قاسم سیاسر، پژوهشگر و تاریخ‌پژوه سیستانی، با اشاره به این‌که روایت رسانه‌ها از سیستان و بلوچستان با چهره واقعی آن فاصله دارد، گفت: نمایشگاه کتاب فرصت مغتنمی برای معرفی ظرفیت‌ها و زیبایی‌های این استان پهناور است.

در سرزمینی که خشکسالی بر پیکرش چنگ انداخته و تالاب‌هایش به خاطره‌ای ترک‌خورده بدل شده‌اند، دانش باید نخستین چراغِ راه باشد. سیستان امروز بیش از هر زمان به نهادی نیاز دارد که بحران را بشناسد، برای آن نسخه بپیچد و صدای مردم را به زبان پژوهش به گوش تصمیم‌گیران برساند. پژوهشگاه زابل را برای همین مقصود بنیان نهادند: نخست در سایهٔ دانشگاه، سپس به‌صورت مستقل و با بودجه‌ای اختصاصی، تا با همکاری دستگاه‌های دولتی راهی برای برون‌رفت از بحران محیط‌زیست، کشاورزی کم‌آب‌بر، توسعهٔ دامداری و طیور و دیگر ظرفیت‌های منطقه بگشاید. آغاز کار امیدبخش بود، اما امروز پرسش این است که از آن وعده‌ها چه مانده است.

هر سرزمین، نخست در دل مردمانش آرام می‌گیرد و آن‌گاه در نقشهٔ کشور. امنیت پیش از آن‌که شمار گشت‌ها و ارتفاع سنگرها باشد، حسی است که مادری در بامداد، هنگام فرستادن فرزندش به مدرسه، در سینه دار. اطمینانی که کاسب بازار با گشودن قفل دکانش می‌یابد و آسودگی راننده‌ای که شب‌هنگام جاده‌ای خلوت را می‌پیماید. سیستان و بلوچستان سال‌هاست که این سه اطمینان را، به‌تدریج و با بهایی گزاف، از کف داده است.

انفجار بمب کنار جاده‌ای در مسیر یکی از خودروهای انتظامی استان سیستان و بلوچستان در محدوده شهرستان زاهدان رخ داد.

هم‌زمان با برگزاری نمایشگاه کتاب استان سیستان و بلوچستان در محل نمایشگاه‌های دائمی زاهدان، فیلم‌های سینمایی کودک و نوجوان با استفاده از تجهیزات سینما سیار انجمن سینمای جوانان ایران به نمایش درمی‌آیند.

هر سپیده‌دم که بر خاک خطه بلوچستان و گاه سرحد می‌دمد، خبری تلخ از راه می‌رسد: جوانی دیگر از فرزندان این سرزمین جان باخته و سوگی تازه بر سوگ‌های پیشین افزوده شده است. بحران، آرام و پیوسته، از لایه‌های پنهان زندگی به سطح آمده و در این میان، از بلندترین کرسی مدیریت استانی نه تدبیری قاطع شنیده می‌شود و نه نشانی از امید. استانی که روزگاری گاهواره‌ی تمدن و مرز زنده‌ی ایران بود، اکنون در نگاه بسیاری به صحنه‌ی نبردی فرسایشی مانند شده است. جامعه‌شناسان می‌دانند که ناامنیِ مزمن تنها یک مسئله‌ی انتظامی نیست و نشانه‌ی گسستی عمیق‌تر میان حاکمیت و مردم است. هرجا اعتماد فرو ریزد، سلاح جای گفت‌وگو را می‌گیرد.

می‌گویند سواری در بیابانی خشک می‌تاخت که مردی را بی‌جان بر خاک افتاده دید. فرود آمد، جرعه‌ای آب بر لبانش ریخت و رمقی به تنش بازگرداند. اما مرد، همین که توان یافت، در غفلتی بر اسب جست و تاخت. سوار فریاد برآورد که اسب را ببر، ولی این ماجرا را به کسی مگو، که مردانگی و اعتماد از میان مردم برمی‌خیزد. حکایت کهن است، اما بیابانِ امروزش فضای مجازی است و اسب‌ربایانش، گاه خود را مطالبه‌گر می‌نامند.

در روایت‌هایی که از غرب وحشی بر جا مانده، روزگاری بود که قانون هنوز در گردنه‌ها و دشت‌های بی‌نشان خیمه نزده بود و حاکمیت را عده‌ای انگشت‌شمار با هفت‌تیر معنا می‌کردند. با این‌همه، همان سرزمینِ بی‌قانون برای خونریزی هم حدی می‌شناخت. تبهکارِ آن روزگار، هر قدر دستش به خون آلوده بود، می‌دانست که زن و کودک و آموزگار و پرستار را نشانه نمی‌گیرند. آن قاعده نانوشته، تنها پرده‌ای بود که میان نبرد و قتل آویخته بود و هر که از آن می‌گذشت، دیگر نامش را در دفتر نبرد نمی‌نوشتند، در دفتر جنایت می‌نوشتند.

در پی وقوع انفجار در مسیر خروج دو اکیپ انتظامی از ستاد فرماندهی انتظامی شهرستان گلشن، متعاقباً تیراندازی‌ از سوی تروریست‌های مسلح، با اقدام هوشمندانه و مقتدرانه نیروهای انتظامی، یک نفر از مزدوران به هلاکت رسید و تعدادی دیگر نیز مجروح شدند.

معاون راهبری و نظارت بر شرکت‌های هلدینگ سرمایه‌گذاری صدر تأمین گفت: استمرار سرمایه‌گذاری در سیستان‌ و بلوچستان به همراهی مردم و مسئولان محلی نیاز دارد و نتیجه طرح‌های در حال اجرا می‌تواند بر تصمیم سرمایه‌گذاران دیگر برای ورود به استان اثر گذار باشد.