روزنامه جمهوری اسلامی در یادداشتی نوشت: برگزاري اجلاس کشورهاي همسايه افغانستان در تهران با شرکت پاکستان، تاجيکستان، ازبکستان، ترکمنستان، چين و روسيه، چند واقعيت را به سکانداران سياست خارجي کشورمان گوشزد کرد.

استانداران طبق ماده ۲۹ قانون خدمات کشوری، مجاز به انتصاب چهار مشاور برای خود هستند، اما تعداد مشاوران استاندار سیستان و بلوچستان از این مقدار تجاوز کرده، بنابراین منصور بیجار در این زمینه مرتکب تخلف شده است.

با وجود اهمیت کار داوطلبانه در توسعه اجتماعی، روز جهانی داوطلب بدون هیچ نشانه‌ای از قدردانی یا برنامه‌ریزی رسمی در کشور گذشت؛ غفلتی که فاصله میان نهادهای مسئول و جامعه مدنی را آشکارتر می‌کند.

آلودگی هوا و دیگر مسائل زیست محیطی که امروز در برخی نقاط کشور ‌دیده می شوند، صرفاً مجموعه‌ای از چالش های پراکنده نیستند. اغلب این چالش ها به یک ریشه مشترک بازمی‌گردند؛ غیبت رویکرد نظام‌مند در حل مسأله.

در راستای تحقق وعده‌های دولت چهاردهم مبنی بر شفافیت و پاسخگویی، انتظار می‌رفت که متولیان عرصه فرهنگ و هنر کشور، پیشقراول این نهضت اصیل باشند، اما دریغ و افسوس که اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان، به جای الهام‌بخشی و الگوسازی در این مسیر، خود به دژی تبدیل شده است که از پاسخ به پرسش‌های به‌حق اصحاب فرهنگ و رسانه سرباز می‌زند.

پس از سال‌ها توقف، امروز انتخابات خانه احزاب در زاهدان برگزار شد؛ انتخاباتی که عنوان «انتخابات» را یدک می‌کشید، اما از نظر سازوکار، شفافیت، رقابت‌پذیری و منطق تشکیلاتی، فاصله‌ای جدی با حداقل‌های لازم داشت. آنچه رخ داد نه یک فرآیند انتخاباتی استاندارد، بلکه یک اقدام اداری برای تکمیل صورت‌جلسه بود؛ اقدامی که بیش از آن‌که به تقویت تحزب کمک کند، ضعف ساختاری آن را آشکار کرد.

حکومت طالبان براساس رویکرد هیدروپلیتیک خود، اقدام‌به روایت‌سازی جعلی کرده که افکار جهانی را با خود همراه کند تا به بهانه خشکسالی و ... حقابه رودخانه هیرمند را نپردازد، وزیر صنعت و تجارت طالبان در سیستان نیز در همین چارچوب سخن گفت، اما فاجعه بزرگتر اینجا بود که کانال رسمی استانداری سیستان و بلوچستان به نشانه‌ی تایید سخنان وزیر طالبان، ویدئو ادعای وی را منتشر کرد! تا ناخواسته در زمین هیدروپلیتیک افغانستان بازی بخورد.

صدا و سیمای سیستان و بلوچستان تاریخچه‌ای پرفراز و نشیب دارد، اما آنچه در این یادداشت می‌خواهم روایت کنم، داستان تولیدات داستانی در این مجموعه و شبکه هامون است. شبکه‌ای که با هدف ایجاد اشتغال برای هنرمندان بومی تأسیس شد، اما رفته‌رفته تبدیل به بنگاه اقتصادی برای غیربومی‌ها گشت. با تلاش هنرمندان بومی، برای مدتی این شبکه در مسیر هدف تعریف‌شده قرار گرفت، تا اینکه در سال‌های اخیر باز این عوامل غیربومی‌اند که در نقش‌های کلیدی برنامه‌سازی به کار گرفته می‌شوند و هنرمندان استان به راحتی از گردونه ساخت برنامه‌های تلویزیونی کنار گذاشته شده‌اند.

هدف از توسعه اجتماعی، ایجاد امکانات مادی، اقتصادی و اجتماعی برای کلیه افراد جامعه، افزایش دسترسی آنان به منابع حیاتی و توزیع عادلانه این منابع است. بنابراین می‌توان گفت هدف توسعه، ارتقای سطح زندگی و کیفیت زیست افراد جامعه و هماهنگی آن با جریان توسعه و پیشرفت اقتصادی کشور است.

در گوشه‌وکنار فضای مجازی، زمزمه‌هایی درباره رفتن منصور بیجار شنیده می‌شود، در حالی‌که بسیاری از وعده‌ های دولت چهاردهم و استانداری، بر زمین مانده‌اند. ماجرا از آن‌جا آغاز شد که رئیس‌جمهور پزشکیان، در همان آغاز روی کارآمدن وعده عزل مدیران غیرتخصصی را سر داد، مدیرانی که از دستگاه‌های دیگر آمده و جای خود را در ساختار اداری باز کرده بودند. منصور بیجار نیز هنگام تصدی استانداری، بر این وعده‌ها افزود و برای مدیران ناکارآمد ضرب‌الاجل تعیین کرد. او به آن‌ها فرصتی محدود داد تا برنامه‌های خود را به استانداری ارائه کنند و چند ماهی برای اجرا مهلت داده شد.