پس از تقسیم بلوچستان به دو قسمت و سپردن بخش وسیعی از آن به بلوچستان پاکستان، فرهنگ بلوچستان دو پاره شد. عده ای به حکومت مرکزی ایران نزدیک شده و عده ای به دلیل مراودات گسترده با بلوچ های پاکستان متاثر از نگرش مذهبی و سیاسی آنسوی مرزها شدند.
بلوچستان پاکستان سرنوشت متفاوتی نسبت به بلوچستان ایران در پیش گرفت. بخشی از خاک بلوچستان پاکستان در ادواری به صورت خودمختار اداره میشد و از حکومت مرکزی پاکستان تمکین نمیکرد. پس از سرکوب حکومت خودمختار بلوچ ها در پاکستان، رویای بلوچستان مستقل در بین فعالان عرصه سیاست در بلوچستان پاکستان به جد مطرح بوده و خود را ملت بلوچ می خوانند و پرچم مخصوص به خود دارند. این تفکر جدایی طلبی از سوی جدایی طلبان آنسوی مرز به بلوچستان ایران هم آمده، اما به این معنی نیست که بلوچ های ایران، جدایی طلب هستند. برخی چهره های سرشناس و برخی از عامه مردم بلوچ به این تفکر گرایش پیدا کرده اند که آمار مشخصی از آنها در دست نیست و جسته و گریخته در فضای مجازی و گفتگوهای خصوصی شاهد بیان نقطه نظراتشان هستیم.
این جدایی طلبان، هم مانند قاچاقچیان اقدام به ایجاد ناامنی و مبارزه مسلحانه کرده که باعث افزایش میزان اخبار صادره ناامنی از سیستان و بلوچستان شده اند.
گروهک های تروریستی جیش العدل و وابسته به تفکر داعش و طالبان، با به تصویر کشیدن امکانات نظامی و ارتش شبه نظامی خود در فضای مجازی و رسانه ای، تصوری از جنگ داخلی در سیستان و بلوچستان را به دنیا عرضه می کنند.
انتشار اخبار درگیری نظامیان و مرزبانان، رعب و وحشت را به دنیا مخابره می کند. با این اوضاع چگونه می توان توقع داشت سیستان از خود تصویری متفاوت عرضه نماید؟ جدایی طلبان تحت تاثیر آموزه های اشتباه جزوه مساله بلوچستان، سیستان را متعلق به بلوچستان می دانند و این صدا با توجه به فضایی که در استان ایجاد شده به عنوان صدای قالب شنیده می شود. بسیاری از ایرانیان هنوز نمی دانند سیستانی ها فارس هستند و به لحاظ قومیت و مذهب با قوم بلوچ فرق دارند و فقط از قضای روزگار و به علت اشتباه تاریخی پادشاهی پهلوی، تحت لوای یک استان جمع شده اند.
در هر روی هم اکنون برای آنکه سیستان بتواند از زیر یوغ ناامنی های بلوچستان برهد، لازم است مسیر سیاسی و مرزبندی خود را جدا ساخته و با ارائه تصویری جدید و روایتی دیگر از خود، در سایه امنیت به توسعه خود بیندیشد.
