در روزگاری که شفافیت و سلامت اداری باید چنان نخ تسبیح مدیریت اجرایی کشور باشد. شنیدن ماجرای خبرنگاری که با عنوان نماینده «روزنامه کار و کارگر» به سیستان و بلوچستان آمده، از سوی معاون استاندار به چندین دستگاه اجرایی معرفی شده و به بهانه انتشار رپورتاژ، مبالغی قابل توجه دریافت کرده و هیچ‌گاه حتی یک سطر، در آن روزنامه منتشر نکرده است؛ زنگ خطری جدی برای نظام اداری، رسانه ای و نظارتی استان به شمار می‌رود.

حل مسائل امنیتی و رفع موانع توسعه، در گرو کار کارشناسی و واکاوی ریشه‌های تاریخی آن است. نهادهای حاکمیتی، امنیتی و فرهنگی باید با درک درست مسئله و تعریف راهبردِ رقیب، برای آن چاره‌اندیشی کنند؛ در غیر این صورت، بحث و جدل تریبون‌داران، زدن برچسب‌های ناروا یا توصیه به تسلیح افراد برای حفظ خود، نه‌تنها راه حل منطقی نیست، بلکه با توجه به شرایط حساس کشور، به التهاب فضا دامن می‌زند. در این یادداشت، نگاهی به برخی از این مسائل دارم.

به طور کلی، انتشار نامه سرگشاده، توسط کنشگران سیاسی رخ می‌دهد، اما به دلیل این‌که علی رغم تلاش‌های متعدد برای مصاحبه تلفنی با جنابتان در راستای پیگیری مسائل و مطالبات مردم و عدم توفیق اینجانب برای این مهم به عنوان نماینده افکار عمومی، مرا واداشت تا شما را طی نامه‌ای سرگشاده مورد خطاب قرار دهم.

با وجود اهمیت کار داوطلبانه در توسعه اجتماعی، روز جهانی داوطلب بدون هیچ نشانه‌ای از قدردانی یا برنامه‌ریزی رسمی در کشور گذشت؛ غفلتی که فاصله میان نهادهای مسئول و جامعه مدنی را آشکارتر می‌کند.

پس از سال‌ها توقف، امروز انتخابات خانه احزاب در زاهدان برگزار شد؛ انتخاباتی که عنوان «انتخابات» را یدک می‌کشید، اما از نظر سازوکار، شفافیت، رقابت‌پذیری و منطق تشکیلاتی، فاصله‌ای جدی با حداقل‌های لازم داشت. آنچه رخ داد نه یک فرآیند انتخاباتی استاندارد، بلکه یک اقدام اداری برای تکمیل صورت‌جلسه بود؛ اقدامی که بیش از آن‌که به تقویت تحزب کمک کند، ضعف ساختاری آن را آشکار کرد.

در سیاستِ ایران، آنگاه که مقامی بلندپایه از شنیدنِ صداهای حذف‌شده سخن می‌راند، امیدی تلخ در دلِ جامعۀ مدنیِ نوپا می‌دمد، امیدی که به تجربه، خود بخشی از همان تراژدیِ تکراریِ حذف است. سفرِ نورالدین آهی، معاونِ تشکل‌ها و احزاب، به سیستان و بلوچستان و تأکیدش بر انتقالِ بی‌واسطۀ صدایِ مردم به مرکز، وعده‌ای است که در عمل، از مجرای همان صافی‌های قدرتِ استانی می‌گذرد که نامِ منتقدان را از فهرست می‌زداید و مجالِ سخن را به بهانه‌ای اندک می‌رباید.

علی رغم‌ اینکه فرهاد شهرکی، نماینده سیستان، پیش از انتصاب سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان زابل، مراتب اعتراض خود و اهالی فرهنگ و هنر سیستان را نسبت به این تغییر مدیریتی به استاندار سیستان و بلوچستان اعلام‌ کرد و‌ از وی درخواست کرد که از هرگونه اقدامی در خصوص انتصاب جلوگیری به عمل آید، اما بلافاصله این انتصاب انجام‌ شد و نگرانی‌ها را نسبت به آینده استان افزایش داد.

آدم‌ربایی در سیستان و بلوچستان یکی از مسائل اجتماعی و امنیتی مهمی است که تبعات جدی بر زندگی مردم و امنیت جامعه گذاشته است، بطوریکه مردم استان را از وجود این همه بی عدالتی کلافه کرده و همواره حضور پدران و مادرانی را شاهد هستیم که با آه، افسوس و ناله از این پدیده شوم یاد می‌کنند و در انتظار روزی هستند که بساط این پدیده شوم و بغرنج که کانون خانواده ها را از هم پاشیده و جامعه قومی استان را دچار شوک و بحران کرده، برای همیشه از زندگی مردم این سرزمین رخت بندد.

در دور اول انتخابات که بسیاری از مراکز تصمیم گیری در استان سیستان و بلوچستان در دوگانگی حضور و عدم حضور در انتخابات بودند، افرادی نیک نام با سابقه ی خدمت به مردم، نام و آبرو خود را برای حضور مردم در پای صندوق رای گذاشتند و با حمایت دکتر پزشکیان حضور حداکثری را موجب شدند. چه بسا اگر این افراد مشوق حضور مردم در پای صندوق رای نبودند روند همراهی سایر بزرگان صاحب نفوذ در دور دوم انتخابات مهیا نمیشد و قهر از صندوق استمرار میافت.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدای خبرنگار گفت: همه تلاش ما این است که شاهد توسعه روزنامه ها، هفته نامه ها، پایگاه های خبری و دیگر رسانه ها در استان باشیم، اقدامی که شرط رسیدن به جامعه مدنی تاثیر گذار بوده و برنامه های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز معین همین مهم است.