به گزارش پایگاه خبری تحلیلی دیار عیار، در چین حمله مغول ها به سرزمین های جنوبی یک خطر بود که منجر به ساخت دیوار چین، طولانی ترین و عظیم ترین سازه دست بشر شد، از آنجا که خطرات برای سرزمین چین تمامی ندارد و شاید سختکوشی شان ریشه در این بلایای طبیعی و غیر طبیعی دارد، این بار گسترش صحرای گبی، خشک ترین مکان دنیا بعد قطب جنوب، به سرزمین های جنوبی، این کشور را تهدید می کند تا همان ۱۲ درصد زمین های قابل کشت را به کویر تبدیل کند. چین برای مقابله با این هجوم طبیعی از مناطق شمالی خود، باز هم دست به ابتکار ساخت یک دیوار زده تا اژدهای زمین خور را متوقف سازد، اما این بار این دیوار از جنس درخت است.
جنگل کاری در سرزمین های کویری چین برنامه ای بلند پروازانه است تا بدینوسیله اقلیم های خشک را تبدیل به طبیعتی زیبا کند. بسیج دسته جمعی مردم چین برای کشت گیاهان خشک و تنک با هدف تثبیت و رطوبتی کردن خاک گام اول و کاشت درختان صنوبر و سازگار با محیط زیست آنجا، گام دومی بود که نشان داد انسان در کنار ویرانگری هایش در قبال این کره خاکی، می تواند به حفظ آن هم مبادرت ورزد.
استان سیستان و بلوچستان و سایر استان هایی که در ایران، شرایط اقلیمی مشابه آن دارند و در معرض خطر گسترش، کویرها قرار دارند.
سیستان از جمله مناطق ایران است که به دلیل سومدیریت آبی و بی مهری کشور همسایه افغانستان، در خطر تبدیل به کویر شدن قرار دارد. در اذعان عامه، کویر جایی ست که آب ندارد با تپه های ماسه و فرسایش خاکی و بادی که ماسه بادی ها را به اطراف گسترش می دهد. این تعریف از کویر، تصویری آشنا برای مردم سیستان است.
زمین های کویری اطراف سیستان ، انباشته از آثار باستانی ست که نشان می دهد در گذشته در آنجا مردم زندگی می کرده اند.
حال با یک دو دو تا چهارتای ساده می توان فهمید که غول بی رحم کویر درصدد پیشروی برآمده تا بر میزان مساحت کویرهای ایران بیفزاید. دولت برای جلوگیری از افزایش کویرهای ایران چه برنامه ای دارد؟ آیا زمان فرا نرسیده تا به الگو گیری از سایر کشورهایی که در امر جلوگیری از گسترش کویر موفق بوده اند، روی آورده و یا با گرته برداری از آنها به یک مدل سازگار با این اقلیم برسیم ؟
محسن نظری








