کلیپ هجوم؛ روایتی انتزاعی از جنگ انسان با طبيعت، با نگرشی متفاوت به موضوع گرد و غبار در سیستان است. جنگی نابرابر، مظلوم کش و تهدیدی برای جامعه سیستان...

فرارسيدن ۱۷ مرداد، ناخودآگاه ما را به یاد جنایت ددمنشانه ۲۵ سال قبل طالبان می اندازد، پس از اِشغال ولسوالی مزار شریف و به طبع آن تعرض به کنسولگری ایران توسط گروه تروریستی طالبان که منجر به شهادت شهید ناصر ریگی، هفت دیپلمات و محمود صارمی مسوول وقت خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) در مزار شریف شد، پس از آن، اخبار کشتار وسیع مردم مزار شریف، واکنش انسان های آزاده را برانگیخت. این واقعه، زمزمه های آغاز جنگ میان ایران و گروه تروریستی که به اماکن دیپلماتیک ایران تعرض کرده بودند را تقویت کرد.

شیوه عملکرد مسئولان افغانستان در کنار نوع عملکرد مسئولان ایران در مسئله همزیستی دو کشور، چیزی شبیه به یک بازی «نهنگ آبی» است که سرانجام همه آنها در نهایت، سیاهی است. کارشناسان و فعالان منطقه‌ای در این زمینه صحبت‌های متعددی را مطرح کرده‌اند و گلایه مردم منطقه و فعالان محیط‌زیستی به نوع عملکرد مسئولان هم کماکان ادامه دارد. اما در این گزارش بنا را بر این نهاده‌ایم که بازی دو سر باخت ایران و افغانستان را مورد بررسی قرار دهیم.

پس از تکمیل و آبگیری بند کمال خان، زنگ هشدار امنیت آبی منطقه سیستان و کلانشهر زاهدان به صدا درآمد، سامانه انحرافی بند کمال خان امکان مدیریت سیلاب‌های حوضه آبریز هیرمند را در اختیار حاکمان افغانستان قرار داد؛ پیش از آن، گاه سیلاب‌هایی بیش از میزان حقابه وارد سیستان می‌شد، بنابراین عدم اجرای معاهده ۱۳۵۱ هیرمند محسوس نبود، اما با کنترل و انحراف سیلاب های رودخانه هیرمند توسط بند کمال خان، به تدریج تنش آبی سیستان تشدید شد.

بیش از 2دهه خشکسالی، ندادن حقابه هیرمند، خشکی دریاچه هامون و سوءمدیریت، شرایطی را در سیستان رقم‌زده که بیش از 100هزار نفر از جمعیت 500هزار نفری آن طی این سال‌ها مهاجرت کرده‌اند. بیش از 10هزار خانوار فقط در یک سال گذشته وطن خود را ترک‌ کرده‌اند و حالا آمارها نشان می‌دهد از جمع 1032روستای سیستان، 203روستا خالی از سکنه هستند. حالا تالاب هامون با 382هزار هکتار مساحت در کنار 150هزار هکتار اراضی کشاورزی که به‌دلیل نبود آب امکان کشت ندارند به کانون ریزگرد تبدیل شده‌اند و به مرور تاسیسات و بناهای موجود زیر شن و گردوغبار دفن می‌شوند.

پایگاه خبری و تحلیلی دیار عیار یک‌سال قبل برای تقویت جامعه مدنی سیستان و بلوچستان، جریان سازی، پیگیری و مطالبه مشکلات به صورت رسمی آغاز بکار کرد. یکی از دلایل مهم عقب ماندگی سیستان و بلوچستان از قطار توسعه را می تواند ضعف نهادهای مدنی ذکر کرد، در یک جامعه مدرن، نهادهای مدنی وظیفه گرفتن ایرادات کار دولت، مطالبه گری، نقد سازنده، آگاه سازی مردم و ... را بر عهده دارند، نهادهای مدنی سیستان و بلوچستان در طول چهار دهه گذشته آنقدر قوی نبودند که بتوانند با جریان سازی ایراد کار دولت ها را بگیرند.

حامیان یک نماینده با بی اخلاقی هر چه تمام روند تخریب علیرضا کیخا مدیرکل صدای سیمای استان، فرشید عابدی مدیر مسوول دیار عیار و سلطانعلی عابدی سردبیر این رسانه را کلید زدند. نماینده مطبوع این هواداران تندرو، به جای پاسخگویی به مطالبات، استودیو را ترک کرده، مانع پخش برنامه شده، حضور دوباره در برنامه را مشروط به عدم حضور میهمانان برنامه قبلی کرده، بر خلاف واقعیت مدعی شده او را در جریان موضوع برنامه نگذاشته اند و ... 

نماینده زابل در مجلس به شرطی حضور در برنامه دادخواه را پذیرفته بود که میهمانان برنامه قبلی که با طرح سوالات چالشی باعث شده بودند وی برنامه را ترک کند، حضور نداشته باشند. این مدل شرط گذاشتن ها اگر تبدیل به سنت شود، برای شبکه هامون بسیار خطرناک است.

مدیرمسئول پایگاه خبری تحلیلی دیار عیار، گفت: طبق مصوبه اخیر مجمع عمومی ‌سازمان ملل، حقوق محیط زیستی در دسته حقوق بشر قرار می‌گیرد، پیامدهای زیست محیطی سدسازی‌های افغانستان و سیاست های آبی این کشور، نقض حقوق بشر نیست، بلکه جنایت علیه بشریت است.

محمد سرگزی نماینده سیستان در پاسخ به پرسشی مبنی بر ترک برنامه دادخواه و جلوگیری از پخش آن، مطرح کرد که موضوع برنامه با من هماهنگ نشده بود و ارائه این موضوع نیاز به مستندات داشت، پس اجازه گرفتم و از برنامه خارج شدیم، ما با هیچ مجموعه ای برای اینکه برنامه پخش نشود، صحبت نکردیم. مجری و تهیه کننده برنامه، برخی اظهارات نماینده را رد کرد.