در پسِ هیاهوی رسانه‌ای و وعده‌های پیاپی، آن‌گاه که سیلاب به چاه‌نیمه‌ها راه یافت و اندکی از عطشِ دیرینه‌ی شرب فروکش کرد، گویی پرده‌ای از سکوت بر یکی از بنیادی‌ترین مطالبات مردمان سیستان فرود آمد. خیالِ مدیران و نمایندگان از بابت آبِ شرب، که بی‌گمان حقی اولیه و اضطراری است، آسوده شد اما در همین آسودگیِ زودهنگام، موضوعِ حقابه‌ی کشاورزی و معیشتِ ده‌ها هزار خانوارِ سیستانی به محاق فراموشی سپرده شد.

رئیس سازمان حفاظت محیط زیست پیگیری حق‌آبه هامون و مدیریت منابع آب را از اولویت‌های دولت دانست.

حضور «احمد مسعود» رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان و «محمد محقق» رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان در مراسم وداع با رهبر شهید در تهران، نشانه‌ای از یک سیگنال نمادین جهت تغییر پارادایم در سیاست خارجی ایران در قبال افغانستان است. اهمیت این حضور زمانی آشکارتر می‌شود که آن را با آیین وداع با «سید ابراهیم رئیسی» رئیس‌جمهور سابق مقایسه کنیم؛ مراسمی که در آن به هیئت جبهه مقاومت ملی افغانستان اجازه حضور داده نشد. اما در مراسم اخیر، نه تنها این حضور محقق شد، بلکه مجری برنامه نیز رسماً از آن‌ها تحت عنوان «هیئت عالی مقاومت افغانستان» یاد کرد.

در سال های اخیر ضعف ساختاری و مدیریتی وزارت نیرو و نهادهای محلی آبی در سیستان‌ و بلوچستان، موجب شده است تا این دستگاه‌ها از شناخت درست و به‌روز نسبت به تحولات فرهنگی، اجتماعی و فنی آن‌ سوی مرز، یعنی در افغانستان بازمانند. این عقب‌ماندگی دانشی و ارتباطی سبب شده کارشناسان و مدیران ایرانی نتوانند چشم‌اندازی روشن و راهبردی برای آینده‌ی آب در منطقه ترسیم کنند.

سفر اخیر هیاتی از مدیران سیستان و بلوچستان به ولایت نیمروز افغانستان، به سرپرستی منصور بیجار، بار دیگر عدم آشنایی مسئولان استانداری با مفاهیم دیپلماسی رسانه و حتی دیپلماسی در سطوح بالاتر را آشکار ساخت. طرح مسائل آبی در شرایطی که آب به سیستان سرازیر شده و پیش‌بینی تداوم آن به دلیل بارش‌ها و سیلاب‌های جاری وجود دارد، نه تنها ثمربخش نبوده، بلکه می‌تواند پیامدهای منفی به همراه داشته باشد.

عطاالله اکبری معاون عمرانی استاندار سیستان و بلوچستان در بازدید از سد جریکه، با دستاوردسازی مجدد، ورود سیلاب به منطقه را ماحصل گفتمان و دیپلماسی محلی عنوان‌ کرد؛ اظهار نظر اکبری، ادعای نماینده سیستان را نقض کرد.

در سیستان موضوع مصادره دستاوردهای دیگران یا رویدادهای طبیعی تازگی ندارد اما تداوم این روند در عصر اطلاعات و افرایش اگاهی های مردم، اقدامی پوپولیستی و تبلیغاتی برای بقای سیاسی معنا می دهد. در هر دوره با سرازیر شدن سیلاب و ورود آن به سیستان، نمایندگان و سیاسیون در صدد مصادره اش برآمده و آن‌را محصول پیگیری های خود می دانند.

نورالدین آهی، مشاور رئیس‌جمهور در امور احزاب و تشکل‌ها در نشست با اصحاب رسانه سیستان و بلوچستان پیرامون انتصاب استاندار، مدعی شد که "دولت می‌توانست برای سیستان و بلوچستان یک استاندار سیاسی منصوب کند، اما روی این موضوع در دولت فکر شد و برای حل مشکلات استان، یک استاندار عمرانی انتخاب شد." در این یادداشت به نقد این ادعا می‌پردازیم. شاید بدنه دولت، درک درستی از واقعیات سیستان و بلوچستان پیدا کند.

نماینده ولی‌فقیه در سیستان‌ و بلوچستان با اشاره به تداوم خشکسالی 20 ساله و پیامدهای کمبود حق‌آبه هیرمند، خواستار بازنگری جدی در شیوه‌های حمایتی و تمرکز کمیته امداد بر توانمندسازی خانواده‌ها شد و تأکید کرد کمک‌های غیرهدفمند آسیب‌زا است.

امام جمعه شهرستان نیمروز گفت: پشت سیاست های اهمال کاری و پنهان کاری و امروز و فردا کردن‌های مقامات افغانستان در موضوع حقابه، سیاست معطل نگه داشتن و دل خوش کردن مسئولان ماست، سیاست خالی شدن مرزها از سکنه و آوارگی مردم است و بعضی مسئولان ما هم هر موقع طالبان مصاحبه می کنند و گفتار درمانی می کنند زودباور می‌کنند.