در سال های اخیر ضعف ساختاری و مدیریتی وزارت نیرو و نهادهای محلی آبی در سیستان‌ و بلوچستان، موجب شده است تا این دستگاه‌ها از شناخت درست و به‌روز نسبت به تحولات فرهنگی، اجتماعی و فنی آن‌ سوی مرز، یعنی در افغانستان بازمانند. این عقب‌ماندگی دانشی و ارتباطی سبب شده کارشناسان و مدیران ایرانی نتوانند چشم‌اندازی روشن و راهبردی برای آینده‌ی آب در منطقه ترسیم کنند.

رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی سیستان و بلوچستان با تأکید بر ضرورت مدیریت یکپارچه تالاب بین‌المللی هامون گفت: تمامی اقدامات دستگاه‌های اجرایی در این تالاب باید با محوریت محیط‌زیست و در چارچوب مصوبات کارگروه انجام و از هرگونه اقدام جزیره‌ای و پراکنده جلوگیری شود.

در سنوات گذشته بارها اخباری مبنی بر تخصیص آب و واگذاری اراضی ملی به هلدینگ‌های سرمایه‌گذاری به منظور توسعه کشاورزی در شرایط کم‌آبی سیستان و بلوچستان به گوش می‌رسد، اما جزئیاتی از این تخصیص‌ها، ضوابط واگذاری و سهم مردم سیستان و بلوچستان از این فرآیند در دسترس نیست، بنابراین ضرورت دارد که وزارت نیرو، سازمان برنامه و بودجه، سازمان بازرسی و نمایندگان مجلس در قبال این تخصیص‌ها بی تفاوت نباشند.

سخنان تازه آیت‌الله محامی، امام جمعه زاهدان، درباره ناکامی مدیران بومی در گشودن گره‌های معیشتی سیستان، پرده از حقیقتی تلخ برداشت که سال‌هاست در سکوت فرو خورده شده است. این سخنان فارغ از هر داوری، دریچه‌ای است به سوی واقعیتی که نه تنها سیستان، بلکه بسیاری از کرانه‌های این سرزمین را در چنگال خود اسیر کرده است. حقیقتی که وقتی نه مدیران غیربومی توانسته‌اند دردی از این دیار بکاهند و نه مدیران بومی، ناگزیر باید به ژرفای معضلی نگریست که ریشه‌هایش در لایه‌های عمیق‌تر ساختار اداری و سیاسی کشور نهفته است.

بحران آب سیستان دیگر صرفاً یک معضل محلی نیست؛ این بحران به جنگ خاموش آبی تبدیل شده است که در آن طالبان با نقض معاهده ۱۳۵۱، حق آبه ایران از رودخانه هیرمند را قطع کرده و در عین حال با روایت‌سازی هوشمندانه، توانسته است خود را در جایگاه محق نشان دهد. اما آنچه در این معادله پیچیده بیش از همه به چشم می‌آید، ناکامی فاحش دستگاه‌های مسئول ایران در تولید روایت رقیب و انتقال واقعیت‌های تلخ سیستان به افکار عمومی جهانی است.

در شرایطی که آب به مهم‌ترین معضل زیست‌محیطی و اجتماعی کشور بدل شده و سیستان سال‌هاست در چنگال خشکسالی و بی‌آبی دست و پا می‌زند، خبر واگذاری پانصد هکتار از اراضی دشت بندان به شرکت ماهان برای کشت پسته، فارغ از صحت یا سقم آن، بحرانی دوچندان آفریده است. آنچه در این ماجرا بیش از خود خبر جای تأمل دارد، سکوت معنادار مدیران محلی آبی و بی‌تفاوتی وزارت نیرو در برابر اطلاع‌رسانی فرهاد شهرکی، نماینده سیستان است.

معاون هماهنگی امور عمرانی استانداری سیستان و بلوچستان با ابراز ناامیدی از همکاری وزارتخانه‌های کشوری، خواستار حل محلی بحران ریزگردهای سیستان شد.

نماینده سیستان گفت: شرکت ملی گاز متعهد شد حدود ۲ و نیم همت برای گازرسانی به روستاهای باقی،‌مانده اختصاص دهد و این پروژه تا پایان سال ۱۴۰۵ به اتمام برسد.

وقتی مدیرکل روابط عمومی استانداری در نشست خبری از زبان مدیرعامل آب منطقه‌ای اعلام می‌کند که مسائل آبی محرمانه است و نمی‌توان درباره آن سخن گفت، در واقع شاهد تحریف خطرناکی از مفهوم امنیت ملی هستیم. این پاسخ مدیریت آب منطقه ای نه تنها پاسخی مطلوب نیست، بلکه فرار از پاسخگویی است که خود به تهدیدی علیه منافع ملی تبدیل شده است. اما پرسش اساسی این است که مرز میان محرمانه و غیرمحرمانه بودن اطلاعات آبی دقیقاً کجاست و چه کسی حق دارد این مرز را به دلخواه جابه‌جا کند؟

نشست سه‌ جانبه‌ای با محوریت بررسی تعرفه برق مناطق گرمسیری استان با حضور محسن حیدری مدیرکل هواشناسی استان، رحمدل بامری نماینده مردم شریف حوزه انتخابیه ایرانشهر بزرگ در مجلس شورای اسلامی، رجبی مشهدی مدیرعامل شرکت توانیر، رئیسی مدیرعامل شرکت توزیع نیروی برق استان، جمعی از معاونان وزارت نیرو و کارشناسان ذی‌ربط در محل وزارت نیرو برگزار شد.