سیستان در تاریخ معاصر چنان کم فروغ و کم صدا بوده است که انگار به مرده ای شباهت داشته است، به مرده ای که نه می خندند و نه می گرید و نه سخن می گوید. این سنت سخن نگفتن و فریاد نزدن و درد خویش را بر زبان جاری نکردن آنچنان در او ریشه دارد که حتی با این که فقیر ترین و کم توسعه ترین و ویران ترین دیار ایران نام گرفته است باز هم دم نمی زند. گویی نه رنجی دارد و نه زخمی. نه دردی دارد و نه ناله ای.

سیستان نمی داند مردمی که صدا نداشته باشند حق و حقوقی نیز ندارند و وقتی حق و حقوقی نداشته باشند نادیده گرفته می شوند، وقتی نادیده گرفته می شوند غارت خواهند شد و وقتی غارت شوند آنقدر فقیر می شوند که دیگر  در معادلات فرهنگی و سیاسی و اجتماعی جایی نخواهند داشت. این بی صدایی اگر ادامه بیابد به بی اعتماد به نفسی فرهنگی و اجتماعی مبدل خواهد شد و بی اعتماد به نفسی نتیجه اش یا حذف از پهنه ی  اجتماع است یا هضم در دل فرهنگ های دیگر و سیستان با آن‌همه ریشه های بلند فرهنگی و تاریخی به چنین سرنوشتی دچار شده است.

حسینعلی شهریاری در آیین تودیع و معارفه استاندار به فرزند خواندگی سیستان اشاره کرد و نقدهای بسیاری به نحوه انتصابات و عملکرد دولت در سیستان و بلوچستان عنوان کرد.(ایکاش این مدل انتقادات از سوی نمایندگان در طول دوره مدیریت استانداران ادامه می یافت.) با شنیدن خبر توزیع کپسول گاز، بخاری، نفت سفید و گاز رایگان در تربت جام توسط وزیر نفت این تصور برای نگارنده به وجود آمده که نکند خدای نکرده ما فرزند ناخواسته هستیم.(اخبار غیر رسمی و فیلم های منتشر شده در فضای مجازی هم نشان از ورود به زور آنها به هلال احمر تربت جام دارد.)

آخرین تیر خلاص این مشاوران به استاد قاسم سیاسر پژوهشگر و نویسنده نام آور سیستانی در کسوت مدیریت مرکز اسناد و کتابخانه ملی استان و در واقع به آخرین امیدهای اهل قلم بود.

معاون اول رییس جمهور در آیین افتتاحیه راه آهن زاهدان خاش با اشاره به مسائل آبی سیستان و بلوچستان، انتقال آب از دریای عمان و حفر چاه ژرف را به عنوان راهکار حل این مشکل بیان کرد و از دیپلماسی برای گرفتن حقابه رودخانه هیرمند سخن نگفت.

نماینده چابهار در همان زمان آغاز سخن، نقطه نظرات خود در قبال رویدادهای استان را گفته بود و پیش از قطع میکروفون از دشمنان اسلام و ایران سخن می گفت و وقتی که بر حفظ تمامیت ارضی تاکید می ورزید میکروفون وی قطع شد. نایب رییس مجلس با اقدام اشتباه خود باعث شد این تصور به وجود آید که نمایندگان مجلس حق آزادی بیان ندارند.

وقتی بارها به دلیل نقد عملکرد شورا، شهرداری و مسجد مکی توسط حامیان تندروی آن‌ها تهدید و ضرب و شتم شده ام پذیرش شعارهای آزادی خواهانه فردی و مدنی از سوی امام جمعه مسجد مکی برای من دشوار شده و تصور می کنم صرفا کاربرد رسانه ای و وزن کشی قدرت در استان و کشور دارد، حرف های زیبا قابل احترام اند اما عمل به وعده های زیبا قابل احترام ترند.

اگر چه می دانم نوشتن در چنین شرایطی باعث خشم بسیاری ها خواهد شد اما موضوع مولوی عبدالحمید و مسجد مکی و نحله فکری سیاسی آن‌ها همیشه برای من یک معما بوده است. قبل از پرداختن به این موضوع لازم است تاکید کنم توسعه استان سیستان و بلوچستان یک خواسته ی از سوی تمام مردم استان است. عقب ماندگی های تاریخی در بحث فرهنگ، صنعت، تجارت، زیرساخت ها، عدم برخورداری از نهادهای مدنی ووو نیاز به یک همت ملی را می طلبد که با نحوه فعلی انتصابات و اختصاص بودجه حالا حالا ها میسر نخواهد شد.

در طول یک سال اخیر با روند جاری شدن سیلاب در حوزه آبریز رودخانه هیرمند با توجه به سد سازی های افغانستان به ویژه سامانه انحراف بند کمال خان در مسیر رودخانه، فشار افکار عمومی موج جدیدی برای مطالبه حق آبه ایران از رودخانه هیرمند را رقم زد به گونه ای که رییس جمهور در جلسه هیات دولت خطاب به وزاری خارجه و نیرو دستور پیگیری این موضوع را صادر کرد.

پس از ماجرای چابهار علیرغم تکذیب نیروی انتظامی و انتشار آن در فضای مجازی و رسانه ها، افکار عمومی اقناع نشد و گفتمانی متفاوت در میان مردم شکل گرفت که نگران کننده بود، اما رسانه ها از ترس اینکه مبادا آتش بیار معرکه تلقی شوند از پرداختن به موضوع و کافی نبودن توضیحات خودداری کردند.