در پسِ هیاهوی رسانه‌ای و وعده‌های پیاپی، آن‌گاه که سیلاب به چاه‌نیمه‌ها راه یافت و اندکی از عطشِ دیرینه‌ی شرب فروکش کرد، گویی پرده‌ای از سکوت بر یکی از بنیادی‌ترین مطالبات مردمان سیستان فرود آمد. خیالِ مدیران و نمایندگان از بابت آبِ شرب، که بی‌گمان حقی اولیه و اضطراری است، آسوده شد اما در همین آسودگیِ زودهنگام، موضوعِ حقابه‌ی کشاورزی و معیشتِ ده‌ها هزار خانوارِ سیستانی به محاق فراموشی سپرده شد.

طی دو روز اخیر در اقدامی که در گذشته نيز هنگام بازدید مسئولان کشوری گاهی رخ می داد و واقعیت های موجود در سیستان را آن گونه که هست، نشان نمی دادند؛ این بار «شینا انصاری» رئیس سازمان محیط زیست کشور را برای بازدید از حوضچه تبخیر با وسعت ۶۰۰ هکتار و پر از آب به عنوان بخش احیا شده هامون بردند تا واقعیت امروز تالاب هامون و اثرات بسیار مخرب زیست محیطی ناشی از خشکی آن بر مردم سیستان، پوشیده بماند.

خبر ورود مدیرعامل هلدینگ ماهان به سیستان و احتمال حضور آن‌ها در عرصه کشاورزی این منطقه، با اعلام دو تن از نمایندگان مجلس، بار دیگر مرز باریک میان امید به توسعه و تهدید معیشت محلی را پیش کشیده است.

نمایندگان مردم منطقه سیستان در مجلس اعلام کردند که مصوبه تردد کشاورزان و ادوات کشاورزی در آن‌سوی دیوار امنیتی واقع در شمال سیستان و بلوچستان- حدفاصل مرز ایران و افغانستان(داخل مرزهای کشورمان)- در کارگروه ویژه مرز مجلس مصوب شد و (پس از ابلاغ رسمی) قابل اجراست.

طرح استیضاح وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که با جمع‌آوری امضای نمایندگان مجلس کلید خورده است، اگرچه در بخشی از انگیزه‌های آن می‌توان رگه‌هایی از محاسبات سیاسی و کینه‌توزی تندروان مجلس را به واسطه اکران آثار سینمایی موفق و اجتماعی‌محور یافت، اما در مجموع گواه بر ناکارآمدی‌های عمیق و ساختاری است که عملکرد این وزیر را محل نقد جدی قرار می‌دهد.

یک انتصاب ساده در اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان زابل‌به بحرانی فراتر از یک تصمیم اداری تبدیل شده است. ماجرایی که با اعتراض گسترده فعالان فرهنگی آغاز شد، اکنون به آزمونی برای شایسته‌سالاری در برابر طایفه‌گرایی تبدیل شده و پرسش‌های جدی درباره مدیریت فرهنگی در استان سیستان و بلوچستان را برجسته کرده است.

مدتی از انتصاب استاندار بومی و اهل سنت در سیستان و بلوچستان می‌گذرد؛ انتصابی که در ابتدا به‌عنوان نقطه عطف در تاریخ مدیریت استان معرفی شد، اما اکنون با گذر زمان، روشن شده که نه بومی بودن استاندار و نه شعارهای هم‌گرایی قومی و مذهبی نتوانسته گرهی از وضعیت بحرانی مردم سیستان باز کنند. آن‌چه امروز دیده می‌شود، تکرار همان الگوی همیشگی بی‌تفاوتی و عملکرد نادرست است؛ تنها چهره‌ها و اسامی عوض شده‌اند.

در روزگاری که سیستان کهن با رنج و تشنگی روزگار می‌گذراند، طرح رزاق چون سرابی فریبنده، وعده‌ی آبادانی سر داد. این طرح که از دل فروش سوخت مازاد جایگاه‌ها برخاست، گنجینه‌ای عظیم پدید آورد تا مرهمی باشد بر زخم‌های دیرینه‌ی این خطه از ایران زمین، اما افسوس که قصه‌ی "رزاق" به روایتی تلخ بدل گشت.

امام جمعه شهرستان نیمروز گفت: استاندار بومی سیستان و بلوچستان در مورد طرح رزاق به افکار عمومی پاسخ دهد و یک‌بار برای همیشه شفاف سازی کند، در مرحله دوم طرح رزاق جایگاه‌ها بیشتر شده، سود آن نسبت به قبل افزایش پیدا کرده، طبیعتا درآمدزایی آن هم خیلی بیشتر شده، اما هیچ شفافیتی برای مردم وجود ندارد، شبهاتی از تضییع عوائد این طرح در نقاط دیگر و افراد بانفوذ است.

فعال روستایی و دهیار لورگ باغ منطقه سیستان گفت: کشاورزی که در این شرایط سخت اقتصادی و خشکسالی فعالیت دارد، نباید با معادلات پایتخت نشینان مواجه شود و این وضعیت اصلا پذیرفتنی نیست. بخشی از درآمد این روزهای کشاورزان سیستانی، سوخت ادوات کشاورزی است؛ از این رو باتوجه به عدم تأیید سوخت ادوات، کشاورزان مجبور به کوچ هستند و در آینده بسیار نزدیک روستاها در سیستان خالی از جمعیت می‌شود.