حوزه سینما و تولید فیلم، به‌ویژه در استان‌ها، همواره با چالش‌های متعددی روبه‌رو بوده است. در این میان، «شورای فیلم» به عنوان نهادی که قرار است متولی سامان‌بخشی به این فرآیند، توزیع عادلانه منابع و حمایت از آثار ارزشمند باشد، نقشی کلیدی ایفا می‌کند. اما زمانی که این شورا نه بر پایه خرد جمعی و تخصص، که بر مبنای روابط، اهداف نامشخص و تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای تشکیل شود، نه تنها به نتیجه مطلوب نمی‌انجامد، که خود به عاملی برای تضعیف بیشتر اعتماد و اتلاف بودجه‌های فرهنگی تبدیل می‌شود.

در پی انتشار یادداشت این جانب در نقد عملکرد ساختار اداری فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و اشاره به قهقرایی شدن آن، برخی دوندان با این استدلال که «سابق بر این نیز چنین ساختاری وجود داشته و ارتباطی به مدیریت کنونی ندارد» با نگارنده تماس حاصل نمودند. همین امر بذل توضیحاتی مبسوط و شفاف را ضروری می سازد

چون نغمه‌ی نام «عبدالسلام بلوچزاده» به عنوان گزینه‌ی بی‌بدیل تصدی منصب مدیرکلی فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان در فضای اداری طنین انداخت، این قلمِ آگاه و چشمانی که سه دهه‌ی پر‌فراز و نشیب را به تماشا نشسته، یکسر از هرگونه نهال امید به اصلاحات در این عرصه، بی‌بهره گردید. بی‌شک جناب بلوچزاده، شخصیتی است وارسته، نیک‌منش و بلندهمت، لیکن تجربه‌ی دوران معاونت هنری ایشان، علی‌رغم منشِ محترمانه و سجایای اخلاقیِ ستودنی، حاکی از عملکردی سست و ناکارآمد بود.

همان‌طور که در سینما، کارگردان مغز متفکر و رهبر بی‌بدیل تیم است، در تلویزیون این بارِ سنگین رهبری و موتور محرکه خلاقیت بر دوش تهیه‌کننده قرار دارد. شبکه هامون، به‌عنوان صدای محلی سیستان و بلوچستان، از نخستین روزهای تأسیس تا امروز، با چالشی عمیق و دوگانه دست‌وپنجه نرم کرده است؛ معضل تهیه‌کننده خلاق و بحران خلاقیت.

جشنواره‌های منطقه‌ای فیلم کوتاه، پس از طلوعگاهِ جشنواره‌ی ملی تهران، چونان کوچه‌های نورانی و امیدبخشی هستند که فرصت درخشش را پیش پای فیلمسازان جوان داستانی، مستند و پویانمایی می‌گسترانند. این آوردگاه‌های هنری، نه تنها عرصه‌ی رقابت و رخنمایی آفرینش‌های سینمایی است، بلکه فرصتی بی‌بدیل برای استان میزبان فراهم می‌آورد تا با دستانی گشاده و دلی پر از مهمان‌نوازی، گنجینه‌های فرهنگی و ظرفیت‌های بی‌بدیل خویش را به دیدار هنرمندان همسایه و دورتر بنشاند. والاترین موهبت این گردهمایی‌ها، گشودن دروازه‌ی مستقیم راهیابی آثار برجسته به جشنواره‌ی فیلم کوتاه تهران و هماوردی با برترین‌های سرزمین است.

مسئله تخصیص اعتبارات فرهنگی و هنری در نظام اداری کشور، بویژه در سیستان و بلوچستان، دارای پیچیدگی‌های بنیادینی است که ریشه در عدم تعادل میان مرکز و استان ها و نیز نبود شناخت عمیق از ضرورت‌های منطقه‌ای دارد. آن‌چه در طول سال‌های اخیر در حوزه اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی این استان مشاهده شده، نشان‌دهنده ابهامات ساختاری در فرآیند تعیین مصارف بودجه و انتخاب نهادهای فرهنگی مجاز به عقد قرارداد است.

در پهنه‌ی گسترده‌ی فرهنگ و اندیشه، آنچه روح یک سرزمین را معنا می‌بخشد، نه مرزهای جغرافیایی آن، که جوهره‌ی فرهنگی و ژرفای تاریخی آن است. سیستان و بلوچستان، این گنجینه‌ی ارزشمند فرهنگی ایران زمین، سرزمینی است که تاریخ کهن آن با اسطوره‌های پهلوانی و هویت اصیل ایرانی پیوندی ناگسستنی دارد. اما امروز، این میراث گرانبها در معرض آسیبی جدی قرار گرفته که ریشه‌ی آن را باید در نگرش و عملکرد متولیان فرهنگی استان جستجو کرد.

حوزه فرهنگ و هنر در سیستان و بلوچستان، از دیرباز با معضلات ساختاری عمیقی دست به گریبان بوده است. این پژمردگی فرهنگی، حاصل دهه‌ها غفلت و مدیریت ناکارآمد در سطوح مختلف تصمیم‌گیری است که ریشه‌های آن را می‌توان در سیاست‌های کلان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و در رویکردهای محلی جستجو کرد.

مدیرعامل مؤسسه فرهنگی هنری سرزمین بادهای سیستان و بلوچستان گفت: چند سالی‌ست در منطقه‌ی سیستان طرح فرهنگی را با عنوان طرح استعداد یابی از مدرسه و محله تا انجمن با همکاری اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان، آموزش و پرورش و دانشگاه زابل برگزار می‌کنیم و در سال ۱۴۰۳ نیز این طرح را در پنج بخش شعر، داستان، هنرهای نمایشی، فن بیان، گویندگی و خوشنویسی در سیستان از ۲۰ دی‌ماه آغاز کردیم.

مدیر خردسرای فردوسی گفت: شما کدام قوم را می توانید پیدا کنید که در شاهنامه نمود نداشته باشد؟ از آذربایجان، از گیلانی‌ها، از مازندرانی ها از خراسانی ها از بلوچ ها و از سیستانی ها، همه این ها در شاهنامه نمود و حق دارند. شاهنامه امروز می تواند همه ما را با همه داشته های مان در کنار هم گرد آورد و درس میهن دوستی دهد و در برابر بیگانگان ما را متحد می‌کند.