طبق شنیده ها، سرمایهگذاران بخش قابل توجهی از اراضی منطقه تهلاب را تسطیح کرده و علاوه بر کشت محصولات کشاورزی، بخشی از اراضی را به افراد محلی واگذار کرده و به ازای هر ۵۰ هکتار یک حلقه چاه عمیق حفر می کنند.
کارشناسان معتقدند سالانه ۵۰ میلیون متر مکعب آب از چاه های حفر شده در منطقه تهلاب برداشت خواهد شد که این مسئله باعث منفی شدن بیلان آبخوان مذکور شده و در این صورت، آبرسانی به زاهدان از این منبع آبی با چالش مواجه می شود.
آیا اراضی تهلاب به سرمایهگذاران واگذار شده یا توسط آن ها تصرف شده است؟ چرا باید اراضی دارای منابع آبی که برای منطقه حکم حیات را دارد، واگذار شود؟ چرا طرح انتقال آب از تهلاب از اولویت لازم برخوردار نیست؟ آیا اجرای خط انتقال آب از تهلاب به زاهدان بخاطر این مسئله معطل مانده است؟
شمال و مرکز استان بخاطر ضعف کمیسار آب هیرمند و دستگاه دیپلماسی بابت دریافت حقابه با بحران بی آبی مواجه است، بنابراین بایستی منابع آبی برای مصارف شرب مردم سیستان، زاهدان و سایر مناطق بلوچستان که با تنش آبی مواجه هستند، استفاده شود.
منابع آب زیرزمینی ذخایر استراتژیک منطقه به شمار می روند، بنابراین واگذاری منابع آبی به سرمایه گذاران، آینده زیست ساکنان منطقه را با اما و اگر مواجه می کند. این اراضی جز اراضی ملی است و باید در تملک دولت باشد که در مواقع تنش آبی به راحتی امکان بهره برداری از منابع آبی وجود داشته باشد، واگذاری این اراضی بدین معناست که در زمان بحران، دولت باید در قبال بهره برداری از آب های زیرزمینی این مناطق، به مالکان پول بپردازد. با توجه به تنش آبی نیمه شمالی استان، ضروری است که استاندار سیستان و بلوچستان ضمن شفاف سازی، مانع این اقدامات شود.
سرمایهگذاری برای اشتغال زایی امر پسندیده ایست، اما موضوع سرمایهگذاری و کسب و کار باید با شرایط اقلیمی و فرهنگی منطقه سازگار باشد، کشاورزی در مناطق بیابانی سیستان و بلوچستان منطقی به نظر نمی رسد، مگر اینکه در حوزه گلخانه های مدرن بسته سرمایهگذاری تعریف شود که نیاز آبی به مراتب کمتری دارد. پیشنهاد می شود با توجه به ظرفیت آبخیزداری جنوب استان، اعتبارات برای اجرای طرح های آبخیزداری و آبخوان داری به آن نقاط هدایت شود تا با تله اندازی آب، وضعیت کشاورزی و کیفیت آب شرب ساکنان منطقه ارتقا داده شود و از طرفی سرمایه گذاران نیز با توسعه کشاورزی منطقه، شاهد بازگشت سرمایه باشند، این مهم باعث می شود که میلیارد ها متر مکعب آب بلا استفاده به دریا نریزد و از استحصال آب های زیرزمینی به عنوان ذخایر استراتژیک منطقه جلوگیری شود.
