این روزها مولوی عبدالحمید به عنوان چهره اپوزیسیون مورد علاقه معترضین داخلی و خارجی قرار گرفته و برخی کارشناسان مخالف نظام سخنان خود را با نقل جمله ای از مولوی عبدالحمید آغاز می کنند. انصافا برخی گفته های مولوی عبدالحمید مطالبه طیف گسترده ای از مردم است، انتخاب مدیران شایسته ولو تدین کمتری داشته باشند از بدو انقلاب مورد مناقشه بوده و بسیاری از چهره های شاخص انقلاب در بازه های مختلف زمانی در این باره اظهار نظر کردند. بحث حذف قومیت و برابری شیعه و سنی یک خواسته قابل احترام است که مولوی عبدالحمید طی این هفته بر آن تاکید کردند و حال لازم است در همین رابطه به چند نکته که ذکر آن خالی از لطف نبوده اشاره کنم.
در سی سال گذشته نقش مولوی عبدالحمید و مسجد مکی در انتصاب مدیران استانی کم و بیش تاثیرگذار بوده و افراد مورد حمایت و وثوق مسجد مکی در راس بعضی از دستگاه ها قرار گرفته اند. برای نمونه اداره کل ورزش و جوانان سیستان و بلوچستان بهترین مصداق است، مدیران مورد حمایت مسجد مکی در مدیریت ورزش استان چقدر موفق بودند؟ تا چه اندازه به شایستگان میدان دادند؟ آیا قومیت و مذهب را در انتخاب مدیران سطوح مختلف ندیده گرفته و در انجام شرح وظایف خود موفق بودند؟ با یک نظر سنجی از پیشکسوتان و ورزشکاران حوزه های مختلف، بررسی نحوه انتخاب روسای هیات ها و وجود افراد بی ارتباط به ورزش در راس هیات ها به سهولت قابل درک است. هنوز ماجرای مهندسی شده فدراسیون بوکس که در زمان خودش در سطح کشور خبرساز شد ماحصل سهم مسجد مکی از قدرت بوده است.
از این بگذریم…
از زمان آغاز انتخابات شوراهای شهر و روستاها مسجد مکی به لطف رای های سنتی حامیان خود، برنده قاطع انتخابات بوده و وابستگان به مسجد مکی در راس مدیریت شهری قرار گرفتند. در دوره پنجم شورا وقتی عیدو ریگی فرد توسط اعضای شورای شهر با رای حداکثری به عنوان شهردار انتخاب شد، در پی آن در مسجد مکی جلسه ای تشکیل داده شد و بدون اعتنا به آرای شورای شهر عبدالقادر پربار به دلیل وابستگی خانوادگی با بزرگان مسجد مکی به عنوان شهردار به شورای شهر تحمیل شد و نتیجه اش هم تخلفات و دستگیری های گسترده مدیران ارشد شهرداری زاهدان در زمان کرسی نشینی وی بود. وقتی مسجد مکی، شورا را به عنوان برآیند رای حداکثری مردم به رسمیت نمی شناسد چگونه می شود شعارهای مدنی و احترام به رای و شایسته سالاری ها آن را می توان به عنوان نیت خیر پذیرفت؟
در حال حاضر هم شهرداری زاهدان که با نظارت و انتخاب مستقیم علمای مسجد مکی بر کرسی ها و سطوح مختلف مدیریتی تکیه زده اند با مدیریت غلط شهر را در شرایط بحرانی قرار داده اند و سو مدیریت در آن باعث هدر رفت بودجه می شود، شورای شهر و شهرداری تبدیل به شورا و شهرداری مسجد مکی شده اند و نه شهر زاهدان.
حال که مولوی خواهان انتصاب مدیران شایسته و حذف قومیت و طایفه گری از مدیریت کشوری هست و ما این مطالبه را به حق می دانیم، به عنوان یک الگو پا به میدان گذاشته و به شورای شهر و شهرداری دستور دهد تا از شایستگان برای تصدی مدیریت شهری بهره برند، اگر کس یا کسانی در این ادعا تردید دارند یک دوری در شهرداری زاهدان بزنند تا با چشم خود عملکرد نمایندگان مسجد مکی در شهرداری زاهدان را مشاهده کنند، در پنج سال اخیر چه کسانی جذب شهرداری شده اند و به توصیه چه کسی آمده اند؟ رابطه تشابه فامیلی مدیران ارشد شهرداری و بزرگان طوایف با این نیروها به چه دلیل است؟ در این سال ها به چه کسانی قدرت داده اند؟ و چرا مدیران سطوح مختلف شهرداری با بزرگان طوایف نسبت نزدیک خویشاوندی دارند؟ اگر بزرگان مسجد مکی و چنانچه شخص مولوی عبدالحمید بر مدیریت ناشایستگان بر شایستگان و رابطه قومی مدیران و کارکنان شهرداری با بزرگان طوایف و بزرگان مسجد مکی تردید دارند به اتفاق یک گروه رسانه ای به شهرداری رفته تا سهم و نسبت فامیلی مدیران سطوح مختلف شهرداری با سران طوایف و بزرگان مسجد مکی و اعضای شورای شهر را بر همگان آشکار کنم.
وقتی بارها به دلیل نقد عملکرد شورا، شهرداری و مسجد مکی توسط حامیان تندروی آنها تهدید و ضرب و شتم شده ام پذیرش شعارهای آزادی خواهانه فردی و مدنی از سوی امام جمعه مسجد مکی برای من دشوار شده و تصور می کنم صرفا کاربرد رسانه ای و وزن کشی قدرت در استان و کشور دارد. حرف های زیبا قابل احترام اند اما عمل به وعده های زیبا قابل احترام ترند.
نویسنده: سلطانعلی عابدی
