از تمشیت در انتصابات و توزیع اعتبارات تا تیغ شکایت بر گلوی اهالی رسانه و هنر؛ واکاوی عملکرد ادارهکل فرهنگ سیستان و بلوچستان
ادارهکل فرهنگ و ارشاد سیستان و بلوچستان با چه متر و معیاری برای مؤسسات هنری بودجه تعیین میکند؟ چرا شکایت از روزنامهنگاران به رویهای برای یکی از مدیران زیرمجموعه این ادارهکل بدل شده است؟ در این گفتوگو، عبدالسلام بلوچزاده در برابر پرسشهای صریح در خصوص ابهامات مالی، انتصابات چندشغله و استقلال رسانهها قرار گرفت.
وقتی واژهها جای عمل مینشینند؛ محرومیت بهمثابهی یک انتخاب مدیریتی
میان دو قطب متضاد ایستادهایم، ز یکسو موج تبلیغاتی استانداری سیستان و بلوچستان که با واژههای رشد و توسعه، تصویری از آبادانی میسازد و از سوی دیگر مردمانی که در تنگنای بحران اقتصادی، حتی از تأمین حداقلهای زیستن نیز درماندهاند. این شکاف میان روایت رسمی و واقعیت زیستهی مردم، خود گویای بحرانی عمیقتر از یک بحران اقتصادی صرف است، بحرانی در سطح مدیریت و اراده. در این میان شماری از مدیران، نه از دانش کافی برای اصلاح ساختارهای فرسودهی اداری برخوردارند و نه از توان لازم برای تغییر آن، اما در کلام همچنان خود را خدمتگزار مردم میخوانند. در حالیکه در میدان عمل، پاسخگوی هیچکس نیستند.
در بیمارستان علی بن ابیطالب (ع) زاهدان چه میگذرد؟
در روزهایی که فضای مجازی به محملی برای واکاوی و بازخوانی ناکارآمدیهای نهادهای عمومی بدل گشته است، ماجرای یکی از کارکنان آزمایشگاه بیمارستان علیبنابیطالب (ع) زاهدان، صرفاً از یک رویداد صنفی فراتر رفته و به روایتی گویا از چالشهای ساختاری در حاکمیت قانون و پاسخگویی سازمانی تبدیل شده است. این پرونده که تاروپود آن را اسناد منتشرشده در بستر مجازی و واکنشهای متقابل جامعهی پزشکی و اداری شکل میدهد، نشان دهنده ی وضعیتی است که در آن، شعور نهادینهشدهی اداری باید بر هیجانات و ملاحظات شخصی مقدم شمرده شود.
پارادوکس «بها به جوانان» در دانشگاه علوم پزشکی زابل؛ میان شعار کادرسازی و نامه عدم نیازِ پزشک جوان
در حالی که رییس دانشگاه علوم پزشکی زابل در عرصهٔ سخن، از ضرورت بها دادن به جوانان و ارجحيت به نگاه بومیمحور سخن میگوید، در عرصهٔ عمل، با صدور نامه عدم نیاز برای یک پزشکِ جوان، خوشنام و منتقد بومی در میانه چالش کمبود نیرو، پارادوکسی عمیق میان گفتار اصلاحطلبانه و کردار بازدارنده ایجاد کرده است. این تناقض میان ادعای جوانگرایی و کادرسازی با واقعیت حذف نیرو، نه تنها اعتماد به ساختار مدیریتی را هدف قرار داده، بلکه با سکوت ممتد در برابر شفافسازی و نقد سازنده، ابهام را به جای حقیقت، جایگزین کرده است.
اتوبوسی که به مقصد نرسید!
در روزگاری که اعتماد عمومی به سختی به دست میآید و به آسانی از کف میرود، هر اظهارنظر مقامات، تعهدی است در ترازوی افکار عمومی. چندی پیش، فرهاد شهرکی، نماینده سیستان، از راهاندازی سرویس روزانه اتوبوس در مسیر زابل - زاهدان خبر داد. خبری که در دل خود، نوید گشایشی برای مردمانی داشت که جاده پرتردد زاهدان - زابل را هر روزه زیر پا میگذارند و در تنگنای کرایههای سرسامآور و کمبود وسایل نقلیه، راهی جز صبوری نداشتند.
یادداشتی از جلیل سرگزیشرحی بر یک حرکت حلزونی!/ فرهیختگان معاصر، بایستی مورد توجه قرار گیرند
تأملی بر پروندهای که اعتبار سازمانی را به محک آزمون میکشددر بیمارستان علی بن ابیطالب (ع) زاهدان چه میگذرد؟
عدم نیازِ پزشک افشاگر در میانه شیفت کاری!نگرانیها از شیوه اعلام «عدم نیاز» برای پزشک افشاگر در بیمارستان امیرالمومنین(ع) زابل / لزوم ورود دستگاه قضا
مُهرِ تایید قرارگاه خاتمالانبیا بر موضع دیار عیار؛معاون قرارگاه خاتمالانبیا: امیدواریم عملیات راه آهن زاهدان به چابهار تا پایان امسال تکمیل شود
از جشن افتتاحیه تا پلمب ناگهانی/ وقتی مدیریت شهری و کشاورزی در تضاد قرار میگیرندنمایش بزرگ در زاهدان؛ روستا بازار یا نمایش مدیریت ناکارآمد؟
سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامیاولویت امروز ایران
یادداشتی از احسان هوشمندضرورت بررسی کارشناسی لایحه کاسپین
15 شهریور 1405
سخنگوی صنعت آب مطرح کرد: نه به هژمونی آبی در منطقه/ از حقابه هیرمند عقبنشینی نمیکنیم
سخنگوی صنعت آب گفت: در طول تاریخ، اصلیترین منبع تأمین آب منطقه سیستان، حوضه آبریز هیرمند بوده است. حدود ۹.۵ میلیارد متر مکعب آب از این حوضه جریان مییافت که تمام زندگی مردم به آن وابسته است. بنابراین، جمهوری اسلامی هرگز از حقابه قانونی خود عقبنشینی نخواهد کرد؛ چراکه حیات منطقه به این آب گره خورده است.

























































