در ادبیات سیاسی و رسانه‌ای دوران حیات رهبر معظم انقلاب (ره)، مفهوم «جهاد تبیین» هرگز به معنای تبیین صرف مواضع، بلکه همواره به معنای مواجهه با واقعیت‌های موجود بوده است. برای آنکه بتوان در برابر جنگ شناختی و جریان‌های تجزیه‌طلب ایستادگی کرد، نخست باید بتوان نقد ساختارهای داخلی را شنید و از کاستی‌های اجرایی را چشم پوشی نکرد. اما وقتی در قلب سیستان و بلوچستان، در نشست تخصصی رسانه‌ای، نقدِ عملکرد دستگاه‌های اجرایی فرهنگی با دیوار «قطع سخن» و «بی‌ربط دانستن موضوع» برخورد می‌کند، باید پرسید: آیا ما در حال مدیریت میدان هستیم یا در حال کتمان واقعیت‌های میدان؟

«ن والقلم وما یسطرون» سوگندی که خداوند به قلم خورده، سنگین‌ترین تعهد تاریخ بر دوش اهل دانش است. اما قلمی که سوگند حقیقت می‌خورد، با بلاغت سنگین نمی‌شود؛ بلکه با عمل سنگین می‌شود. پیام «عبدالسلام بلوچزاده»، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان، به مناسبت ۱۷ مرداد، ادبیاتی فاخر، تصویرهایی شاعرانه و تجلیلی از مقام خبرنگار دارد؛ اما در فراسوی این واژه‌های درخشان، یک پرسش بیتوته می‌ماند: این پیام برای زنده نگهداشتن رسانه‌های استان نوشته شده، یا برای فرونشاندن صدای آن؟

نخستین نشست شورای سینمایی استان، با حضور شماری از مدیران استانداری، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی، نمایندگانی از میراث فرهنگی و سازمان تبلیغات اسلامی و جمع معدودی از فیلمسازان استان تشکیل شد. اگرچه از شکل‌گیری چنین نهادی میتوان نشانی از عزم تازه برای سامان بخشی به وضعیت آشفته سینما در این خطه یافت، اما آنچه در عمل از شواهد و قرائن برمی آید، این احتمال وجود دارد که شورا از مسیر تعریف شده خارج شود و در خدمت یک گروه مشخص قرار گیرد.

شیرمحمد اسپندار از هنرمندان و استادان شناخته شده موسیقی محلی بلوچستان و نوازنده ساز دونلی شامگاه ۳۱ تیر در سن ۹۸ سالگی دار فانی را وداع گفت.

مدیریت فرهنگ و ارشاد اسلامی در هر استانی، بیش از آنکه نیازمند بخشنامه و بنر باشد، نیازمند «گوش شنوا» و «زبان پاسخگو»ست، اما آنچه این روزها در اداره‌کل فرهنگ و ارشاد سیستان‌وبلوچستان شاهدیم، نه تجلیِ گفت‌وگو، که پیشرویِ «فرهنگِ بایکوت» است.

رئیس‌کل دادگستری سیستان و بلوچستان گفت: در قرارگاه فرهنگی، در خصوص سطح بندی و پاسخگویی به شایعات رسانه‌ای و فضای مجازی و اشاعه هویت ملی برای مواجهه با تبلیغات جریان‌های تجزیه‌طلب، تأکید شد.

زابل، شهری که روزگاری با نفسِ انجمن‌های هنری، برنامه‌های فرهنگی و شورِ استعدادها زنده بود، امروز بیشتر شبیه ایستگاهی متروک است؛ ایستگاهی که قطار فرهنگ و هنر در آن نه به‌خاطر کمبود ظرفیت مردم، بلکه به‌سبب فرسودگی مدیریت، تداخل مأموریت‌ها و غیبتِ مسئولیت‌پذیری، معطل مانده است. پرسش اصلی اینجاست: وقتی نهاد متولی فرهنگ و هنر به‌جای میدان‌داری، یا در حاشیه می‌ایستد یا در کار دیگران دخالت می‌کند، چه کسی باید بار فراموش‌شدگی فرهنگی زابل را به دوش بکشد؟

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی سیستان و بلوچستان گفت: برای ساز‌ه‌های عرصه زیارت بی‌بی دوست منطقه سیستان، حکم تخریب گرفتیم، از فرد متخلف شکایت کردیم و وی در بازداشت بسر می‌بُرد. 

مدیر خردسرای فردوسی گفت: شما کدام قوم را می توانید پیدا کنید که در شاهنامه نمود نداشته باشد؟ از آذربایجان، از گیلانی‌ها، از مازندرانی ها از خراسانی ها از بلوچ ها و از سیستانی ها، همه این ها در شاهنامه نمود و حق دارند. شاهنامه امروز می تواند همه ما را با همه داشته های مان در کنار هم گرد آورد و درس میهن دوستی دهد و در برابر بیگانگان ما را متحد می‌کند.

این روزها حال فرهنگ، هنر، ادبیات و کتاب‌خوانی در سیستان و بلوچستان خوش نیست. واقعیتی که اهل فرهنگ و دلسوزان این سرزمین به‌خوبی لمس می‌کنند. در چنین شرایطی، انتظار از مدیران فرهنگی نه تولید امیدهای واهی و نه تزریق ناامیدی مضاعف است، بلکه حداقلی‌ترین وظیفه آنان، سخن گفتن با دقت، صداقت و مسئولیت‌پذیری است. اما هنگامی که از تریبون‌های رسمی، ادعاهایی دور از واقعیت و فاقد پشتوانه آماری مطرح می‌شود، نه‌تنها شأن فرهنگ ارتقا نمی‌یابد، بلکه اعتماد عمومی نیز بیش از پیش فرسوده می‌شود.