظارات از استاندار، را برای عبور از این بن‌بست و بازگرداندن شور و نشاط به بدنه اداری به اوج رسانده است.

سیم‌کارت‌های سفید و سایه سنگین تبعیض در ارشاد سیستان و بلوچستان  26 اردیبهشت 1405
وقتی خودی و غیرخودی بر عدالت رسانه‌ای غلبه می‌کند

سیم‌کارت‌های سفید و سایه سنگین تبعیض در ارشاد سیستان و بلوچستان 

در روزهایی که کشور بیش از هر زمان دیگری به انسجام ملی، اعتماد عمومی و هم‌افزایی همه نیروهای اجتماعی نیازمند است، برخی تصمیم‌ها و رفتارهای اداری نه‌تنها کمکی به آرامش و همدلی نمی‌کنند، بلکه خود به منشأیی برای رنجش، بی‌اعتمادی و احساس تبعیض بدل می‌شوند. ماجرای موسوم به خط‌های سفید و اینترنت پرو، که این روزها به یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات افکار عمومی تبدیل شده، از همین جنس است.

واکاوی سخنان استاندار در شورای اداری در باب مدیران 12 اردیبهشت 1405
یادداشتی از سلطانعلی عابدی

واکاوی سخنان استاندار در شورای اداری در باب مدیران

استاندار سیستان و بلوچستان در نخستین جلسه شورای اداری سال جدید، برای چندمین بار، مدیرانی را که نه با رسانه‌ها و مردم در ارتباط اند و نه نسبت به علائم حیاتی دستگاه‌های اداری اهتمام دارند، با تهدید به برکناری و پیگیری قضایی بابت ترک فعل مواجه کرد. این هشدارها اما برای بسیاری از ناظران تازگی ندارد، چراکه تهدید به برخورد با مدیران کم‌تحرک و بی‌پاسخ، پیش‌تر هم در ابتدای نشستن بر کرسی استانداری مطرح شده بود، با این تفاوت که آن زمان استاندار، به مدیران فرصت ارائه برنامه داد و سپس در زمانی محدود، به اجرای برنامه‌ها فرجه داد.

تحلیلی بر سفر بی موقع هیات استانی به افغانستان 07 اردیبهشت 1405

تحلیلی بر سفر بی موقع هیات استانی به افغانستان

سفر اخیر هیاتی از مدیران سیستان و بلوچستان به ولایت نیمروز افغانستان، به سرپرستی منصور بیجار، بار دیگر عدم آشنایی مسئولان استانداری با مفاهیم دیپلماسی رسانه و حتی دیپلماسی در سطوح بالاتر را آشکار ساخت. طرح مسائل آبی در شرایطی که آب به سیستان سرازیر شده و پیش‌بینی تداوم آن به دلیل بارش‌ها و سیلاب‌های جاری وجود دارد، نه تنها ثمربخش نبوده، بلکه می‌تواند پیامدهای منفی به همراه داشته باشد.

درک ناچیز معاون استاندار سیستان و بلوچستان از دیپلماسی آب 18 فروردین 1405

درک ناچیز معاون استاندار سیستان و بلوچستان از دیپلماسی آب

عطاالله اکبری معاون عمرانی استاندار سیستان و بلوچستان در بازدید از سد جریکه، با دستاوردسازی مجدد، ورود سیلاب به منطقه را ماحصل گفتمان و دیپلماسی محلی عنوان‌ کرد؛ اظهار نظر اکبری، ادعای نماینده سیستان را نقض کرد.

در سیستان، مصادره ها با قوت ادامه دارد؛ گل به خودی نماینده در حوزه دیپلماسی رسانه! 10 فروردین 1405

در سیستان، مصادره ها با قوت ادامه دارد؛ گل به خودی نماینده در حوزه دیپلماسی رسانه!

در سیستان موضوع مصادره دستاوردهای دیگران یا رویدادهای طبیعی تازگی ندارد اما تداوم این روند در عصر اطلاعات و افرایش اگاهی های مردم، اقدامی پوپولیستی و تبلیغاتی برای بقای سیاسی معنا می دهد. در هر دوره با سرازیر شدن سیلاب و ورود آن به سیستان، نمایندگان و سیاسیون در صدد مصادره اش برآمده و آن‌را محصول پیگیری های خود می دانند.

ترامپ و قمار آخر؛ آیا او بلوف می زند؟ 02 فروردین 1405
یادداشتی از جلیل بیات

ترامپ و قمار آخر؛ آیا او بلوف می زند؟

دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا در آخرین تهدید خود علیه جمهوری اسلامی گفته است: «اگر ایران ظرف ۴۸ ساعت تنگه هرمز را به طور کامل و بدون تهدید باز نکند، ایالات متحده آمریکا به نیروگاه‌های مختلف ایران حمله کرده و آنها را از بین خواهد برد.»

از نگهبانی تا معاونت سیما! 03 اسفند 1404
تخصص‌زدایی در صدا و سیمای سیستان و بلوچستان 

از نگهبانی تا معاونت سیما!

امید خسروی که ابتدا به عنوان متصدی حفاظت فیزیکی استخدام صدا و سیمای مرکز سیستان و بلوچستان شد و پیش انتصاب علیرضا کیخا در صدا و سیما در بخش‌های مختلف از جمله خبر و فنی در حد کارشناس مشغول به فعالیت بود، با ارتقای کیخا، مدت کوتاهی مدیرکل حوزه معاونت امور استان‌های صدا و سیما شد و بدون تجربه حداقلی در حوزه تولید و ... به سمت معاونت سیما صداوسیما سیستان و بلوچستان منصوب گردید!

دیار عیار در جشنواره مطبوعات سیستان و بلوچستان شرکت نمی‌کند| رویکرد فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، تهدیدی بر فضای آزادی بیان! 29 بهمن 1404

دیار عیار در جشنواره مطبوعات سیستان و بلوچستان شرکت نمی‌کند| رویکرد فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، تهدیدی بر فضای آزادی بیان!

فراخوان نهمین جشنواره مطبوعات و رسانه‌های سیستان و بلوچستان در حالی از سوی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان منتشر شده است که رویکردهای مدیریتی این مجموعه پرسش‌های جدی درباره التزام آن به اصول آزادی بیان و حقوق صنفی اهالی رسانه ایجاد کرده است. تحریریه پایگاه خبری تحلیلی دیار عیار با بررسی میدانی عملکرد این اداره کل و با استناد به شواهد عینی، به این نتیجه رسیده که مشارکت در این رویداد، نوعی مشروعیت‌بخشی به جریانی است که نه تنها حامی رسانه‌های مستقل نیست، که خود به عاملی برای محدودیت و پیگرد فعالان مدنی تبدیل شده است.