در دهه ۸۰ دانشگاه زابل اقدام به لوله گذاری سیمانی در کف چاه نیمه می کند و با پمپاژ آب به یک حوضچه از آن برای مصارف کشاورزی و درختان گز و باغات زیتون خود بهره می‌برد. مدیر وقت امور آب زابل برای جلوگیری از این برداشت غیرقانونی اقدام کرده و در سال ۱۳۸۷ یا ۸۸، حکم تخریب سازه های آبی دانشگاه زابل را می گیرد. حکمی که به دلایلی نامشخص و احتمالا توافق های پشت پرده مسکوت می ماند. این حکم در دولت احمدی نژاد ، استانداری حبیب الله دهمرده و مدیرعاملی حمیدرضا جانباز بر آب منطقه ای گرفته می شود. از آن زمان سه رییس جمهور بر کرسی قوه مجریه نشسته اند، ۸ استاندار و ۷ مدیرعامل آمده و رفته اند اما هنوز این حکم بر زمین مانده و اجرا نمی شود.

سلطانعلی عابدی سردبیر پایگاه خبری و تحلیلی دیار عیار خطاب به مولوی عبدالحمید نوشت: علیرغم وجود نامهربانی های بسیار در حوزه مدیریت شهری، در این چند ماهه سکوت کرده ایم تا مبادا مورد هجوم معترضین وضع موجود قرار بگیریم و اتهام ماموریت برای تخریب حضرتعالی به ما وارد شود. اصلا نمی دانم حامیان و هوادارانتان، آزادی و عدالت خواهی را مساوی با شما دانسته یا حق نقد به عملکرد مسجد مکی در قبال شهر را وارد می دانند؟

پیمان افراسیاب رئیس دانشگاه زابل در نشست علمی و تخصصی اعضای کارگروه احیای تالاب بین المللی هامون در حضور علی سلاجقه رییس سازمان حفاظت محیط‌زیست اعلام کرد که هر چه شما بخواهید احصا کنید ما احصا کردیم، هر روشی بخواهید ما داریم، ما ۴۰۰ نقطه کف تالاب را شخم زدیم، پروفیل زدیم، ما اطلاعات داریم، هر چه که بخواهید ما روی تالاب نقشه داریم، اما هیچکس این نتایج را از ما نخواسته است.

در این یادداشت سعی دارم دلیل عدم تأثیرگذاری رسانه ها بر روند توسعه، انتخابات و جلوگیری از رکود اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در استان را مورد واکاوی قرار دهم.

کمیسار آب هیرمند به مدت دو سال از دریافت حقابه جمهوری اسلامی ایران از رودخانه هیرمند عاجز مانده، ناکارآمدی کمیسار و مجموعه وزارت نیرو پس از بهره برداری بند انحرافی کمال خان در مذاکره با طرف افغانستانی بیش از پیش بر زندگی مردم سیستان تاثیر منفی گذاشته است.

در صورت عدم تامین حقابه رودخانه هیرمند، قطع روابط سیاسی و اقتصادی با افغانستان، اخراج اتباع افغانستانی و پرداخت حق نکشت کشاورزان سیستانی در دستور کار دولت و مجلس قرار گیرد.

پس از آبگیری بند کمال خان و انحراف آورد رودخانه به شوره زار گودزره توسط سامانه انحرافی این بند، قریب دو سال آبی وارد سیستان نشد، به رغم وجود معاهده و وجود مسیر تاریخی رودخانه هیرمند، طی این دو سال وزارت امور خارجه در راستای دریافت حقابه ایران از رودخانه مذکور توفیقی نداشته است. 

موضوع حقابه رودخانه هیرمند طبق معاهده ۱۳۵۱ همیشه در زمان خشکسالی و تنش های آبی اهمیت پیدا می کرد، از اوایل دهه ۵۰ تا کنون معاهده مذکور، مورد قبول تمامی دولت های افغانستان بود، اما هیچگاه پرداخت نمی شد بلکه این سیلاب ها بودند که به پایین دست حوضه آبریز هیرمند جاری می شدند.

سامانه انحرافی بند کمال خان به عنوان ابزاری در راستای دیپلماسی آب برای گرفتن امتیاز از طرف ایرانی احداث شده است، وزارت خارجه ایران به رغم در اختیار داشتن ابزارهای متعددی در راستای اهرم قرار دادن برای دریافت حقابه رودخانه هیرمند، تا کنون حاضر نشده از آن بهره برد.

تامین آب حداقلی و ایجاد معادن، کارخانه های و احیای ظرفیت های مرزی بی تردید باعث تامین آب شرب و معیشت اهالی سیستان خواهد شد، اما عدم تحقق حقابه رودخانه هیرمند و همچنین سایر سیلاب های ورودی به منطقه که به لحاظ زیست محیطی حائز اهمیت است، شرایط زیست را به حداقل می رساند. مردم چنین منطقه ای، رنگ توسعه و سرمایه گذاری بخش خصوصی را نخواهد دید، ادامه چنین رویه منجربه خالی شدن تدریجی سیستان از سکنه می شود.