شهردار زاهدان در جلسه با مدیرکل صدا و سیمای سیستان و بلوچستان از وظیفه مدیریت ارتباطات و روابط بین الملل شهرداری زاهدان به عنوان شفاف سازی، انعکاس جامع و به موقع عملکرد شهرداری یاد کرد، این ادعای غیر واقعی صرفا کارکرد رسانه ای و سخنان فرمایشی بین مدیران دارد. شهردار زاهدان در یکسال و نیمی که بر کرسی شهرداری تکیه زده به جز چند نشست محدود با رسانه هایی که به صورت گزینشی دعوت شده اند حاضر به پاسخگویی به اصحاب رسانه نبوده و هر گونه مطالبه ای را به مدیریت ارتباطات شهرداری ارجاع داده و او نیز خواستار نامه رسمی شده و در نهایت هم نامه ها بی پاسخ مانده است.

در پی انتشار یک یادداشت در مورد موضوع مهم بازیافت، اطلاعاتی به دیار عیار رسیده که نشان می دهد کارخانه بازیافت تعمیر شده، اما شهرداری به دلایل نامشخصی از آغاز به کار مجدد آن خودداری می کند.

صنعت بازیافت معیار سنجش توسعه یافتگی ست، عدم درک از مزایای بازیافت در بحث حفظ محیط زیست، کسب درآمد و کمک به اقتصاد کشور، باعث هدررفت سرمایه و تهدید محیط زیست می شود. بازیافت قدمتی کهن دارد، در دنیای باستان به دلیل کمبود ابزار و کند بودن سرعت تولید و استخراج منابع، ابزارهای فلزی را بازیافت می کردند، صنعتگران ایران باستان هم با بازیافت آشنا بودند و از آن برای پیشبرد اهداف خویش بهره می بردند، کشاورزان اصفهانی و یزدی به اهمیت مواد زاید انسانی و گیاهی واقف بوده و از آن برای افزایش محصول استفاده می کردند.

ذخیره آبی چاه نیمه ها وضعیت بحرانی دارد و عدم دریافت حقابه نگرانی در باره تامین آب شرب و آشامیدنی منطقه سیستان را افزایش داده است، در این میان شهرداری زاهدان به همان سیاق گذشته از آب لوله کشی که از چاه نیمه ها تامین می شود برای آبیاری درختان سطح شهر استفاده می کند.

سیستان به لحاظ اقتصادی در شرایط دشواری به سر می برد و رفتار غیر انسانی در بحث حقابه و عدم احترام به حسن همجواری مرزی و مرزبانان ایرانی از سوی طالبان مزید بر علت شده تا تحمل شرایط سخت تر شود، مردم همیشه صبور سیستان می دانند باید پای ناملایمات بایستند و همواره ایستاده اند. اما همین مردم صبور توقع دارند نمایندگان و مدیران حوزه سیستان و استان از همه امکانات موجود برای رفع بحران استفاده کنند.

شهرداری زاهدان کشتی به گل نشسته ایست که از سال ها قبل زنگ خطر به گل نشستن آن به صدا در آمده بود ولی به دلیل عدم دوراندیشی و کلان نگری دیده و شنیده نشد. شاید امروز با توجه به ضعف های آشکار مدیریتی در حوزه پسماند‌ و تعطیلی کارخانه بازیافت، کاهش میزان سرانه فضای سبز و کاشت درختان غیرمناسب، آسفالت غیر استاندارد معابر، حقوق های معوقه کارکنان و انتصابات غیرکارشناسی این نارکارآمدی بیشتر از قبل به چشم آید ولی به واقع دلیل این ورشکستگی به ۲۱ سال تصمیمات اشتباه و تحمیلی از سوی اعضای شورای راهبردی مسجد مکی و سهم خواهی طوایف دخیل در پیروزی ائتلاف سبز باز می گردد. 

قهر طبیعت، نامهربانی کشور همسایه، سو مدیریت کشوری، ملاحظه کاری نمایندگان مجلس حوزه سیستان و طرح های غیر کارشناسی که دلیل اجرای آن مشخص نیست، سیستان و سیستانی را در شرایط دشواری قرار داده است. شاید برای خیلی ها سیستان به عنوان تنگه احد قابل درک نباشد اما به واقع مرز سیستان ضامن امنیت کشور است.

ساختار معیوب انتخاب روسای فدراسیون در کشور، استان سیستان و بلوچستان را هم تحت الشعاع قرار داده و تقسیم هیات ها میان مدیران ارشد استانی ضربه مهلکی به ورزش استان وارد کرده است. تلاش ورزشکاران برای حذف این مدیران نتیجه نداده و منجر به فاصله میان ورزشکاران و هیات های ورزشی شده است و متعاقب آن بسیاری از هیات ها تعطیل شده است. حق رای به اداراتی که حداقل شناخت را هم نسبت ورزش ندارند عملا این امکان را به وجود آورده تا انتخابات مهندسی شود و روسای هیات ها از قبل تعیین شوند.

به بهانه گفت و گوی خبرنگار دیار عیار با دادستان عمومی و انقلاب شهرستان زابل درباره عدم خدمات دهی جایگاه های سوخت به خودروها لازم دیدم تا یک یادداشت بنویسم؛ جایگاه داران جریمه دولتی را یک شبه با فروش آزاد سوخت تامین می کنند اما ابطال مجوز جایگاه های سوخت باعث می شود تا برای سایر جایگاه داران درس عبرت شود.

مطالبه گری با وابستگی، ترس و ملاحظات همخوانی ندارد. وقتی نهادهای سه گانه و چند گانه به هر دلیل در پی بده بستان با هم هستند این مطالبه گران و اهالی قلم هستند که می توانند تعادل را حفظ کرده با نظارت بر عملکرد دستگاه ها نقش منجی نجات منطقه خود را بازی کنند.