فرماندار زهک با تاکید بر اینکه روستاهای سیستان در محاصره "بی‌آبی و شن‌های روان" قرار دارند و شرایط مردم منطقه در پی شدت گرفتن بادهای ۱۲۰ روزه دشوار است، گفت: انتظار داریم دستگاه‌های امدادی ورود جدی‌تری به مدیریت شرایط داشته باشند.

آن چه افغانستان با سیستان کرده است به مثابه یک جنایت جنگی ست. انسان ها کاشانه خود را رها کرده و به امید زنده ماندن به سایر مناطق مهاجرت می کنند. بیمارستان پر شده از بیماران تنفسی. اگر هم این وسط کشته ای داده شده(که حتما داده شده) به دلیل عدم آمار گیری ما از آن بی اطلاع هستیم.

آنچه در وضعیت مطالبه گری سیستان مشهود است، سازمان های مردم نهاد به دلایل مختلف هنوز نقش موثری در حل بحران آبی ایفا نکرده اند و آنچه تا کنون صورت گرفته است بیشتر حاصل دغدغه افراد و اشخاص بوده است. حاکمیت استان اگر در حل این گونه مسائل ناتوان است بر حفظ قدرت در بخش دولتی اصرار و پافشاری نکند و اجازه دهد تا با توانمند سازی و توسعه کمی و کیفی نهاد های مدنی مانند سازمان های مردم نهاد شرایط اجتماعی بهبود یابد.

«حمله شده ... به روستای ساسولی حمله شده...» فریاد و همهمه در زوزه شن باد می‌پیچید و صدای تیر قطع نمی‌شد. سورجان از لای نی‌های بلند پرده حصیری، سایه‌های شتابان زیر ستیغ آفتاب را به یاد می‌آورد و پاجامک گشاد مردان که در باد تقلا می‌کرد و کفش‌های کهنه خاک‌آلودی که هراسان می‌دویدند. مرغ و خروس‌ها وحشت‌زده، قیل و قال می‌کردند و پارس سگ‌ها یکسره شنیده می‌شد. سورجان از وحشت درجا میخکوب شده و نمی‌دانست ماجان و لالو را به بغل بگیرد و از خانه کاهگلی بی‌در و پیکرش فرار کند یا خانه پناه اوست و اگر به جاده‌های خاکی بزند، با کابوس موتورسواران طالب و پرچم‌های سیاه و سفیدشان مواجه می‌شود؟

این روزها بحران آبی سیستان باعث شده تا بدون ملاحظه ناگفته ها را بگوییم، بنویسیم و در میدان عمل و تئوری هر کدام به نقش آفرینی مشغول شویم. همیشه در دل بحران مطالبه گرانی از طیف های گوناگون متولد می شوند و هر کدام در جبهه ای اهداف مشترکی را پیش می برند. هدف از نگارش این یادداشت نق زدن و گلایه های بی ثمر نیست اما از آنجا که زندگی ادامه دارد و با پایان یک بحران، بحرانی دیگر زیست ما را به مخاطره می اندازد تامل در باره اینکه نقش رسانه ها در بحران ها به چه میزان بوده ، باعث می شود تا در بحران بعدی به موقع عمل کنیم و قبل از مرگ سهراب، نوشدارو بیابیم.‌

امام جمعه شهرستان نیمروز گفت: از وعده های دروغین وزیر امور خارجه تا سراب سفیر ما در افغانستان و دلخوش به وعده‌های طالبان تا امروز هیچ عایدی نصیب مردم نشده است و زندگی مردم سیستان به خاک سیاه نشسته است، آیا ما کسی را نداریم از حق مردم دفاع کند یا تا انتقادی هم می‌شود آقای مسئولی که هنوز اسمش هم مطرح نشده می‌خواهد دهان منتقدان و مطالبه گران را ببندد.

پیمان افراسیاب رئیس دانشگاه زابل در نشست علمی و تخصصی اعضای کارگروه احیای تالاب بین المللی هامون در حضور علی سلاجقه رییس سازمان حفاظت محیط‌زیست اعلام کرد که هر چه شما بخواهید احصا کنید ما احصا کردیم، هر روشی بخواهید ما داریم، ما ۴۰۰ نقطه کف تالاب را شخم زدیم، پروفیل زدیم، ما اطلاعات داریم، هر چه که بخواهید ما روی تالاب نقشه داریم، اما هیچکس این نتایج را از ما نخواسته است.

عضو مجمع نمایندگان استان سیستان و بلوچستان گفت: تابستان سختی مخصوصا برای شمال استان پیش‌بینی می‌شود، مگر اینکه حقابه ایران از افغانستان گرفته شود و یا اینکه منابع جدید را شناسایی و تامین آب کنیم.

در زمان افتتاح بند کمال خان حدود یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون متر مکعب آب در چاه نیمه ها موجود بود، از این میزان به روایتی ۲۹۷ میلیون متر مکعب و به روایتی ۲۷۹ میلیون متر مکعب در لوله های طرح ۴۶ هزار هکتاری، مقداری برای تست و مقداری هم برای کشاورزی رهاسازی شد. در واقع یک مرحله آب داده شد و به دلیل کمبود آب مرحله دوم واگذار نشد و محصول به برداشت نرسید، از این مقدار حجم کمی هم در انهار رها سازی شد. طبق آمار غیر رسمی حدود ۴۰۰ میلیون مترمکعب آب رها سازی صورت گرفته است.

امام جمعه شهرستان نیمروز ضمن گلایه از وضعیت آب در منطقه سیستان، خواستار پیگیری جدی‌تر حقابه سیستان شد و گفت: زمان آن فرا رسیده است همان سیاستی که توانست عربستان چموش را همانند آمریکا سر عقل و میز مذاکره بنشاند، باید بتواند طالبان را پای میز مذاکره برای تحویل و تسلیم حقابه قانونی بکشاند، برنامه‌ریزی برای این که هم حسن همجواری حفظ شود و هم حقابه قانونی ما اخذ شود، تدبیر دولت انقلابی و مطالبه نمایندگان مردم را میطلبد که در امتحان سختی از سوی مردم به سر می‌برند.