تداوم و گسترش دامنه حملات تحریک طالبان پاکستان به نظامیان پاکستانی در مناطق قبایلی و خیبرپختونخوا و پخش گزارش‌هایی در مورد عملیات‌های هماهنگ این گروه با جدایی طلبان بلوچ، حکایت از آن دارد که راهکارهای استفاده شده برای مهار TTP تاکنون نتوانسته تاثیر لازم و کافی از خود برجای گذارد. این موضوع به خوبی می‌تواند دلیل چرخش پاکستان به سوی راهکارها و راهبردهای جدیدی را توضیح دهد. البته پاکستان می‌تواند به راهکارهای جانبی دیگری همچون اعمال فشار بر طالبان از طریق آمریکا و یا تقویت ملی‌گرایان پشتون در برابر طالبان هم نظر داشته باشد. اما هیچ کدام از آنها نمی‌تواند به اندازه تعامل با طالبان برای اسلام‌آباد اثر بخش باشد. طالبان هم اگر چه در مواضع رسمی نظراتی مشابه با TTP مطرح کرده، اما نشان داده که تمایلی به افزایش تنش‌ها با پاکستان نداشته و صرفا در میانه دو سنگ آسیاب گرفتار آمده است.

درحالی سیستان پنج روز بحرانی از نظر وزش توفان و گرد و خاک را پشت سر گذاشته که روز گذشته شاخص کیفیت هوای برخی شهرستان‌های شمال سیستان و بلوچستان برای همه گروه‌های سنی ناسالم و بالاتر از استاندارهای سازمان جهانی بهداشت بوده است.

«و روز دوشنبه شبگیر، امیرمسعود برنشست و به کران رود هیرمند رفت با بازان و یوزان و حشم و ندیمان و مطربان؛ و تا چاشتگاه به صید مشغول بودند..».

کلاف سردرگم ساختار دیپلماسی کشور در حوزه آب و مصائب زیست محیطی حاصل از سیاست های آبی کشورهای همسایه به ویژه افغانستان و ترکیه و حکمرانی نادرست آب، باعث بروز فجایع انسانی و زیست محیطی بسیاری را در کشور شده که اگر برای آن چاره‌ی اندیشیده نشود، در مناطق شرق، شمال شرق و غرب و شمال‌غرب کشور نیز تشدید می شود.

با تداوم کشتار شیعیان هزاره در ولایت ارزگان افغانستان، واکنش ها به آنچه که «کشتار سیستماتیک» هزاره ها در این ولایت خوانده می شود، افزایش یافته است.

مرگ تالاب بین المللی هامون حدود دو دهه شرایط زیست محیطی نامطلوبی را بر اهالی سیستان تحمیل کرده که هر چه جلوتر می رویم، وضعیت اسفناک تر می شود.

وزیر انرژی و آب دولت طالبان گفت، افغانستان با کشورهای آسیای مرکزی معاهده‌ای برای استفاده از آب آمو دریا ندارد، اما برای رفع نگرانی‌های آنها آماده گفتگو است.

سرپرست وزارت خارجه طالبان در دیدار با نماینده ویژه پاکستان گفته است که «مشکلات امنیتی» بین دو کشور باید از طریق کمیته‌های مشترک حل شوند و به دلایل سیاسی و امنیتی، نباید گذرگاه‌ها را بست.

عرب¬‌ها در 20 سال گذشته سه موضع در قبال افغانستان داشتد؛ دسته‌ای از کشورها موضعی کاملا بی‌طرف داشتند و بی‌علاقه به مسائل افغانستان بودند که کشورهای هلال حاصل‌خیز و حاشیه نشین‌های خلیج‌فارس به استثنای قطر در این دسته حضور داشتند. دوم کشور عراق بود که سرنوشت مشابه افغانستان داشت و وضعیت افغانستان را رصد می‌کرد اما تعاملی در میان نبود. سوم، تعدادی از کشورهای عربی مانند مصر، امارات و عربستان تلاش کردند تا در چهارچوب‌های کلان تعاملات استراتژیکی با غرب، به مسایل افغانستان ورود پیدا کنند. به دلیل جابجایی قدرت در برخی از این کشورها از جمله عربستان، ریاض از نقش مهم بازیگری در حلقه دوم بحران افغانستان به حلقه سوم عقب‌نشینی کرد. در این سو نیز نه حکومت افغانستان و نه طالبان تعهد و علاقه سعودی‌ها به مسائل افغانستان را جدی نمی‌دانستند.

زمانی که آخرین سرباز آمریکایی در 30 آگوست 2021 خاک افغانستان را ترک کرد و اداره کشور به دست طالبان افتاد، جهان خود را برای کابوسی از فجایع حقوق بشری آماده کرد. طالبان هم تمام انتظارات را برآورده کرد. طبق گفته‌های ناظران بین‌المللی حاکمان تندروی افغانستان که پس از 20 سال قدرت را از دولت تحت حمایت آمریکا پس گرفتند، کشتارهای انتقام‌جویانه، شکنجه و آدم‌ربایی را در صدر اقدامات خود قرار دادند. طالبان همچنین رادیکال‌ترین تبعیض‌های جنسیتی را اعمال کردند، حق تحصیل و اشتغال به‌کار را از میلیون‌ها زن و دختر افغان گرفتند و حتی سالن‌های زیبایی را هم تعطیل کردند.