سهمیه ماهانه سوخت خودروهای استان به ۱۶۰ لیتر افزایش یافت و از امروز در کارت‌های سوخت اعمال می‌شود.

حل مسائل امنیتی و رفع موانع توسعه، در گرو کار کارشناسی و واکاوی ریشه‌های تاریخی آن است. نهادهای حاکمیتی، امنیتی و فرهنگی باید با درک درست مسئله و تعریف راهبردِ رقیب، برای آن چاره‌اندیشی کنند؛ در غیر این صورت، بحث و جدل تریبون‌داران، زدن برچسب‌های ناروا یا توصیه به تسلیح افراد برای حفظ خود، نه‌تنها راه حل منطقی نیست، بلکه با توجه به شرایط حساس کشور، به التهاب فضا دامن می‌زند. در این یادداشت، نگاهی به برخی از این مسائل دارم.

این روزها گویی اظهارنظرهای جنجالی به مثابه ویروسی مسری، از پایتخت تا دورترین استان‌ها را درنوردیده است. گویی هرکس تریبونی در اختیار دارد، خود را ناگزیر از موضع‌گیری‌های تند و احساسی می‌بیند و اکنون این آفت، دامان سیستان و بلوچستان را نیز گرفته است. استانی که در این روزها، بیش از هر زمان دیگری به آرامش، تدبیر و خردورزی نیازمند است. در شرایطی که ناآرامی‌ها، ناامنی‌ها و ترورها امان مردم را بریده است، برخی سخن‌پراکنی‌های هیجانی و شتابزده، نه تنها گرهی از کار فروبسته نمی‌گشاید، بلکه راه را برای دستیابی به امنیت پایدار دشوارتر می‌سازد.

سیستان و بلوچستان را نمی‌توان با همان نسخه‌ای اداره کرد که برای استان‌های کوچک کشور پیچیده می‌شود. این استان با وسعتی کم‌نظیر، فاصله‌های طولانی میان شهرها، بخش‌ها و روستاها و کمبود زیرساخت‌های حمل‌ونقل، شرایطی متفاوت نسبت به بسیاری از نقاط کشور دارد.

در پهنه‌ی سیستان و بلوچستان، جایی که بادهای موسمی و صد و بیست روزه، روح زمین را می‌خراشند و آفتاب بی‌امان می‌تابد، بقا هرگز امری فردی نبوده است. در این جغرافیای قهرآلود، آدمی بدون تکیه بر جمع خویش، طعمه‌ی هول و هراس طبیعت و تاریخ می‌شد. طایفه در سیستان و بلوچستان، پیش از آنکه یک سازه‌ی اجتماعی صرف باشد، سپری است در برابر سیلی بنیان‌کن، پاسخی است بدوی اما هوشمندانه به دشواریِ هستی. خانواده‌هایی که تبار خود را به پدری مشترک یا مادری اسطوره‌ای می‌رسانند و این اشتراک خونی و اسطوره‌ای را نه صرفاً یک داده‌ی نسبی، که مایه‌ی مباهات و شالوده‌ی هویت خویش می‌پندارند.

طرح ملی ایران جان را می‌توان فرصتی استثنایی و بی‌بدیل برای هر استان دانست تا بتواند در کانون توجه ملی قرار گیرد و توانمندی‌ها، ظرفیت‌ها و زیبایی‌های خود را به تصویر بکشد. این طرح به‌ویژه برای استان سیستان و بلوچستان که همواره نیازمند بازنمایی واقعی و خنثی‌سازی تصاویر قالبِ نامناسب است، اهمیتی دوچندان دارد. آنچه در اجرای این طرح در استان رقم می‌خورد، اما بیش از آنکه نویدبخش بهره‌گیری از این فرصت طلایی باشد، نشان‌دهنده تکرار رویه‌هایی ناکارآمد و دوری گزینی از سرمایه‌های اصلی و اصیل فرهنگی و هنری استان است.

اختلاف بر سر زمینی که به ربودن منصور کهرازهی در ملأ عام ختم شد و در فضای مجازی تهدیدها از سوی طرفین ادامه یافت و وویس‌هایی که دست به دست شد، بر ابهامات افزود. ماجرایی که پای شهرداری و حوزه اختیارات شهرداری را نیز به میان کشید. در هر روی این ماجرا، فراتر از یک جرم جنایی ساده به مثابۀ نشانه‌ای از بحران عمیق‌تر در ساختار اجتماعی سیستان و بلوچستان قابل خواندن است.

تصمیم برای کاهش سن ورود به مدارس از هفت به پنج سال، اگرچه ممکن است با انگیزه‌ توسعه فراگیر پیش رود، اما در شرایط کنونی سیستان و بلوچستان می‌تواند پیامد هایی گسترده و زیان‌ بار به همراه آورد. اجرای یک نسخه واحد برای سراسر کشور بدون توجه به نابرابری‌های ساختاری تاریخی و شرایط میدانی این استان، خطر تشدید محرومیت‌های آموزشی را افزایش می‌دهد.

ورزش‌های ریشه‌دار در شبه‌قاره هند و پاکستان که از دیرباز در حوزه تمدنی ایران وجود داشته تا زمانی که در سطح ملی و بین‌المللی از ارزش‌های مادی و معنوی بالایی برخوردار نباشند، معمولاً به استان سیستان و بلوچستان یا استان‌هایی دارای ریشه قومی با این منطقه مانند گلستان، محدود می‌شود، اما به محض این‌که این رشته‌ها با حضور در رقابت‌های معتبر جهانی یا دستیابی به بازار حرفه‌ای و امکان جذب لژیونر مطرح شوند، در کوتاه ترین زمان چندین متولی و «صاحب» برای آن پیدا می‌شود و برخی دلسوزان و تصمیم‌گیران در پایتخت یا استان‌های برخوردار، داعیه‌دار توسعه آن رشته خواهند شد.

مراسم اختتامیه جشنواره استعدادیابی بسکتبال تیم ملی ۲۰۳۲ روز، چهارشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۴ با حضور استعدادهای جوان بسکتبال از سراسر کشور، از جمله شرکت‌کنندگانی از استان سیستان و بلوچستان، در شهرستان یزد برگزار شد. این رویداد با هدف شناسایی و پرورش استعدادهای بسکتبال برای تیم‌های ملی آینده ایران در فضایی پرشور و با حضور مسئولین، مربیان و ورزشکاران جوان به کار خود پایان داد.