ذکر چند نکته در این باره ضروری است، در خشکسالی های گذشته وقتی مهاجرت اتفاق می افتاد، زمین ها فروخته نمی شدند و مالکیت آنها به کسی واگذار نمی شد و مهاجران در دوران ترسالی باز می گشتند و به زندگی در سرزمین مادری خود ادامه می دادند. در حال حاضر وقتی زمین ها به غیر سیستانی ها فروخته می شود، عملا راه بازگشت بسته شده و مهاجران، دیگر امیدی به بازگشت ندارند و خود را ملزم می دانند شبیه جامعه ای شوند کهدبه آن مهاجرت کردند و در صورتی که به مناطق سیستان نشین شمال روند که غالبا می روند، موفق به حفظ حداقلی فرهنگ خود می شوند.
حال با مهاجرت سیستانی ها و واگذاری زمین ها به غیر سیستانی ها چه اتفاقی می افتد؟ مالکان جدید با پول مازاد خود زمین ها را خریداری می کنند و نیاز به سکونت در سیستان در این شرایط بحرانی ندارند و به آینده می اندیشند. به روزهایی که مشکلات آبی سیستان مانند امروز نباشد.
امروز به سیستان دارالولایه و تنگ احد می گویند. این القاب به واسطه روحیات و فرهنگ مردم سیستان به این منطقه داده شده است. آیا با تغییر بافت جمعیتی، باز هم این واژه ها را می توان به سیستان منتسب کرد؟
اگر هنوز هم در میان تصمیم گیران کسانی هستند که دغدغه تنگه احد را دارند، قبل از آنکه دیر شود و بافت جمعیتی سیستان دگرگون شود، تدبیری بیندیشند. با گفتاردرمانی، بافت جمعیتی سیستان به همان سیاق سابق، باقی نمی ماند.
