در حال حاضر مسعود پزشکیان رییس جمهور همه است، چه آنانی که به او رأی دادند، چه حامیان جلیلی و چه آنانی که به هر دلیل پای صندوق ها نیامدند.‌ امیدوارم فراموش نشود که برتری پزشکیان توسط کسانی رقم خورد که دور اول رأی نداده بودند و به ندای اطرافیان وی به خصوص محمدجواد ظریف در لحظات پایانی انتخابات لبیک گفته و با رای به پزشکیان، او را برنده انتخابات کردند. 

اظهارات مصطفی پورمحمدی، نامزد دور اول انتخابات ریاست جمهوری دوره چهاردهم در خصوص مواضع سعید جلیلی پیرامون تحزب گرایی، تشکل های مردم نهاد و جامعه مدنی موج نگرانی ها را در میان جامعه افزایش داد.

رفتار نامناسب یکی از همراهان وزیر نیرو با یک خبرنگار، تکرار خطاهای دولتمردان با اهالی این صنف آسیب پذیر است. در حالیکه اهالی مستقل رسانه حال و روز خوشی ندارند و با انواع بی مهری ها دست و پنجه نرم می کنند، حوادثی از این دست به موقعیت متزلزل آن‌ها اشاره دارد.

جامعه فرهنگ، هنر و رسانه چنان در هم تنیده اند که چو عضوی به درد آورد روزگار ... دگر عضوها را نماند قرار و امروز اهالی قلم و اندیشه به واسطه عروج آسمانی و فقدان استاد پیرمحمد ملازهی مردی از جنس، اندیشه، قلم و رسانه داغداریم.

استاندار پیشین سیستان و بلوچستان گفت: حکومت نباید با مسائلی از این دست و ناامن سازی ها ساده برخورد کند و اجازه مانور قدرت، یکه تازی و ایجاد ناامنی زنجیره ای را به جریان های وابسته به سرویس‌های خارجی دهد. البته باید مراقبت شود که فضای استان، بیش از این به فضای نظامی، امنیتی و انسدادی تبدیل نشود. چرا که ایجاد یک فضای امنیتی خواسته طراحان این نا امنی هاست. تجربه نشان داده نتیجه غلبه رویکرد امنیتی و نظامی، خداحافظی با توسعه پایدار استان است.

بگذارید از همین اول راحت باشیم! کار با «خیریه» راحت‌تر از کار با «سازمان مردم‌نهاد» و «جامعهٔ مدنی» و این دست مفاهیم مدرن است. شما در خیریه عمدتاً با ثروت افراد یا سازمان‌ها کار دارید. اعلام نیاز می‌کنید و آنها هم تأمین مالی می‌کنند. تصمیم‌گیری هم عمدتاً با شماست. اما وقتی پای سمن‌ها به‌میان می‌آید، موضوع فقط تأمین مالی نیست، بلکه سمن‌ها می‌آیند تا «مشارکت» کنند، گوشه‌ای از کار را بگیرند و خودشان در چارچوب قوانین و مقررات کشور فعالیت کنند و تأثیر بگذارند.  ایده و نیروی انسانی و منابع مالی هم معمولاً با خودشان است. از نظر آنها، مشارکت یعنی آنکه چهارچوب کلی مشخص باشد و دولت تنها ناظر باشد، مردم خودشان فکر کنند، کار کنند و مشکلات را حل کنند.

زاهدان به عنوان مرکز اداری و سیاسی استان، متر و معیار قضاوت میزان تکثر آرا و میزبانی از انواع نحله های فکری در چهارچوب قوانین کشور است. عمر کوتاه این شهر نوبنیاد و نقش اقوام مختلف در شکل گیری این شهر، حکایت از تعدد نحله های فکری و نگرش های مختلف دارد. این‌که یک شهر ظرفیت پذیرش گرایش های مختلفی را در چهارچوب قوانین کشوری دارا باشد یک حسن است و در صورت شکل گیری جامعه مدنی تحت قیمومیت نگرش های متفاوت، چند صدایی بر جامعه حاکم می‌شود و رشد و توسعه همواره حاصل تقابل و رقابت های سیاسی سالم است.

این روزها اتهام نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی برای مدیران استانی تبدیل به یک دستاویز شده تا با طرح دعوی، نشریات و جامعه محدود مطالبه گر را تحت فشار قرار دهند تا از مواضع خود کوتاه آیند. در این میان یک نکته بسیار حائز اهميت است.

مولوی عبدالحميد، امام جمعه مسجد مکی زاهدان در خطبه جمعه خود از محرومیت اهل سنت و عدم آزادی از فعالیت های حزبی سخن گفت. این ادعا در حالی به زبان آورده می شود که مسجد مکی خود عامل برخورد قهری با شکل گیری هر گونه فعالیت مدنی و حزبی توسط قوم بلوچ در زاهدان بوده است. علی‌رغم این‌که چندين اهل سنت بلوچ نمایندگی احزاب سراسری در استان را گرفته اند، اما به نظر می رسد تاکنون هیچ اقدامی برای ثبت حزب نشده است یا حداقل منع قانونی برای اهل سنت وجود ندارد.

سیطره تفکر سیاست سنتی بر فضای استان، یک بن بست سیاسی به وجود آورده و امکان زایش تفکرات نو را گرفته است. سایه سنگین مردان سیاست بدون مدرک تحصیلی سیاسی یا اقتصاد و دانش لازم علم سیاست، به استمرار عقب ماندگی های تاریخی تداوم بخشيده است. در نبود احزاب فعال، رسانه های مستقل و نهادهای مدنی، این مردان قدرت عاری از اندیشه های مدرن در هیبت رهبران مذهبی، بزرگان طوايف و مراکز قدرت سنتی هستند که خط و ربط های سیاسی استان را تعیین کرده و آرای مردمی را به صندوق انتخابات سوق می دهند. بحران در شورای اسلامی شهرهای استان، ناکارامدی نمايندگان مجلس و مردان تاثیرگذار در انتصابات، نمونه بارز در مسیر اشتباه بودن است.