نقش کمبود ناوگان حمل و نقل شهری در ابعاد مختلف زندگی روزمره زاهدانی ها نمود دارد، اما در حوزه پرداختن به علایق شخصی در اوقات فراغت و فعالیت های فرهنگی نمود بیشتری دارد. غالب علاقمندان فعالیت های اجتماعی، مدنی، فرهنگی، هنری و حتی تفریحی نوجوانان و جوانان هستند. جوانانی که هنوز در اول راه زندگی بوده و بضاعت خرید وسیله برای حمل و نقل ندارند. رفت و آمد به اماکن مورد نظر هزینه به خانواده ها تحمیل می کند و در نتیجه علاقمندان یا ارتباط خود را با اماکن فرهنگی و هنری و … محدود می کنند و یا به طور کامل تغییر عقیده داده و علایق شخصی را در نطفه خفه می کنند، قبل از آنکه به رشد و تعالی برسد. دوری اماکن فرهنگی، هنری، تفریحی و ورزشی از مناطقی چون شیرآباد، کریم آباد، مهرشهر، شهید رجایی، طباطبایی، زیبا شهر و بسیاری از مناطق دیگر باعث شده که فرهنگ و هنر تبدیل به کالایی طبقاتی تبدیل شود و بسیاری از علاقمندان و فرزندان مستعد زاهدان فرصت بهره گیری از استعدادهای نهفته خود را پیدا نکنند.
شهرداری زاهدان و سایر شهرهای استان نهادی ورشکسته اند و توان تهیه و تامین ناوگان شهری مورد نیاز شهروندان را ندارد. سوء مدیریت ناوگان حمل و نقل شهری هم مزید بر علت شده و هزینه های سنگینی به ساکنان تحمیل می شود. در کمترین شکل ممکن کرایه تاکسی دربستی رفت و برگشت در زاهدان به نزدیکترین مکان، شصت هزار تومان است و به نقاط دورتر به بالای صدهزار تومان می رسد. آیا یک خانواده با یک حقوق کارمندی، یک یا چند فرزند خود را می تواند تشویق به پیگیری آرزوهای خود کند؟
لازم است در این باره دو اتفاق صورت پذیرد. اولا ناوگان موجود سازمان دهی شود. تاکسی ها ملزم به تردد در مسیرهای تعیین شده شوند. دربستی به شرکت های حمل و نقل خصوصی واگذار شود و تاکسی ها از هر گونه حمل مسافر دربستی ممنوع شوند تا راه هر گونه فرار برای رانندگان احتمالی غیرمتعهد بسته شود. اماکن فرهنگی، هنری و تفریحی پر رفت و آمد شناسایی شده و تعدادی از اتوبوس های خط های واحد در این مسیرها مسافر جابه جا کنند.
دوما استانداری و دولت فکری برای حل بحران حمل و نقل شهری زاهدان و سایر شهرهای استان بردارند. وقتی شهرداری ها به هر دلیل توان ایجاد تامین نیازهای مردم را ندارند که نباید به حال خود رها شده و شهروندان از یک حمل و نقل ساده کم هزینه که حق هر شهروند ست، محروم بمانند.
