مدیریت درآمدهای شهرداری، به‌ویژه در کلان‌شهرهایی مانند زاهدان، نقشی تعیین‌کننده در ارتقای کیفیت خدمات شهری و توسعه پایدار ایفا می‌کند. گلایه‌های مکرر از کمبود بودجه و بحران مالی، زمانی می‌تواند به راه‌حلی پایدار منتج شود که نگاهی دقیق‌تر و علمی‌تر به منابع درآمدی موجود انداخته شود.

زاهدان امروز نمونه‌ای تلخ از شهری است که در مسیر نوسازی، هویت خود را به فراموشی سپرده است. این کلان‌شهر که می‌توانست با بهره‌گیری هوشمندانه از معماری بومی سیستان و بلوچستان و تلفیق آن با زبان معماری معاصر، چهره‌ای متمایز و دلنشین بیافریند، امروز در انبوهی از ساختمان‌های بی‌روح و رنگ‌آمیزی‌های نامتعادل غرق شده است. بی‌برنامگی مزمن و فقدان چشم‌انداز منسجم شهری، زاهدان را به یکی از بی‌چهره‌ترین شهرهای کشور بدل کرده که نه هویتی مشخص دارد و نه جذابیتی بصری.

یکی از دغدغه‌های مهم شهروندان و فعالان حوزه شهرسازی در زاهدان، مسئله صدور برخی مجوزهای ساختمانی است که گاه با اعتراض همسایگان و ساکنان مواجه می‌شود. این موضوع که در نگاه اول ممکن است صرفاً یک اختلاف محلی به نظر برسد، می‌تواند پیامدهای مدیریتی و مالی گسترده‌ای برای شهرداری و در نهایت برای شهروندان به همراه داشته باشد. ماجرای اخیر در بلوار معلم زاهدان، نمونه‌ای روشن از این واقعیت است که چگونه یک تصمیم اداری می‌تواند زنجیره‌ای از رویدادها را به دنبال داشته باشد که هزینه‌های آن را همگان متحمل می‌شوند.

سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری زاهدان در نگاه اول نهادی است که باید میان مدیریت شهری و شهروندان پل ارتباطی بزند، فرهنگ مشارکت را در جامعه نهادینه کند و مردم را در مسیر اهداف شهرداری همراه سازد. اما در عمل این سازمان به پاشنه آشیل مدیریت شهری تبدیل شده است. نهادی که نه تنها نتوانسته رسالت خود را محقق کند، بلکه حتی در معرفی خویش به جامعه نیز ناتوان مانده است. این شکاف عمیق میان فلسفه وجودی و عملکرد واقعی، داستانی است از غفلت‌های مدیریتی، ساختارهای فرسوده و فرصت‌های از دست رفته.

شهر در معنای عمیق خود، انباشتی بیش از بتن، فولاد و سازه است. کالبدی زنده که با نبض هنر می‌تپد و از روح فرهنگ جان می‌گیرد. شهری که از شاعرانه‌ترین تجلیات حیات محروم بماند، به کالبدی بی‌روح فرومی‌افتد که تنها سایه‌ای تهی از زیستن را در خود جای داده است. سینما، موسیقی، نمایش و شعر، چهار رکن بنیادین هستند که بر آن‌ها معماری روح شهر استوار می‌گردد و چون یکی از این ارکان فرو ریزد، تمامی بنای معنوی شهر به لرزه درمی‌آید.

در جغرافیای سیاسی ایران معاصر، زاهدان به مثابه آینه‌ای تمام‌نما، تصویر پیچیده‌ای از تعامل قدرت دینی و مدیریت شهری را بازتاب می‌دهد. این شهر که در گوشه‌ای از سرزمین، میان کویرهای سوزان و مرزهای پرماجرا جای گرفته، امروز نه تنها با چالش‌های اقلیمی و جغرافیایی دست به گریبان است، بلکه در دام ساختاری گرفتار آمده که ۶ دوره متوالی، سرنوشت مدیریت شهری‌اش را پیش از آنکه صندوق‌های رأی بسته شوند، رقم زده است.

در حالی‌که تهرانی‌ها، مشهدی‌ها و مردم چند مرکز استان دیگر می‌توانند به صورت زنده جلسات شورای شهر خود را مشاهده و عملکرد منتخبین خود در شورای شهر را رصد کنند، مردم زاهدان اطلاعی از موضوع مذاکرات و مباحث مطروحه و مصوبات شورای شهر ندارند.

مدیریت شهری زاهدان در دورانی حساس به سر می‌برد. آنچه امروز در قالب ناکارآمدی‌های روزمره خود را نشان می‌دهد، برآیند فرآیندی پیچیده از تحولات ساختاری است که بنیان‌های مدیریت دموکراتیک شهر را متزلزل ساخته است. این تحلیل بر آن است تا با رویکردی علمی و مبتنی بر شواهد، ریشه‌های این بحران را در لایه‌های عمیق‌تر جستجو کند و راه‌های برون‌رفت را ترسیم نماید.

بی‌گمان داستان شکایت شهرداری و شورای شهر زاهدان از حامد کیخا، آن شهروند مطالبه‌گری که صفحه اینستاگرامش بسته شد، تنها یک رویداد عادی نیست، بلکه نشانه روشنی از یک چالش بزرگ‌تر در شیوه مدیریت شهری و برخورد با صدای مردم در ایران است. این ماجرا از یک سو، تصویری از ناتوانی نهادهای مسئول در پاسخگویی به پرسش‌های اساسی شهروندان را نشان می‌دهد و از سوی دیگر، زنگ خطری است درباره محدود شدن فضای نقد سازنده. در این میان، آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند، پافشاری مسئولان بر ساکت کردن منتقد به جای حل کردن مشکلاتی است که او گوشزد کرده بود.

در دوران معاصر که مدیریت شهری بر محور اقتصاد دایره‌ای و توسعه پایدار تعریف می‌شود، پروژه خط پردازش پسماند شهر زاهدان به عنوان رهآوردی از اندیشه راهبردی و نگاه تحولی سازمان مدیریت پسماند شهرداری این کلان‌شهر، جایگاه ویژه‌ای در منظومه برنامه‌ریزی توسعه محلی کسب کرده است. این طرح عظیم که در ساختار خود، ماهیت دوگانه حل معضلی دیرپا و آفرینش منبعی نوین برای ثروت‌آفرینی را در خود جای داده، نمایانگر عزمی جدی برای گذار از الگوهای سنتی مدیریت پسماند به سوی رویکردی اقتصادمحور و علمی است.