در روزهای اخیر، اظهارنظر مولوی عبدالحمید، امام جمعه مسجد مکی زاهدان، خطاب به مسؤولان استانی مبنی بر اینکه «اگر نمی‌توانند جلوی ناامنی‌ها را بگیرند، به مردم اجازه دهند جلوی آن را بگیرند»، بازتاب گسترده‌ای در محافل عمومی و رسانه‌ای یافته است. این سخن اگر چه از سر دغدغه‌مندی و احساس مسؤولیت نسبت به امنیت مردم سیستان و بلوچستان بیان شده، اما در بطن خود پرسش‌های بنیادینی را دربارهٔ سازوکار عملی چنین پیشنهادی، حدود مسؤولیت مردم و حاکمیت و پیامدهای احتمالی ورود مستقیم شهروندان به معادلات امنیتی برمی‌انگیزد. این نوشتار می‌کوشد تا با نگاهی تحلیلی و چندبعدی، ابعاد گوناگون این پیشنهاد را واکاوی کند و از زوایای مختلف به این پرسش پاسخ دهد که آیا مردمِ قربانیِ ناامنی می‌توانند خود به مقابله با گروگان‌گیری برخیزند یا آنکه این راه، بیراهه‌ای خطرناک در مسیر تأمین امنیت است.

ویدئو بازدید فضل‌محمد حقانی، سفیر طالبان در تهران از مدرسه " جامعه‌الحرمین" چابهار و فریادهای "زنده باد امارت اسلامی" حضار، با توجه به ترور یکی از صاحب منصبان نظامی سابق افغانستان در تهران، واکنش‌های زیادی را در فضای عمومی برانگیخت. رفتار در ایالت بلوچستان پاکستان، رفتار ناقض اصول دیپلماتیک دیپلمات‌های طالبان در سفارت افغانستان در تهران، کنسولگری افغانستان در مشهد، نگرانی زیادی بابت ردپای طالبان و افزایش نفوذ این گروه در چابهار به وجود آورده است.

امام جمعه اهل سنت مسجد مکی زاهدان گفت: متاسفانه گزارش می‌رسد که باندهایی تشکیل شده‌اند که مردم را برای قرض و یا برای باج‌خواهی به گروگان می‌برند. گروگان‌گیری به هر دلیلی، چه برای قرض باشد و چه برای باج‌خواهی، حرام، ناجایز و جنایتی بزرگ است.

سیستان و بلوچستان در دور باطلی از ناامنی و توسعه‌نیافتگی گرفتار آمده است که نه انتصابات بومی و نه وعده‌های دولتی نتوانسته‌اند آن را بشکنند. ربوده شدن منصور کهرازهی، مدیر سابق شهرداری منطقه ۲ زاهدان، پیام تلخی را به جامعه این استان مخابره کرد؛ دیگر هیچ‌کس صرف‌نظر از جایگاه قومی و اجتماعی‌اش، در امان نیست.

مولوی عبدالحمید اسماعیل‌زهی با صدور بیانیه‌ای حمله مسلحانه به دادگستری سیستان‌و‌بلوچستان را «ناجوانمردانه» توصیف کرده و آن را به شدت محکوم کرد.

اگر چه همواره مدیریت نادرست منابع آب در وزارت نیرو وجود داشته، اما وجود مهندسین آگاه و نخبه مانع تصمیمات اشتباه و هزینه بردار می‌شده است. با آمدن احمدی نژاد و حاکم شدن قلدر مآبی بر سیستم اداری و حذف مهندسین نخبه و غالباً بازنشسنه شدن نسل مهندسین تحصیلکرده و آگاه به امور آبی، روند اضمحلال اداری در بدنه وزارت نیرو آغاز و تصمیمات اشتباه و غیر کارشناسی شده در جای جای ایران، خود را به نمایش گذاشت.

هفته گذشته پس از ورود سیلاب رودخانه هیرمند به مرز سیستان، خبر اعزام هیاتی متشکل از منتفذان طایفه‌ای و مذهبی بلوچ منطقه سیستان به ولایت نیمروز و برگزاری جلسه‌ای میان این هیات و والی نیمروز در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد.

بازگشت مولوی عبدالحمید و هوادران وی به آغوش نظام از جهات بسیاری باعث شادمانی ست و این بازگشت را به ایشان و هوادارانش تبریک عرض می کنم، اما جا دارد برخی نگرانی های جامعه شهری به اطلاع امام جمعه محترم مسجد مکی برسد تا شاید در خصوص رفع موانع توسعه شهری زاهدان چاره اندیشی کرده و بیش از این نام مسجد مکی به عنوان یک مکان مقدس و قابل احترام با سو مدیریت شهری و انتصابات شبانه پیوند نخورد.

سال هاست مردم سیستان و بلوچستان در رنجند و قربانی مدیران غیر بومی شده اند. مدیران بی رزومه ای که برای مشق مدیریت به استان می آمدند، چند صباحی کرسی نشین بودند و بعدها وزیر و معاون وزیر شدند، هنوز سایه شان بر استان چیره است و علاوه بر مداخله در انتصابات، سابقه معرفی گزینه برای کرسی نشینی در شورای اسلامی شهر زاهدان نیز دارند.

توهین به مسجد مکی و مولوی عبدالحمید پس از واقعه جمعه تلخ زاهدان وارد ابعاد تازه ای شد و برخی سیاسیون تندرو با الفاظ ناپسند فضای جامعه را ملتهب می‌ساختند. این بار یک مداح با تکرار همان القاب و الفاظ به صورت روزه خوانی، موج نفرت را در سیستان و بلوچستان نسبت به خود برانگیخته کرده است.