احسان علی عالی، مشاور معاونت علمی و فرهنگی و اجتماعی سازمان برنامه و بودجه کشور پیرامون مشکلات سیستان نامه ای خطاب به رییس جمهور منتشر کرد، عالی نوشت: بعنوان یک سیستانی و در عین حال خدمتگزار در سطوح مدیریت میانی و استانی برنامه و بودجه با توجه به وضعیت بسیار اسفناک و سخت سیستان عرایضی را در محورهای زیر ارائه می نمایم.

سنگ بنای زاهدان با هدف ارتباط ریلی شرق کشور به سایر نقاط ایران نهاده شد و هیچکس تصور نمی کرد دزدآب در کمتر از یک سده، تبدیل به یک کلانشهر با رشد جمعیت حداکثری و دارای ظرفیت امکان تجارت با شرق آسیا شود. به دلیل عدم پیش بینی های لازم به واقع این شهر در نقطه ای ساخته شده که از امکانات طبیعی تفریحی فاصله بسیار دارد.

در سال‌های اخیر، درصد بسیاری از افزایش تولید و درآمد در بخش کشاورزی ایران، به دلیل تأمین نهاده‌ها و امکانات مورد نیاز این بخش از طریق صنایع کشور میسر گردیده است. ولی باید توجه داشت که امروزه علاقه بسیار به صنعتی شدن، دارای دلایل روشنی است.

دیار عیار_ ایثار و شهادت بخشی از فرهنگ ارزشمند اسلامی و ایرانی است که همگان برای آن حرمت ویژه ای قائل هستند. شهیدان گرانقدر قهرمانانی هستند که برای دفاع از کیان این مرز و بوم و تحقق آرمان های اصیل انسانی جان شان را در طبق اخلاص گذاشته اند.‌ این مرزبانان حماسه های جاوید در سویدای دل مردم ایران جای دارند و تردیدی نیست که می باید قدرشان را بدانیم و نام مبارک شان بر تارک کوی و برزن نقش بندد.

رییس شورای اسلامی شهر زاهدان در پاسخ به این پرسش که ما بلوارهای دیگری هم در سطح شهر داشتیم، که هنوز نامی ندارند؛ چه ضرورتی داشت بلوار فرهنگ که مردم با نامش مانوسند، تغییر نام پیدا می کرد؟ گفت: این سیاست شورا بوده است.

اوایل دهه هشتاد برای تامین آب مورد نیاز در بخش خانگی، شرب و صنعت شهر زاهدان، موضوع انتقال آب از چاه نیمه های خطه سیستان که در ارتفاع پایین تر از ۴۷۰ متری از سطح دریا قرار دارند، در دستور کار متولیان امور قرار گرفت و در عمل انتقال آب از حوضه آبخیز، پایین دست (حوضه هیرمند) و پس از عبور از زیر حوضه حرمک، تا ارتفاع هزار و ۵۵۰ متری با استقرار چندین ایستگاه پمپاژ آب و بر خلاف شیب هیدرولیکی (مخالف جهت جریان آب) و با صرف هزینه های هنگفت با طول خطی معادل ۲۰۰ کیلومتر پس از گذشت قریب یک دهه به حوضه آبخیز زاهدان رساندند، اما در سیر این انتقال آب، چه عایدی نصیب ساکنان سیستان شد؟

نقدهای پراکنده به نگرش دولت سیزدهم به نقش فرهنگ و هنر در سیستان و بلوچستان باعث شد تا به مطالعه نقشه راه توسعه استان و طرح های اولویت دار افق 1404 بپردازم، متاسفانه همانطور که در دولت تدبیر و امید به فعالیت های فرهنگی و هنری استان بی مهری شد در دولت فعلی هم نامهربانی شامل حال اهالی فرهنگ و هنر شده است و پیشاپیش باید نگران تبعات آن در استان شویم.

دیار عیار: جامعه مدنی در لغت نامه قرن ۲۱ به مجموع سازمان های و موسسات غیر دولتی که حقوق و تمایلات شهروندان را آشکار می کند یا اشخاص و سازمان هایی که مستقل از دولت فعالیت می کنند، اطلاق می شود. احزاب، اصناف و تشکل های مردم نهاد که NGO نامیده می شوند از جمله بازوهای اجرایی تحقق یک جامعه مدنی ست که سودای تحقق محافظت از دموکراسی را دارند.

توسعه سیستان‌ و بلوچستان رویایی ست که متاسفانه با آمدن و رفتن دولت ها همچنان در حالت تعلیق است. ظرفیت های موجود در استان، همسایگی با دو کشور با مرز خاکی پهناور که امکان تجارت با آسیای شرقی را فراهم می کند، دسترسی به آب های آزاد که ما را به بسیاری از نقاط دنیا از جمله کشورهای حوزه خلیج فارس متصل می سازد، سرزمین های حاصلخیز برای کشت انواع محصولات کشاورزی، وجود انواع معادن و نیروی انسانی جوان از جمله مواردی ست که این استان را مستعد توسعه کرده اما متاسفانه این اتفاق تاکنون نیفتاده و روز به روز توسعه به تاخیر می افتد و بر تعداد بیکاران افزوده می شود. 

مطابق نظر دولت مرکزی ایران و برپایه ملاحظات صرفا نظامی از سال ۱۳۰۷ هجری شمسی صاحب منصبان نظامی لشکر شرق با پایان عملیات قشون در بلوچستان، عملیاتی که از مرداد تا بهمن ۱۳۰۷ ش به طول انجامید مناطق سیستان، سرحد و مکران را در یک مجموعه اداری قرار دادند. پیش از آن سیستان و قاینات تحت عنوان امیرنشین خزیمه با هم و سرحد و مکران نیز ضمیمه ایالت کرمان بودند. با الحاق سه منطقه طبیعی سیستان، سرحد و مکران، دزدآب به عنوان مرکزیت سیاسی این مناطق تعیین شد و در پی آن اقوام سیستانی، بلوچ و اقلیت هایی مانند سیک های هندو و ساکنان استان های همجوار برای سکونت به دزدآب آمدند. این تقسیمات پس از مدتی در مجلس شورای ملی به عنوان تقسیمات کشوری جدید به تصویب رسید.