به گزارش دیار عیار، یک نیروی طرحی به عنوان معاون دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی زابل و نیروی طرحی دیگری نیز به ریاست یا سرپرست بیمارستان امیرالمؤمنین(ع) زابل منصوب شدهاند؛ بیمارستانی که به عنوان مهمترین مرکز درمانی منطقه سیستان، نقشی تعیینکننده در ارائه خدمات سلامت به مردم شمال استان دارد. همچنین مدیران داخلی بیمارستان های امیرالمؤمنین(ع) و امام خمینی زابل نیز از نیرو های طرحی هستند و طبق شنیدهها، رییس شبکه بهداشت و درمان شهرستان هامون نیز از این قاعده مستثنی نیست.
سپردن چنین مسئولیتهای مهمی به نیروهای طرحی، این پرسش را ایجاد کرده که ملاک رییس دانشگاه علوم پزشکی برای انتخاب مدیران چیست و آیا ظرفیت نیروهای باسابقه و متخصص منطقه در این انتصابها مورد توجه قرار گرفته است؟ آیا از نظر رییس دانشگاه، توانمندی یک نیروی جوان غیربومی که به تازگی فارغالتحصیل شده و فاقد سوابق مدیریتی است؛ نسبت به تمامی سرمایههای انسانی بومی این دانشگاه، برای تصدی پست تخصصی ریاست مهمترین بیمارستان حوزه سیستان شایستهتر و توانمندتر است؟ رییس دانشگاه علوم پزشکی زابل نسبت به سرمایههای بومی سیستان با دارا بودن سوابق مدیریتی و عملیاتی و داشتن شرایط احراز پست، ملاحظات خاصی دارد که دست به چنین انتصاباتی میزند؟
انتصاب نیروهای طرحی در مناصب مدیریتی دانشگاه علوم پزشکی زابل براساس کدام ماده قانونی آیین نامه اداری و استخدامی کارکنان غیر هیات علمی یا قانون مدیریت خدمات کشوری صورت گرفته است؟ مادامی که تصدی افراد در پستهای مدیریتی، مصداق تصدی خلاف قانون باشد، ضمن ذبح روح قوانین، فرد نمیتواند تصرفات حقوقی و مالی داشته باشد؛ در این شرایط، چنین فردی چگونه میتواند تحول ایجاد کند؟
دستگاههای نظارتی از جمله دیوان محاسبات سیستان و بلوچستان و بازرسیکل قضایی سیستان و بلوچستان نباید نسبت به این مسائل، بی تفاوت باشند.
حضور مدیران و معاونان غیربومی در ساختار دانشگاه، از جمله در سطح معاونتهای اصلی و همچنین هیئت جذب، موجب شده این پرسش بیش از گذشته مطرح شود که سهم نخبگان، پزشکان، اعضای هیئت علمی و مدیران باسابقه سیستان از مدیریت دانشگاه علوم پزشکی زابل چیست؟
منتقدان این روند معتقدند سیستان نباید به محلی برای کسب سابقه مدیریتی و تقویت رزومه نیروهای غیربومی تبدیل شود؛ نیروهایی که پس از طی دوره فعالیت خود، با رزومهای تقویتشده راهی مسئولیتهای دیگر میشوند، در حالی که مدیران و نخبگان بومی با وجود سالها تجربه و شناخت از مسائل منطقه، کمتر فرصت حضور در جایگاههای تصمیمگیری را پیدا میکنند.
دیار عیار برای روشن شدن مبنای این انتصابها، موضوع را با دکتر شهدادی، رئیس دانشگاه علوم پزشکی زابل، در میان گذاشت. وی مدعی شد که بکارگیری نیروهای طرحی در مسئولیتهای مدیریتی منع قانونی ندارد. با این حال، پس از درخواست این رسانه برای ارائه مستند یا ماده قانونی مرتبط، علیرغم وعده ارسال مستند قانونی انتصاب نیروهای طرحی، تا زمان تنظیم این گزارش، مستندی در این خصوص ارائه نشده است.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی زابل همچنین در بخشی از گفتوگو با دیار عیار در پاسخ به چرایی استفاده از نیروهای غیربومی، اظهار داشت که «نیروهای بومی با یکدیگر نمیسازند و برای هم مانع ایجاد میکنند.» اظهارنظری که به علت نسبی بودن هر امری، با واکنش و انتقاد برخی فعالان و نخبگان منطقه همراه شده است.
منتقدان معتقدند اگر چنین چالشهایی نیز وجود داشته باشد، مدیریت و ایجاد همافزایی میان ظرفیتهای بومی، بخشی از وظایف مدیریت ارشد دانشگاه است و نمیتوان آن را مبنایی برای سپردن مسئولیتهای کلیدی به نیروهای غیربومی، بهویژه نیروهای طرحی، دانست.
اکنون انتظار افکار عمومی از رئیس دانشگاه علوم پزشکی زابل، شفافسازی درباره معیارهای انتخاب مدیران، چرایی سپردن مسئولیتهای کلیدی به نیروهای طرحی و همچنین تبیین سیاست دانشگاه در استفاده از ظرفیت نخبگان و مدیران بومی سیستان است.
