در روند پیگیری حقابه که صرفا محدود به دفتر رودخانههای مرزی وزارت نیرو و دستیار رئیس جمهور در امور افعانستان محدود می شد، سید ابراهیم رییسی در دو جلسه هیات دولت، خطاب به وزرای نیرو و خارجه در زمینه حقابه ایران از رودخانه هیرمند دستوراتی صادر کرد. اولین دستور ابراهیم رییسی به سفر بی نتیجه وزیر نیرو منجر شد، به رغم وعده وزیر آب و انرژی طالبان هیچگاه گام عملی برای اصلاح بند کمال خان برداشته نشد. رییس جمهور در جلسه دیگری به وزیر امورخارجه ماموریت داد تا از طریق رایزنی با هیات حاکم بر این کشور، موضوع حقآبه کشورمان از رود هیرمند و تأمین آب مورد نیاز مردم سیستان و بلوچستان را با جدیت دنبال کند، اما امیرعبداللهیان دستور رییسی را ترتیب اثر نداد.
انفعال وزارت امور خارجه در زمینه دریافت رودخانه هیرمند و حتی بی تفاوتی وزیر نسبت به رئیس جمهور و اهمال کاری وزارت نیرو در زمینه نصب دستگاه سنجش میزان آب در مرز سیستان با توجه به ارائه آمارهای کذب از سوی کمیساران آب افغانستان برای عدم واگذاری حقابه رودخانه هیرمند باعث شده که شاهد وضعیت بسیار اسفناکی در حوزهای منابع آبی و محیط زیست منطقه سیستان باشیم.
عملی نشدن هشدار امیرعبداللهیان خطاب به همتای افغانستانی اش مبنی بر کاهش سطح روابط ایران و افغانستان در صورت عدم رهاسازی حقابه سیستان و همچنین شعار معاون اول رییس جمهور مبنی بر اخراج اتباع افغانستانی از سیستان و بلوچستان صرفا شعارهای سیاسی و رسانه ای بود که برای کاهش خشم مردم توسط دولتمردان مطرح شد.
عدم ارائه طرح استیضاح وزیر امورخارجه و نیرو توسط نمایندگان سیستان و از طرفی اجرای طرح های انتقال آب برای رفع تنش آبی این فرضیه را در اذهان تقویت می کند که نمایندگان این حوزه انتخابیه از عملکرد وزارت امورخارجه و نیرو در حوزه دیپلماسی آب رضایت دارند!
باید دید اصلا وزیر امورخارجه در حوزه دیپلماسی و سیاست خارجی محلی کارکرد تاثیرگذاری دارد؟ در غیر اینصورت با توجه به اهمیت موضوع حقابه باید شورای عالی امنیت ملی به این مسئله ورود کند.
