استاندار سیستان و بلوچستان در یکی از سخنرانی‌ خود با لحنی قاطع، خود را فارغ از تعلقات گروهی خواند و بر وحدت ملی تأکید کرد. منصور بیجار با صراحت اعلام داشت که به سخن همه جریان‌ها، گروه‌ها و صاحب‌نظران گوش می‌دهد و در نهایت به استقلال رأی، تصمیم می‌گیرد. این سخنان در ظاهر، نویدبخش رویکردی فراگیر و مشارکتی در مدیریت استان است، اما واقعیت میدانی روایتی متفاوت از این ادعاها ترسیم می‌کند. پرسش اساسی این است که آیا این استقلال رأی صرفاً در قالب شعار باقی مانده، یا در عمل نیز تجلی یافته است؟

در شرایطی که فضای عمومی استان سیستان و بلوچستان، غبارآلوده به خشونت و ناامنی است و هر روز، خبری تازه بر ماتم و اندوه مردمان این خطه می‌افزاید، نقش بی‌بدیل فرهنگ و تکاپوی فرهنگی می‌توانست همچون نسیمی روح‌افزا، این هوای آلوده را تلطیف بخشد و بسترهای ضروری برای حیاتی متعالی و انسانی را فراهم آورد.

هنر متعالی، آیینه‌ی تمام‌نمای شکوه و عظمت فرهنگی یک تمدن است؛ آیینه‌ای که باید برترین و اصیل‌ترین جلوه‌های یک سرزمین را با تمامی ظرافت‌ها و پیچیدگی‌هایش نمایان سازد، نه آنکه با ناآگاهی و سهل‌انگاری، دستمایه‌ی تحریف و ابتذال گردد.

در پهنه‌ی گسترده‌ی فرهنگ و اندیشه، آنچه روح یک سرزمین را معنا می‌بخشد، نه مرزهای جغرافیایی آن، که جوهره‌ی فرهنگی و ژرفای تاریخی آن است. سیستان و بلوچستان، این گنجینه‌ی ارزشمند فرهنگی ایران زمین، سرزمینی است که تاریخ کهن آن با اسطوره‌های پهلوانی و هویت اصیل ایرانی پیوندی ناگسستنی دارد. اما امروز، این میراث گرانبها در معرض آسیبی جدی قرار گرفته که ریشه‌ی آن را باید در نگرش و عملکرد متولیان فرهنگی استان جستجو کرد.

در شب تجلیل از استاد علی‌اصغر انصافجو، شبی که می‌بایست استاندار و یاران او در پیشگاه این چهره ماندگار فرهنگ و هنر، سر تعظیم فرود می آوردند و درس عرفان و ادب تقدیم می‌شد، سرنوشت چون هماره چنان رقم خورد که سالن از حضور مقامات محروم ماند.

خطاب به استاندار محترم سیستان و بلوچستان؛ چند ماهی از استقرار دولت چهاردهم می‌گذرد و در این برهه حساس، هنوز فرصتی برای شنیدن صدای هنرمندان و اندیشمندان استان فراهم نشده است. استانی که به گواه تاریخ، مهد تمدن و فرهنگ بوده و اکنون در کشاکش هجوم‌های فرهنگی، نیازمند توجهی جدی‌تر است.

مدیرکل دفتر امور بانوان و خانواده استانداری سیستان و بلوچستان رسیدن به توسعه پایدار را منوط به توجه ویژه به مقوله فرهنگ و گفتمان توسعه دانست و تاکید کرد که فرهنگ و گفتمان توسعه می‌بایست زمینه ساز برنامه‌های توسعه پایدار قرار گیرد.

خلاصه ای از مقالۀ " سیستان و بلوچستان و ضرورت بازگشت از قومیت به فرهنگ" به قلم " قاسم سیاسر" بازنشر می شود. مقالۀ مزبور مرداد ماه 1402 ش در شش مین شمارۀ ماهنامۀ زال منتشر شده است. زال مجله   ای چاپی است؛ اما سایت مجازی هم دارد. نسخه الکترونیکی ۱۴ شمارۀ پیشین ماهنامۀ زال در سایت مجازی این مجلۀ چاپی به نشانی www.Zaalmagazine.ir قابل دسترسی است.

دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور گفت: به لحاظ رویکرد توازن بخشی دارای عقب‌ماندگی‌هایی در تقویت تنوع و گوناگونی هستیم که باید شجاعانه و صبورانه آن را برطرف کنیم راهکار جبران این عقب ماندگی‌ها تمرکز و تاکید سرمایه‌گذاری‌ها بر تنوع‌ها و گوناگونی‌ها است.

به دلیل نبود ساختارهای فرهنگی و فاصله گرفتن از روزهای طلایی فرهنگی و هنری، نسل جوان رابطه خود را با فرهنگ این سرزمین از دست داده و در یک بلاتکلیفی فرهنگی به سر می برند. این محدود به سیستان نبوده و در بلوچستان هم این بلاتکلیفی نسبت به گذشته و آینده وجود دارد.