بحران آب سیستان دیگر صرفاً یک معضل محلی نیست؛ این بحران به جنگ خاموش آبی تبدیل شده است که در آن طالبان با نقض معاهده ۱۳۵۱، حق آبه ایران از رودخانه هیرمند را قطع کرده و در عین حال با روایت‌سازی هوشمندانه، توانسته است خود را در جایگاه محق نشان دهد. اما آنچه در این معادله پیچیده بیش از همه به چشم می‌آید، ناکامی فاحش دستگاه‌های مسئول ایران در تولید روایت رقیب و انتقال واقعیت‌های تلخ سیستان به افکار عمومی جهانی است.

امام جمعه اهل سنت مسجد مکی زاهدان گفت: متاسفانه گزارش می‌رسد که باندهایی تشکیل شده‌اند که مردم را برای قرض و یا برای باج‌خواهی به گروگان می‌برند. گروگان‌گیری به هر دلیلی، چه برای قرض باشد و چه برای باج‌خواهی، حرام، ناجایز و جنایتی بزرگ است.

نهادهای مدنی را می‌توان به مثابه رودخانه‌هایی دانست که در بستر سنگلاخ تاریخ جریان می‌یابند. جریانی که نه به شتاب سیل و نه به سکون باتلاق می‌ماند، بلکه در ریتمی میانه، در تدریجی‌ترین شکل ممکن، زمین سخت عادت‌های اجتماعی را فرسایش می‌دهد. این کُندی ذاتی نیست که محصول ناکارآمدی باشد، بلکه برآمده از ماهیت خود فرآیند تغییر اجتماعی است، فرآیندی که در آن نه تنها ساختارهای بیرونی، بلکه لایه‌های عمیق معنا، باور و هنجار باید دگرگون شوند. هگل در فنومنولوژی روح از آن به «کار صبورانه منفی» یاد می‌کند، همان کاری که نه در یک‌شبه انقلابی، بلکه در مسیری طولانی و پیچیده، واقعیت را بازسازی می‌نماید.

امام جمعه شهرستان زابل خواستار تسهیل فرایندهای اداری در حوزه منطقه آزاد شد و افزود: بعضی از سخت‌گیری‌ها و کوته‌فکری‌های اداری باید کنار گذاشته شود تا مردم و سرمایه‌گذاران بتوانند به‌راحتی فعالیت کنند. اجناس واردشده به منطقه آزاد، علاوه بر کاهش قیمت، موجب ایجاد اشتغال و رونق بازار می‌شود.

در شرایطی که آب به مهم‌ترین معضل زیست‌محیطی و اجتماعی کشور بدل شده و سیستان سال‌هاست در چنگال خشکسالی و بی‌آبی دست و پا می‌زند، خبر واگذاری پانصد هکتار از اراضی دشت بندان به شرکت ماهان برای کشت پسته، فارغ از صحت یا سقم آن، بحرانی دوچندان آفریده است. آنچه در این ماجرا بیش از خود خبر جای تأمل دارد، سکوت معنادار مدیران محلی آبی و بی‌تفاوتی وزارت نیرو در برابر اطلاع‌رسانی فرهاد شهرکی، نماینده سیستان است.

حضور جمعی مدیران ارشد سینمایی کشور در کرمان برای افتتاح شورای سینمایی این استان، فراتر از یک رویداد اداری، بازتاب تلخی از شکاف عمیق میان سیاست‌گذاری‌های فرهنگی ملی و واقعیت اجرایی در برخی استان‌های کشور بود. حضور رئیس سازمان سینمایی، رئیس بنیاد فارابی و رئیس انجمن سینمای جوانان کشور در این مراسم، در حالی بر اهمیت تمرکززدایی از پایتخت و توسعه متوازن سینما تأکید می‌کند که سیستان و بلوچستان همچنان در انتظار تحقق همین خواست بنیادین فیلمسازان خود سرگردان است.

شورای فرهنگ عمومی سیستان و بلوچستان با این وعده تشکیل شد که ساختاری نوین برای مدیریت فرهنگی استان باشد؛ ساختاری که بتواند معضلات فرهنگی را به شکل کارشناسانه شناسایی کند، برای آن‌ها راه‌حل یابد و شیوه‌های فرهنگ‌سازی مناسب را به کار گیرد. اما آنچه در عمل شاهد آن هستیم، تکرار همان الگوهای ناکارآمد گذشته است. برنامه‌هایی که بدون مشارکت عمومی طراحی می‌شوند، بدون شفافیت اجرا می‌گردند و بدون پاسخگویی به فراموشی سپرده می‌شوند.

نماینده ولی‌فقیه در سیستان و بلوچستان با تاکید بر اینکه خروجی ملموس جلسات شورای فرهنگ عمومی استان هنوز مشخص نیست، گفت: شناسایی فرهنگ غالب استان، نخستین گام شورای فرهنگ عمومی است.

استاندار سیستان و بلوچستان در یکی از سخنرانی‌ خود با لحنی قاطع، خود را فارغ از تعلقات گروهی خواند و بر وحدت ملی تأکید کرد. منصور بیجار با صراحت اعلام داشت که به سخن همه جریان‌ها، گروه‌ها و صاحب‌نظران گوش می‌دهد و در نهایت به استقلال رأی، تصمیم می‌گیرد. این سخنان در ظاهر، نویدبخش رویکردی فراگیر و مشارکتی در مدیریت استان است، اما واقعیت میدانی روایتی متفاوت از این ادعاها ترسیم می‌کند. پرسش اساسی این است که آیا این استقلال رأی صرفاً در قالب شعار باقی مانده، یا در عمل نیز تجلی یافته است؟

معاون میراث فرهنگی اداره‌کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی سیستان وبلوچستان گفت: خوشبختانه اثر باستانی و ارزشمند چشم مصنوعی که از شهرسوخته سیستان کشف شده است، در شرایط مناسب نگهداری و صیانت می‌شود و جای هیچ گونه نگرانی نیست.