این اتفاقات درحالی رخ می دهد که خشکسالی دو دهه اخیر موجب افزایش چشمگیر ریزگردها در منطقه شده است و زندگی مردم را بیش از گذشته سخت و بسیاری از خانه ها زیر خروارها خاک و ریزگرد حاصل از آن دفن شده است و آنچه بیش از این مسائل مردم سیستان را رنج می دهد عدم توجه کافی و صحیح به این مشکلات از سوی نهادهای متولی از جمله منابع طبیعی و محیط زیست است.
کم تحرکی یا بهتر بگوییم بی تحرکی این دو نهاد اصلی دراین حوزه، علیرغم تمامی وعده ها نگرانی های بسیاری در مردم بوجود آورده است که شاید راه حلی برای برون رفت از شرایط فعلی وجود ندارد، در صورتی که برای مثال علیمرادی مدیرکل فعلی محیط زیست استان پیش ازاینکه بر کرسی مدیرکلی بنشیند مدعی اختراع مالچی سازگار با محیط زیست بود، اما اکنونکه خود متولی و کننده کار می باشد عملا هیچ گزارشی درخصوص استفاده از این مالچ برای کاهش اثرات طوفان ها دیده نمی شود و از سویی منابع طبیعی نیز هیچ عملکرد قابل مشاهده ای دراین مشکل از خود نشان نداده است و درنهایت این مردم هستند که متضرر شده و بر مشکلاتشان روز به روز افزوده می شود.
بنا براین گزارش موارد بالا را وقتی در کنار عدم توجه این دو نهاد متولی به اعلام پژوهشگاه زابل مبنی بر آمادگی جهت ارائه راهکارهای تخصصی در حوزه مشکلات سیستان بگذاریم متوجه می شویم که حلقه مفقوده مشکلات فعلی، عدم خواست و تحرک کافی از سوی مسئولین منطقه و استان است و اِلا طبق گفته های کارشناسان راه حل هایی (ازجمله کاشت درخت گز – مالچ پاشی نانو – ترسازی کانون های بحران با پسآب فاضلاب زابل و …) برای کاهش اثرات این بحران خانمان برانداز وجود دارد.








