در هیاهوی گمانه‌زنی‌های سیاسی این روزها، اخبار چنان رنگ می‌بازند که گویی هیچ چیز جز معادلات قدرت، ارزشِ شنیدن ندارد. اما زمزمه‌ی دگرگونی بر فراز عمارت شیشه‌ای جام‌جم، آرام آرام از پوستۀ شایعه بیرون می‌خزد و نوید عبور از بن‌بستی فرساینده را می‌دهد. دورانی که بی‌اغراق می‌توان آن را انحصار گفتمانیِ پایداری نامید، رسانه‌ی ملی را نه با چالشی گذرا، که با بحرانی وجودی در نسبت با مخاطب روبه‌رو ساخت. بحرانی که ثمرۀ تلخش، نه صرفاً ریزشِ آمار بینندگان، بلکه فروپاشیِ سرمایه‌ی اجتماعی و مرجعیتِ خبری نهادی بود که روزگاری قلب تپنده‌ی اتاق نشیمن ایرانیان به شمار می‌رفت.

با استقرار دولت چهاردهم، رویکرد تمرکززدایی و تفویض اختیارات به استان‌ها به عنوان یکی از راهبردهای کلیدی در دستور کار قرار گرفت. موضوعی که اگرچه در ادوار پیشین نیز همواره محل بحث و تبادل نظر نخبگان بوده، اما در دوره کنونی با پیگیری دکتر مسعود پزشکیان، گام‌های عملی برای تحقق آن برداشته شد. در این میان، انتخاب هوشمندانه سیستان و بلوچستان به عنوان یک استان ویژه و اعطای حق حضور استاندار آن در جلسات هیات دولت، پنجره‌ای نوین را برای انتقال بی‌واسطه و ملموس چالش‌ها و فرصت‌های این دیار به قلب تصمیم‌گیری اجرایی کشور گشوده است.

در دومین مجلسِ مطبوعاتی، آنگاه که سایه‌های ابهام بر سرِ طرح موسوم به "رزاق" – فروشِ سوختِ مازادی که گویا از نیازِ جایگاه‌ها سرریز کرده بود – سنگینی می‌کرد، استاندارِ سیستان و بلوچستان، منصور بیجار، در برابر پرسشِ سردبیرِ دیارِ عیار، پاسخی داد که چون نسیمِ امیدی در فضای خفقان‌آلودِ بی‌اطلاعی وزید. وعده‌ای قطعی: "طی دو هفته آینده گزارشی شفاف و جامع در اختیار رسانه‌ها و مردم قرار خواهد گرفت." این کلام، چون فرمانی رسمی، بر تارکِ آن نشست نقش بست و انتظاری را بنیان نهاد.

سلطان علی عابدی، سردبیر سابق دیار عیار گفت: دنیا را کسانی می سازند که در مواجه با موانع از خود پایمردی نشان می دهند. با کمک صاحبنظران، جریانی نو بنا می نهم تا با نگرشی فراقومی، فرامذهبی و فراجناحی کاندیداهای مستقل به شورای شهر زاهدان راه یابند.

حامیان یک نماینده با بی اخلاقی هر چه تمام روند تخریب علیرضا کیخا مدیرکل صدای سیمای استان، فرشید عابدی مدیر مسوول دیار عیار و سلطانعلی عابدی سردبیر این رسانه را کلید زدند. نماینده مطبوع این هواداران تندرو، به جای پاسخگویی به مطالبات، استودیو را ترک کرده، مانع پخش برنامه شده، حضور دوباره در برنامه را مشروط به عدم حضور میهمانان برنامه قبلی کرده، بر خلاف واقعیت مدعی شده او را در جریان موضوع برنامه نگذاشته اند و ... 

این روزها فرهنگ قهر و ترک جلسات از سوی سیاسیون، افراد ذی نفوذ و حتی معتمدین سیستانی، رو به فزونی ست و باعث نگرانی طیف صاحب اندیشه شده است. چرا افراد قهر می کنند؟ 

اگر در نظر داشتن گزینه نظامی برای تحقق منافع ملی یعنی جنگ طلبی، پس با کمال میل خود را جنگ طلب می نامم.

سلطانعلی عابدی در نامه ای سرگشاده خطاب به استاندار سیستان و بلوچستان خواستار دقت نظر در عزل و نصب مدیران دستگاه‌های نظارتی بر عملکرد شهرداری زاهدان شد.

نشست پرسش و پاسخ شهردار زاهدان با انجمن اسلامی و بسیج دانشجویی در سالن ملاصدرای دانشگاه سیستان و بلوچستان، با حاشیه همراه بود و جمع زیادی از دانشجویان با هدف اعتراض سالن را ترک کردند. 

نامهربانی رسانه های زنجیره ای با سرمایه گذارها و مدیران مشخص الفکر، که به نظر می رسد پایگاه خبری و دیار عیار و مدیر مسوول آن‌را هدف تخریب قرار داده اند باعث شد تا به چند نکته مهم اشاره کنم. اولا دیار عیار و مدیر مسوول و سردبیر آن هیچ فعالیت حزبی ندارند، اما با اصلاح طلبان دوستی دیرینه ای دارند، قبل از آنکه جریان اصلاح طلبی به صورت سیستماتیک به زاهدان برسد و سیاسیون استان نمایندگی احزاب شان را در استان به عهده گیرند. ما به همین میزان شاید هم بیشتر با اصولگراها دوستی داریم. دوستی ما با این دو طیف به دلیل همشهری بودن و فعالیت های اجتماعی است.