در هنرهای گروهی مانند فیلمسازی و نمایش همه اقوام ، مذاهب و طرفداران جناح های مختلف سیاسی در کنار هم حضور داشتند و با تمام وجود کمک می کردند تا ماحصل کار با کیفیت باشد.
من و سایر همکارانم در سینما جوان ، به عنوان مدرس سینما به هنرجویانی که از جنوب یا شمال استان در کلاس های فیلمسازی شرکت می کردند و به دلیل دوری راه، امکان حضور مستمر در کلاس ها را نداشتند شرایطی مهیا می کردیم تا بیشتر بیاموزند و تجربیات بیشتری کسب کنند چون آنها را نماینده جوانان علاقمند یک شهر و یک خطه می دانستیم. به آنها به دید سفیران هنر سینما به شهرهای خودشان نگاه می کردیم تا این هنر به همه جای استان برود و در هر شهری فیلمساز داشته باشیم. خوشبختانه امروز این اتفاق افتاده و نمایندگی های سینما جوان در شمال و جنوب استان نشان می دهد سال ها تلاش مدرسین فیلمسازی نتیجه داده است.
تا اینجا که خوب پیش رفتیم و از این بابت خرسندیم. چند سالی ست که افراد علاقمند تولید فیلم، برنامه های تلویزیونی و برگزاری جشنواره فیلم کوتاه در جنوب استان فعال شده اند و با نزدیک شدن به نمایندگان مجلس توانسته اند از ادارات داخل و خارج استان بودجه های حمایتی دریافت کنند. تا این جای کار هم خوب است. اما مشکل از جایی شروع می شود که همین عزیزان با کمک نماینده های استان و رایزنی های متعدد با مسوولان سینمای کشور بودجه سال گذشته تولید فیلم کوتاه فیلمسازان استان را برای برگزاری پویش فیلمسازی در ایرانشهر گرفته اند.
به دلیل افزایش هزینه های تولید فیلم، فیلمسازان استان که اکثریت آنها در زاهدان مستقر هستند از تولید فیلم دور مانده اند. اگر هم عده ای موفق به تولید فیلم و حضور در جشنواره های داخلی و خارجی شده اند به همت خودشان و حمایت های اندک بوده است. حال با این وضعیت نابسامان چطور عده ای به خود اجازه می دهند حداقل سهم تولید یک استان را به دلیل نفوذ در تهران برای خود مصادره کنند. ؟ وصل بودن به قدرت دلیل مناسبی نیست برای اینکه همه چیز را برای خود بخواهیم.
این مدل رفتارها زنگ خطری برای هنر استان است. من از مدیران فرهنگی استان تعجب می کنم که چرا اجازه می دهند عده ای به اسم سهم خواهی قومی، باعث نارضایتی جمعیتی بزرگ از هنرمندان و تقابل با هم شوند.
برگزاری پویش ها و جشنواره خوب است و فرصتی فراهم می کند تا فیلمسازان شهرهای مختلف کشور دور هم جمع شوند و انتقال تجربه اتفاق افتد. اما بیاییم ببینیم ماحصل آنها چه بوده است؟ آیا غیر از اینست که بر اختلاف های هنرمندان و حتی اختلاف های داخلی خود آنها نیز دامن زده است و منجر به تولید آثار بی کیفیتی شده که صرفا در حد یک تجربه هستند و بس.
از جشنواره بگذریم. چرا باید هزینه تولید فیلم یک استان پویشی اختصاص یابد که پیش بینی می شود هیچ دستاوردی نخواهد داشت.
ایکاش نمایندگان استان قبل از اینکه وارد رایرنی با مدیران کشوری شوند ابتدا به پیامد کار خود می اندیشیدند. با هیاهو هیچ شهری صاحب هنر نمی شود. رشد هنر استان در همدلی و فعالیت مشترک است تا در کنار یکدیگر رشد کنند. اینکه از فلان فیلمساز حمایت کنیم چون خودی ست و از غیر خودی ها حمایت نکنیم هدر دادن بودجه فرهنگ و هنر این استان است. بیکاری هنرمندانی که عمر و جوانی خود را برای افزایش دانش و تجربه گذاشته اند پسرفت هنر در استان سیستان و بلوچستان است.
سلطانعلی عابدی
