در حالی که به دلیل سرمایه‌گذاری، فعالیت‌ها و تحریک‌های گروه‌های تروریستی و تجزیه‌طلب در سیستان و بلوچستان از طریق ایجاد شائبه و نگرانی، سطح خشونت، ترور و فرار سرمایه افزایش یافته و راه مقابله با این موارد، شفاف‌سازی رسانه‌ای و فعالیت فرهنگی هدفمند است، اما استانداری سیستان و بلوچستان فعالیت رسانه‌ای را محدود کرده و در سال جاری صرفاً یک جلسه شورای اطلاع‌رسانی برگزار کرده است.

مدتی از انتصاب استاندار بومی و اهل سنت در سیستان و بلوچستان می‌گذرد؛ انتصابی که در ابتدا به‌عنوان نقطه عطف در تاریخ مدیریت استان معرفی شد، اما اکنون با گذر زمان، روشن شده که نه بومی بودن استاندار و نه شعارهای هم‌گرایی قومی و مذهبی نتوانسته گرهی از وضعیت بحرانی مردم سیستان باز کنند. آن‌چه امروز دیده می‌شود، تکرار همان الگوی همیشگی بی‌تفاوتی و عملکرد نادرست است؛ تنها چهره‌ها و اسامی عوض شده‌اند.

سیستان و بلوچستان در دور باطلی از ناامنی و توسعه‌نیافتگی گرفتار آمده است که نه انتصابات بومی و نه وعده‌های دولتی نتوانسته‌اند آن را بشکنند. ربوده شدن منصور کهرازهی، مدیر سابق شهرداری منطقه ۲ زاهدان، پیام تلخی را به جامعه این استان مخابره کرد؛ دیگر هیچ‌کس صرف‌نظر از جایگاه قومی و اجتماعی‌اش، در امان نیست.

مهرماه ۱۴۰۲ استاندار وقت سیستان و بلوچستان درپی اعطای برخی از اختیارات رئیس‌جمهور و هیات وزیران به وی، طی نامه‌ای به فرماندهی انتظامی استان، تردد خودروهای پلاک منطقه آزاد چابهار در جغرافیای سیستان و بلوچستان را اجرایی کرد.

استاندار سیستان و بلوچستان در مراسم بزرگداشت صلح و وفاق گفت: رسیدگی به ابعاد مختلف حادثه هشتم مهرماه ۱۴۰۱ در زاهدان با تأکید بر اجرای عدالت، حمایت از خانواده‌های جان‌باختگان و تحقق حقوق مردم، با دقت و حساسیت ویژه دنبال شده است.

استاندار سیستان و بلوچستان گفت: با پیگیری‌های مستمر سهمیه پذیرش دانشجو در رشته‌های پزشکی و دندانپزشکی در دانشگاه‌های علوم پزشکی استان افزایش یافت.

چون نغمه‌ی نام «عبدالسلام بلوچزاده» به عنوان گزینه‌ی بی‌بدیل تصدی منصب مدیرکلی فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان در فضای اداری طنین انداخت، این قلمِ آگاه و چشمانی که سه دهه‌ی پر‌فراز و نشیب را به تماشا نشسته، یکسر از هرگونه نهال امید به اصلاحات در این عرصه، بی‌بهره گردید. بی‌شک جناب بلوچزاده، شخصیتی است وارسته، نیک‌منش و بلندهمت، لیکن تجربه‌ی دوران معاونت هنری ایشان، علی‌رغم منشِ محترمانه و سجایای اخلاقیِ ستودنی، حاکی از عملکردی سست و ناکارآمد بود.

راه آهن چابهار _ زاهدان _ سرخس یکی از ابرپروژه‌هایی‌ست که برای توسعه اقتصادی کشور، تکمیل کریدور شمال به جنوب، سواحل مکران و استان‌های سیستان و بلوچستان و خراسان‌ها در حال تکمیل است. اگر چه که از دولت یازدهم تا کنون تلاش‌های زیادی برای تکمیل این پروژه شده، اما روند کُند پیشرفت فیزیکی آن و سرمایه‌گذاری چین بر روی بندر گوادر پاکستان و شبکه بزرگراهی این‌ کشور موجب شده که فرصت‌های طلایی ژئوپلیتیکی و ژئواکونومی این پروژه کم اثر شود و از طرفی چالش‌های طبیعی استان و بی توجهی به سایر مسیرهای ریلی به مقاصد مرزهای میرجاوه و میلک، توسعه اقتصادی از طریق راه آهن زاهدان به چابهار را به یک توهم بَدَل کرده است. زیرا تکمیل این پروژه با توجه به شرایط کنونی، منطقه جنوبشرق را صرفا روی کاغذ به توسعه می‌رساند.

در دومین مجلسِ مطبوعاتی، آنگاه که سایه‌های ابهام بر سرِ طرح موسوم به "رزاق" – فروشِ سوختِ مازادی که گویا از نیازِ جایگاه‌ها سرریز کرده بود – سنگینی می‌کرد، استاندارِ سیستان و بلوچستان، منصور بیجار، در برابر پرسشِ سردبیرِ دیارِ عیار، پاسخی داد که چون نسیمِ امیدی در فضای خفقان‌آلودِ بی‌اطلاعی وزید. وعده‌ای قطعی: "طی دو هفته آینده گزارشی شفاف و جامع در اختیار رسانه‌ها و مردم قرار خواهد گرفت." این کلام، چون فرمانی رسمی، بر تارکِ آن نشست نقش بست و انتظاری را بنیان نهاد.

استاندار سیستان و بلوچستان، نقش استان را در سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران کلیدی و راهبردی توصیف کرد و گفت: سیستان و بلوچستان، محور اتصال پاکستان به آسیای میانه و اروپاست.