روز خبرنگار بار دیگر از راه رسید و با خود، آیین‌های تکریم و تجلیل را به همراه آورد. آیین‌هایی که در جای‌جای این سرزمین، از پایتخت تا دورترین استان‌ها، برگزار شد و در آن نهادهای دولتی و حاکمیتی، گردهمایی‌هایی ترتیب دادند و از جمعی از اهالی رسانه قدردانی کردند. اما در میان هیاهوی این مراسم‌ها و درخشش لوح‌های تقدیر، پرسشی بنیادین همچنان بی‌پاسخ مانده است: متر و معیار تجلیل از خبرنگاران چیست؟ آیا شاخصه‌ای عینی و قابل‌ دفاع برای ارجحیت دادن یک خبرنگار بر دیگری وجود دارد، یا آنکه این گزینش‌ها بر مدار سلیقه، رابطه و مصلحت می‌چرخد؟

در هیاهوی ناامنی و طنین شوم ترور در سیستان و بلوچستان، استاندار به درستی ردپای فرهنگ را در عمق میدان دیده، اما گویی در خوانش این متن پیچیده، دچار خطایی راهبردی شده است. ایراد کار آنجاست که وقتی از فرهنگ به مثابه علت العلل ناامنی یاد می‌شود، آن را نه به عنوان یک کل منسجم و زخم خورده، بلکه همچون موجودی انتزاعی و تک‌افتاده از تاریخ تحقیر و فراموشی می‌بینند. این درک ناقص از ریشه ها، خود به مانعی در برابر درمان بدل شده و طی سالیان، فرهنگ را از متن حیات اجتماعی به حاشیه‌ای امن اما بی خاصیت رانده است.

حل مسائل امنیتی و رفع موانع توسعه، در گرو کار کارشناسی و واکاوی ریشه‌های تاریخی آن است. نهادهای حاکمیتی، امنیتی و فرهنگی باید با درک درست مسئله و تعریف راهبردِ رقیب، برای آن چاره‌اندیشی کنند؛ در غیر این صورت، بحث و جدل تریبون‌داران، زدن برچسب‌های ناروا یا توصیه به تسلیح افراد برای حفظ خود، نه‌تنها راه حل منطقی نیست، بلکه با توجه به شرایط حساس کشور، به التهاب فضا دامن می‌زند. در این یادداشت، نگاهی به برخی از این مسائل دارم.

این روزها گویی اظهارنظرهای جنجالی به مثابه ویروسی مسری، از پایتخت تا دورترین استان‌ها را درنوردیده است. گویی هرکس تریبونی در اختیار دارد، خود را ناگزیر از موضع‌گیری‌های تند و احساسی می‌بیند و اکنون این آفت، دامان سیستان و بلوچستان را نیز گرفته است. استانی که در این روزها، بیش از هر زمان دیگری به آرامش، تدبیر و خردورزی نیازمند است. در شرایطی که ناآرامی‌ها، ناامنی‌ها و ترورها امان مردم را بریده است، برخی سخن‌پراکنی‌های هیجانی و شتابزده، نه تنها گرهی از کار فروبسته نمی‌گشاید، بلکه راه را برای دستیابی به امنیت پایدار دشوارتر می‌سازد.

در میان انبوه نقدهایی که این روزها متوجه رسانه ملی است، شاید هیچ پدیده‌ای به اندازه ظهور چهره‌های ناشناس و فاقد سابقه در کسوت کارشناس و مجری، بر پیکره اعتماد عمومی زخم نزده باشد. صدا و سیمای جمهوری اسلامی، که دیروز مأمن و مأوای نخبگان و هنرمندان و پناهگاه فرهنگی مردم بود، اکنون با هجمه‌هایی از جنس بی‌اعتنایی و دل‌زدگی مواجه است.

در پی بازتاب روایت یک شهروند از برخورد نامناسب یکی از کادر مامایی بیمارستان تأمین اجتماعی زاهدان با یک مادر باردار، مسئولان مدیریت درمان تأمین اجتماعی استان به این موضوع ورود کردند.

هشت سال پس از تصویب کنوانسیون حقوقی دریای مازندران در مردادماه 1397 که به امضای سران کشورهای ساحلی دریای کاسپین رسید، دولت در هفته‌های گذشته و درحالی‌که کشور با تنش‌ها و احتمال آغاز دوباره جنگ روبه‌روست، یعنی کشور در شرایط جنگی است، اقدام به ارسال یک‌فوریتی این لایحه به مجلس کرد تا در مجلس به تصویب رسد.

در حالی که روز تولد فرزند باید یکی از شیرین‌ترین خاطرات هر خانواده باشد، اما ما تجربه‌ای تلخ را در بلوک زایمان بیمارستان تأمین اجتماعی زاهدان پشت سر گذاشتیم که تصمیم گرفتم آن را برای آگاهی افکار عمومی و درخواست رسیدگی مسئولان مطرح کنم.

معاون سیاسی و اجتماعی استاندار سیستان و بلوچستان گفت: رسانه‌ها باید در کنار انعکاس خدمات، رفتارهای نادرست و عادی‌شده در جامعه را نیز به چالش بکشند تا اصلاح الگوی مصرف انرژی و منابع عمومی به یک مطالبه اجتماعی تبدیل شود.

مسئول پرونده ثبت جهانی آسبادها با اشاره به روند آماده‌سازی این پرونده برای ثبت در فهرست میراث جهانی گفت: ثبت جهانی آسبادها می‌تواند زمینه‌ساز معرفی ظرفیت‌های تاریخی، اجتماعی و فرهنگی منطقه و تقویت گردشگری و اقتصاد پایدار در سیستان و بلوچستان باشد.