پرونده فعالیت دی‌جی‌ها در سیستان و بلوچستان، فراتر از یک بحث محدود محلی، تبدیل به نمادی گویا از تقابل ناکارآمدی سازوکارهای مدیریت فرهنگی با پدیده‌های نوپدید اجتماعی شده است. روایتی که از لابلای گفتگوها و تجربیات میدانی بیرون می‌آید، حکایت از دور باطلی دارد؛ یک پدیده اجتماعی-اقتصادی زنده و پویا، یک خلاء قانونی و شرح وظایف و مدیریتی که در نوسان میان انکار، حذف مقطعی و فرار از مسئولیت، گرفتار آمده است.

معاون عمرانی فرمانداری ویژه شهرستان زابل در خصوص تخریب فونداسیون سازه پلاتو زابل، از عدم ارسال نقشه مستندات فنی این پروژه توسط اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان خبر داد، این‌که ارشاد استان حتی پاسخ مجموعه معاونت استاندار و فرمانداری ویژه زابل را نمی‌دهد، نگرانی اهالی فرهنگ، هنر و رسانه را افزایش داده است.

پروژه‌های فرهنگی، آیینه‌ی تمام‌نمای تدبیر و درایت مدیریت یک جامعه هستند، اما گاه این آیینه، آن‌چنان غبار می‌گیرد که نه تنها تصویری روشن بازنمی‌تاباند، که خود به صحنه‌ای برای نمایش کاستی‌ها تبدیل می‌شود. ماجرای پلاتوی در حال ساخت زابل، از یک نگرانی فنی متعارف فراتر رفته و به نمادی گویا از بحرانی چند بُعدی بدل گشته است. بحرانی که ریشه در مدیریت منزوی، ارتباطات آسیب‌دیده و شکافی عمیق بین شعار و عمل دارد. این رویداد، دیگر صرفاً درباره‌ی استاندارد نبودن یک سازه نیست، بلکه آزمونی است برای سنجش ظرفیت نهادهای فرهنگی در تحمل نقد، پایبندی به شفافیت و تعامل سالم با جامعه‌ی هنری و رسانه‌ای.

مدیر روابط عمومی دادگستری کل سیستان و بلوچستان گفت: سازمان بازرسی به پروژه پلاتو شهرستان زابل به کارفرمایی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان ورود کرده و در حال بررسی و جمع آوری اطلاعات پرونده است.

معاون عمرانی فرمانداری شهرستان زابل با اشاره به عدم ارائه نقشه ساختمان پلاتو زابل توسط اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، گفت: یک نامه‌ای مبنی بر این موضوع به سازمان بازرسی ارسال کردیم، سازمان بازرسی پیگیر این موضوع است تا مستندات دستگاه مذکور را دریافت کند و به صورت تخصصی‌تر مسئله را بررسی کند.

در فضای فرهنگی استان، گویی نفس‌ها به شماره افتاده است. اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی، که می‌بایست طلایه‌دار دیالوگ و تسهیل‌گر جریان زنده هنری باشد، در سکوت مرموز و بی‌عملی غریب خود فرو رفته و بار دیگر به خوابی گران دچار آمده است. وعده‌ برای نشست با اصحاب رسانه و فرهنگ که پس از حواشی نشست پیشین در فضای ابهام آویخته شد، همچنان در هوا معلق مانده و خلف وعده‌ای دیگر بر تاریخچه بی‌پاسخ‌مانی این نهاد افزوده است.

خبرگزاری ایرنا در بخشی از یادداشت خود آورده است: حمایت از اجراهای عمومی، تبلیغات شهری و ایجاد مشوق‌های فرهنگی می‌تواند مردم را بیش از پیش به سمت سالن‌های تئاتر سوق دهد؛ تئاتر سیستان و بلوچستان امروز اگرچه در اجراهای عمومی با چالش مخاطب روبه‌روست اما از ظرفیت‌هایی برخوردار است که با حمایت هدفمند و برنامه‌ریزی فرهنگی، می‌تواند بار دیگر سالن‌ها را به مکانی زنده برای گفت‌وگوی اجتماعی تبدیل کند.

سیستان و بلوچستان همواره نقشی تعیین‌کننده در پیکره‌ی هویت ملی ایفا نموده است. با این وجود به رغم برخورداری از مؤلفه‌های غنابخش فرهنگی و سرمایه‌های انسانی مستعد، این خطه در مسیر نیل به توسعه‌ی فرهنگی همگام و همه‌جانبه، با چالش‌هایی ریشه‌دار مواجه است که بی‌تردید بخشی از آن، نشأت‌گرفته از نقایص ساختاری در فرآیند برنامه‌ریزی، تخصیص بودجه و تعیین اولویت‌های اجرایی است.

اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان، چنان در سکوت مُتقِـن فرو رفته که گویی هنگام اراده‌ی شکستن این خاموشی، راه و روش آن را نیز از یاد برده است. روابط عمومی این نهاد، متنی را در پاسخ به یادداشت اعتراضی اینجانب، در پیام رسان سروش ارسال کرد و من نیز با آغوشی باز از انتشار آن استقبال نمودم، اما برای رعایت تشریفات حقوقی، از فرستنده خواستم تا پاسخ را در قالب نامه‌ای رسمی و با امضای مدیر دستگاه‌ ارسال نماید. پس از ساعاتی، متن ارسالی در فضای مجازی منتشر شد و لازم دیدم به برخی نکات مندرج در آن، پاسخ گویم.

غروب دیار فرهنگ‌خیز سیستان و بلوچستان، اینک نه در آفتاب شکوفایی که در سایه‌ی بلند مدیریت نادرست سنگین می‌نماید که گویی بر پیکره‌ی نحیف هنر و اندیشه این مرز و بوم، خزان را حکمفرما ساخته است. گذر نزدیک به یک سال از انتصاب مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، نه تنها نویدبخش طلوعی تازه نبوده، که بر ابهامات گذشته افزوده و جامعه‌ی هنری را در دریایی از بلاتکلیفی و یأس فرو برده است. گویا اداره‌ای که باید پرچمدار هویت‌سازی و مقابله‌ی نرم با هرگونه انحراف باشد، خود در گردابی از بی‌برنامگی، فقدان کارشناسی و شفاف‌ستیزی دست و پا می‌زند.