نامه سرگشاده مدیرمسئول دیار عیار به رئیس دانشگاه علوم پزشکی زابل
در بخشی از این نامه سرگشاده آمده است: وقتی برای حضور در نشست خبری، به جای دعوت از رسانه منتقد، از یک شخص حقیقی که هیچ وابستگی به رسانههای رسمی ندارد و در گذشته به عنوان مجری حقالزحمه در رادیوشهری فعالیت داشته را دعوت میکنید تا از عملکردتان تقدیر کند، انتصاب نیروهای طرحی را توجیه کند و هر آنچه که در شان خودش است را به پایگاه خبری منتقد نسبت دهد، یعنی هدف، اطلاعرسانی نیست، بلکه نمایش است! این مسئله نشان از عدم تمایل به شفافیت و مواجهه با نقد دارد. آیا میخواهید جامعه فقط آن چیزی را ببینید که شما میپسندید؟
پاسخ مبهم دانشگاه علوم پزشکی زابل به پرسشهای «بومیگریزی»؛ استناد به مواد کلی برای توجیه انتصابات ناقض دستورالعمل؟ +جوابیه دانشگاه
در پی انتشار گزارش تحقیقی «دیار عیار» پیرامون انتصاب نیروهای طرحی و غیر بومی در دانشگاه علوم پزشکی زابل، پاسخهای منتشر شده از سوی این دانشگاه، به جای شفافسازی، ابهامات حقوقی و ساختاری جدیدی را در افکار عمومی ایجاد کرده است. پاسخهای دانشگاه، نه تنها به پرسشهای بنیادین درباره «حذف سرمایههای انسانی بومی» پاسخ نمیدهد، بلکه با استناد به مفاد کلی آییننامهها، سعی در پوشش دادن خلأهای قانونی موجود دارد.
شایعه سپردن منطقه آزاد چابهار به یک غیر بومی ناآشنا صحت دارد؟
شایعه حذف بومی ها از مدیریت منطقه آزاد چابهار در حالیکه به تازگی برای استان یک استاندار بومی برگزیده شده، تکرار حسرت های گذشته است. منطقه آزاد چابهار و طرح توسعه سواحل مکران مورد مناقشه میان دولتمردان و بومیان منطقه، از زیربناهای توسعه اقتصادی ست. هنوز زمان زیادی از انتصاب حمیرا ریگی به عنوان مدیرعامل منطقه آزاد چابهار نمیگذرد که شایعه حذف وی و برخی دیگر از بومی ها در هیات مدیره به صورت غیر رسمی نشر می شود.
چرا بومیان در صدا و سیما امکان رشد ندارند، اما غیر بومیان دارند؟
امروز رخدادی غریب، رخ داد. انتصاب جابر علیمحمدی به عنوان مدیرکل صدا و سیمای سیستان و بلوچستان، شوکی بزرگ برای دغدغه مندان رسانه است. از آنروی این موضوع قابل اعتناست که حدود چهار سال از آمدن وی به استان نمی گذرد و او اکنون بر یکی از مهمترین کرسی های استان تکیه می زند. او قبل از آمدن به استان در شهرکرد متصدی حفاظت فیزیکی بود و به عنوان معاون صیانت به صدا و سیمای سیستان و بلوچستان آمد. حال این سوال مطرح است که چگونه یک کارمند عادی در عرض چهار سال در سیستان و بلوچستان به مدیر کلی می رسد، اما بومیان منطقه از دستیابی به چنین توفیقی محرومند؟































